به گزارش شهرآرانیوز؛ امین ماهورام مشهدی با اشاره به تفاوت میان اختلال نقص توجه و سایر عوامل مؤثر بر کاهش تمرکز، اظهار کرد: اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی در برخی کودکان بیشتر با علائم بیش‌فعالی و در برخی دیگر با نقص توجه بروز می‌کند، اما در بسیاری از مبتلایان هر دو دسته علائم به‌صورت همزمان مشاهده می‌شود.
وی افزود: هر مشکل در تمرکز به معنای ابتلا به اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی نیست. عواملی مانند تنش‌های خانوادگی، اضطراب، افسردگی، وسواس و سایر مشکلات روان‌شناختی نیز می‌توانند تمرکز کودک را مختل کنند؛ بنابراین تشخیص صحیح علت کاهش تمرکز، نخستین گام در انتخاب درمان مناسب است.
عضو هئیت علمی دانشگاه علوم پزشکی همدان ادامه داد: اگر علت کاهش تمرکز، اختلالات دیگری باشد، ابتدا باید همان اختلال درمان شود، اما در کودکانی که پس از ارزیابی‌های تخصصی، ابتلا به اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی در آنها تشخیص داده می‌شود، لازم است درمان‌های اختصاصی این اختلال آغاز شود.
ماهورام مشهدی با اشاره به اینکه کودکان بیش‌فعال معمولاً قادر نیستند برای مدت طولانی در یک محل آرام بنشینند، دائماً در حال حرکت هستند، بیش از حد صحبت می‌کنند، رفتار‌های تکانشی از خود نشان می‌دهند و بدون فکر دست به اقدام می‌زنند، گفت: در مقابل، کودکانی که بیشتر دچار نقص توجه هستند، به‌راحتی حواسشان پرت می‌شود، در کلاس درس تمرکز کافی ندارند، زود خسته می‌شوند، وسایل خود را گم می‌کنند و در انجام تکالیف یا نوشتن دیکته، اشتباهات ناشی از بی‌دقتی دارند.
وی با هشدار نسبت به خوددرمانی، بیان کرد: اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی همانند سایر بیماری‌ها نیازمند تشخیص و درمان علمی است و استفاده از گیاهان دارویی، روش‌های تربیتی سختگیرانه یا تنبیه‌های مکرر نه‌تنها کمکی به درمان نمی‌کند، بلکه ممکن است مشکلات کودک را تشدید کند.
عضو هئیت علمی دانشگاه علوم پزشکی همدان افزود: دارو درمانی، آموزش والدین، مداخلات روان‌شناختی و رفتاردرمانی، از مهم‌ترین روش‌های درمان این اختلال هستند و در صورت آغاز به‌موقع درمان، می‌توان بسیاری از مشکلات تحصیلی، رفتاری و اجتماعی کودکان را کنترل و از آسیب‌های دوران نوجوانی پیشگیری کرد.
منبع: ایسنا