به گزارش شهرآرانیوز؛ گاهی فرزندمان چندین بار پشت‌سرهم حرف نامربوط می‌زند و ما عصبانی می‌شویم، اما تصمیم می‌گیریم قبل از هر واکنشی، چند دقیقه صبر کنیم تا هر دو آرام شویم. حالا سؤال این است: بعدازاین مکث، دقیقاً چطور و با چه جملاتی با او حرف بزنیم که روی رفتارش تأثیر بگذارد؟ چون معمولاً فقط می‌گوییم «این کار را نکن»، یا غر می‌زنیم یا سرزنش می‌کنیم، درحالی‌که این روش‌ها هیچ تغییری در رفتار فرزندمان ایجاد نمی‌کند.»
باید خوب پای صحبتش بنشینیم. نه با قهرکردن، بلکه هم قاطعیت داشته باشیم و هم با آرامش.
اول مطمئن باشیم او حتماً آرام است و آمادگی شنیدن را دارد. بعضی‌اوقات ما سریع وارد عمل می‌شویم و در هر شرایطی شروع به صحبت‌کردن می‌کنیم، اما او نمی‌شنود. هر زمان که آمادگی شنیدن داشت، چشم در چشمش می‌شویم و با آن لحنی که به او می‌فهمانیم «ببین من الان جدی هستم، اما خیلی دوستت دارم»، شروع می‌کنیم.
وقتی که از مدیریت خشم حرف می‌زنیم، منظور این نیست که اصلاً به فرزندتان ابراز خشم نکنید یا در مورد رفتار اشتباهش هیچ‌چیز نگویید. اتفاقاً باید در مورد رفتارش با او صحبت کنید. اما چطور؟
اگر یکی دو بار با فرزندتان صحبت کنید، اما باز هم بعد از چند وقت رفتارش را تکرار کرد این بار باید درباره جریمه با او صحبت کنید. البته جریمه باید متناسب با سن کودک و رفتارش باشد. یعنی هر رفتار غلطی، اگر قبلاً آموزش‌دیده و تذکر داده شده باشد و دوباره تکرار شود، برای آن پیامدی در نظر گرفته شود. مثلاً بگوییم: «ببین عزیزم، من بار‌ها به تو گفته بودم که چرا حرف زشت زدن در خانه ما ممنوع است، اما تو هنوز هم داری این رفتار را تکرار می‌کنی. برای همین امروز می‌خواهم با همدیگر یک قرار بگذاریم.» (این صحبت را با زبان کودکانه و متناسب با شناخت فرزندتان می‌زنید.) «اگر دوباره شما به من، به دیگران، به دوستت یا هر جایی که بودیم حرف بد زدی، یعنی قانون خانه را شکستی و اینجا باید بدانی که جریمه می‌شوی.» ازآنجاکه جریمه باید متناسب با رفتار کودک باشد، یک‌دفعه وارد یک جریمه خیلی بزرگ برای یک رفتار خیلی کوچک نشوید. مثلاً به او بگویید: «حالا که تو امروز این حرف را زدی و این کار را انجام دادی، ساعتی که قرار بود با گوشی بازی کنی، از آن محروم می‌شوی.» این یعنی متوجه شود رفتار اشتباهش پیامدی دارد. پس از قبل می‌داند که اگر من این کار را انجام بدهم، از فلان کار یا فلان بازی محروم می‌شوم.
سریع از فرزندمان فاصله بگیریم، چند نفس عمیق و بلند بکشیم و چشم‌هایمان را ببندیم تا بتوانیم خود را کنترل کنیم. همین چند ثانیه فاصله‌گرفتن و نفس عمیق کشیدن باعث می‌شود که دیگر سر فرزندمان داد و به او حرف‌های نا به جا نزنیم و یا خدای‌نکرده او را تنبیه بدنی نکنیم.
گاه والدین می‌گویند: «می‌دانیم عصبانیت‌هایمان چقدر به فرزندمان آسیب می‌زند. بسیاری مواقع دلمان می‌خواهد جلوی خشم خود را بگیریم، ولی نمی‌دانیم چرا در آن لحظه و در شرایط بحرانی نمی‌توانیم این کار را انجام دهیم. چرا بعضی‌اوقات کنترل خشم برای ما سخت است؟
زیرا می‌دانیم آنها همیشه کنار ما هستند و هر چقدر هم با آنها بدرفتاری کنیم، جایی برای رفتن ندارند و پیش ما می‌مانند. یعنی ترس ازدست‌دادن فرزندمان را نداریم. به همین دلیل ممکن است گاهی رفتار‌های ناشایستی از ما سر بزند. حالا شما فکر کنید آیا انصاف است که با یک کودک که هیچ پناهی جز ما ندارد، این‌گونه رفتار کنیم؟ همیشه این را به‌خاطر داشته باشید:، چون او هیچ جای دیگری برای رفتن ندارد، این وظیفه ماست که تمام تلاش خود را بکنیم تا با او رفتار خوبی داشته باشیم. در این صورت وقتی بزرگ شد، با خودش فکر نمی‌کند «چون من کوچک بودم و کاری از دستم برنمی‌آمد، پدر و مادرم هر طور خواستند با من رفتار کردند؛ حالا که بزرگ شدم، دیگر نوبت تلافی‌کردن من است».
منبع: فارس