به گزارش شهرآرانیوز؛ هیئت می‌تواند جایی برای شکوفایی عاطفه، ارتباط و شادی کودکانه هم باشد و ضریب هوش اجتماعی کودک را افزایش دهد. «زهرا مجیدی»، کارشناس ارشد روان‌شناسی بالینی، از مدیریت رفتارهای حرکتی کودک در هیئت، همراه با بازی و ارتباط اجتماعی می‌گوید.
در هیئت کاملاً طبیعی است که بچه‌های کوچک‌تر ناگهان شروع به دست‌زدن یا حرکات موزون کنند و ما طبیعتاً حرص می‌خوریم که «ای‌وای، آبروی من رفت، این چه وضعیتی است؟»، اما حواستان باشد که واکنش ما در آن لحظه نباید این باشد که بگوییم: «گناه دارد، نباید این کار را بکنی، خدا ناراحت می‌شود، خدا دعوات می‌کند.»
به این واکنش‌ها دقت کنید و ببینید اصلاً آن کودک برای چه چنین کاری انجام می‌دهد. شاید می‌خواهد جلب‌توجه کند، شاید نیاز دارد دیده شود. بیایید ببینیم چگونه می‌توانیم این نیاز را برآورده کنیم. می‌توانید چند دقیقه از کل مراسم هیئت را کنار بگذارید و با او شروع به بازی کنید، مثلاً نون ببر کباب بیار بازی کنید یا گل‌یاپوچ و به او نشان دهید که «من هستم، حواسم به توست، با هم هستیم و تعامل داریم.» مثلاً بگویید: «وای! بیا با هم یک «گل‌یاپوچ» باحال بازی کنیم، ببینیم چه جوری میتونیم فوت کنیم و یکدفعه قایمش کنیم! بیا با هم یک نون بیار کباب ببر برعکس بازی کنیم، این بازی جدیده، اینو تازه یاد گرفتم...» فضای جدیدی ایجاد کنید و حواسش را پرت کنید. تذکر منفی ندهید، چون کودک مانند ما درک ندارد و نمی‌داند آن کار اشتباه یا گناه است. اگر به او فیدبک‌های محیطی مانند «نکن، زشته، آبرویم رفت، گناه دارد و...» بدهید، در واقع او را تشویق به تکرار آن رفتار می‌کنید، چون دارد توجه منفی دریافت می‌کند. همچنین با این کار ذهنیت کودک را نسبت به امام حسین (ع) و خدا، بد و در او حس بدی ایجاد می‌کنیم که «ای‌وای، با این کار من، یک عده از من بدشان می‌آید و با من مشکل دارند.»
وقتی به هیئت می‌روید، مخصوصاً برای بچه‌های کوچک‌تر، حتماً اسباب‌بازی همراه ببرید. حتی اگر فرزند شما اسباب‌بازی بازی نمی‌کند، وسایلی را بردارید که بتوانند به‌صورت اشتراکی با هم بازی کنند؛ مثلاً چند مدادرنگی و دفتر نقاشی، چند ماشین کوچک برای هل‌دادن به همدیگر یا یک توپ کوچک پینگ‌پنگ که شتاب نداشته باشد و آسیبی نرساند و بچه‌ها بتوانند آن را به سمت هم قل بدهند تا با دوستانشان ارتباط بگیرند و بازی کنند. همین که کودک کیفش را باز کند، اسباب‌بازی‌هایش را درآورد و برای دقایقی هرچند محدود با هم‌سن وسال‌های خود ارتباط برقرار کند، بسیار خوب است. این کار روابط اجتماعی آنها را تقویت می‌کند و از طرفی در هیئت به آنها خوش می‌گذرد، حوصله‌شان سر نمی‌رود و مدام نمی‌پرسند: «مامان کی میریم؟ کی تموم میشه؟ یکم گوشی بده، چرا تموم نمیشه؟ چرا همش داره تکرار میکنه؟» این بازی‌ها باعث می‌شود خاطرات بهتری برای آنها رقم بخورد.
وقتی به هیئت می‌روید، خوراکی‌های کوچولو تهیه کنید، مخصوصاً به گونه‌ای که قرار باشد به بقیه بچه‌ها تعارف شود. یعنی نه اینکه فقط یک بسته چیپس یا پاستیل برای فرزند خودمان برداریم، بلکه یک بسته شکلات، پفیلای بسته‌بندی کوچک یا آب‌نبات تهیه کنیم و به کودک بگوییم: «این را قرار است به بقیه بچه‌ها تعارف کنیم.» چرا این کار را می‌کنیم؟ چون وقتی کودک ما وارد یک محیط اجتماعی می‌شود، باید بتواند با دیگران ارتباط برقرار کند، سلام بدهد و اجازه بگیرد. برخی از بچه‌ها توانایی شروع رابطه را ندارند؛ بدون هیچ کلمه‌ای می‌روند یک شکلات به دوستشان می‌دهند و تعارف می‌کنند. اگر فرزندمان نخواست تنهایی این کار را انجام دهد، ما او را حمایت می‌کنیم و با هم می‌رویم، اما خودش خوراکی را به دوستش تعارف کند. این کار باعث می‌شود کودک بهتر ارتباط بگیرد و در طول حضورش در هیئت، روابط اجتماعی دوستانه‌تری برقرار کند.
منبع: فارس
