به گزارش شهرآرانیوز؛ مدیریتِ آرامشِ خانه ایجاب میکند که با یادگیریِ مهارتِ بیدار کردن همسر، از روانِ شریکِ زندگیمان در برابرِ این حملهٔ خاموشِ صبحگاهی محافظت و روزِ او را با یک سپرِ دفاعیِ قدرتمند آغاز کنیم.
در مکتب اصیل تربیت اسلامی، کلماتِ اولیهٔ روز تنها یک ابزار ارتباطی نیستند، بلکه کلیدِ فتحِ قلبها به شمار میروند. امیرالمؤمنین علی (علیهالسلام) در قاعدهای بینظیر برای نفوذ در دلها، میفرمایند: «مَن لَانَت کَلِمَتُهُ وَجَبَت مَحَبَّتُهُ / هر کس سخن و لحنش نرم و لطیف باشد، [جلبِ]محبّت او واجب مىشود.» (غررالحکم). اجرایِ این حکمتِ نورانی در لحظهٔ بیداری، همان حلقهٔ مفقودهای است که استرسِ صبحگاهی را خنثی میکند؛ حقیقتی که امروز علم عصبشناسی نیز مُهر تأییدی بر عملکردِ دقیقِ آن میزند. روانشناسان و محققانی، چون «دکتر جان گاتمن» ثابت کردهاند که سه دقیقهٔ اولِ بیداری، کیفیتِ عاطفیِ کلِ روز را تعیین میکند. وقتی فردی با صدای خشن و هشداردهنده از خواب میپَرد، مغزِ او فوراً احساس خطر کرده و با ترشحِ ناگهانیِ هورمون استرس (پاسخ بیداری کورتیزول)، خشم و کلافگی را تا پایانِ شب به رگهای رابطه تزریق میکند؛ درحالیکه یک لحنِ نرم، این چرخهٔ مخرب را متوقف میسازد.
برای اینکه سیستم عصبیِ شریکِ زندگیتان را تخریب نکنید و روزش را با عشق بسازید، فردا صبح این برنامهٔ سهمرحلهای را جایگزینِ روشهای قبلی کنید:
صدازدن از داخلِ آشپزخانه را متوقف کنید. دستتان را بهآرامی روی شانهٔ همسرتان بگذارید و با صدایی بسیار ملایم او را صدا بزنید. لمسِ فیزیکیِ آرام، هورمون اکسیتوسین (هورمون آرامش) را آزادکرده و اثرِ استرس را خنثی میکند.
جملاتی مثل «دیر شد!» ضامنِ یک نارنجکِ روانی است. حتی اگر دیر شده، از کلماتِ امن استفاده کنید: «عزیزم وقتِ بیدارشدنه، چای هم آمادهست.»
شاید با خواندن این راهکارها پیش خودتان بگویید: «همسر من چنان خوابِ سنگینی دارد که این تکنیکها اصلاً روی او جواب نمیدهد!» حق با شماست؛ بعضی از افراد به دلیلِ خستگیِ مفرط یا فیزیولوژیِ بدنشان، بهراحتی بیدار نمیشوند. در این شرایط، وقتی چند بار او را آرام صدا میزنید و بیدار نمیشود، کلافگی به سراغتان میآید و اولین جایگزینی که به ذهن میرسد، بازگشت به همان روشِ «فریادزدن و تکانهای شدید» است! اما برای بیدار کردن همسرِ سنگینخواب بدونِ ایجاد تنش، این ۳ راهکارِ جایگزین را امتحان کنید:
حسِ بویایی، تنها حسی است که در خوابِ عمیق مستقیماً به مرکزِ احساساتِ مغز متصل است. بهجای تکاندادنهای شدید، یک استکان چایِ تازهدم، قهوه، یا حتی نانِ گرم را نزدیکِ تخت ببرید. عطرِ آشنا و مطبوعِ صبحانه، مغزِ فردِ سنگینخواب را بدونِ ترشحِ استرس، هوشیار میکند.
از صفر به صد نروید! اگر با صدای آرام بیدار نشد، ناگهان فریاد نکشید. یک موسیقیِ ملایم یا زنگِ گوشی را با صدایِ کم در اتاق روشن کنید و هر یک دقیقه، ولومِ آن را کمی بالاتر ببرید. در کنارِ این صدا، نامِ او را با قاطعیت (اما بدون خشم) صدا بزنید. این کار به مغز فرصت میدهد تا پلهپله از خوابِ عمیق خارج شود.
این مشکل را در بیداری حل کنید! شبِ قبل به او بگویید: «عزیزم، فردا باید ساعت ۷ بیدار شوی. اگر با صدایِ من بیدار نشدی، دوست داری چطور بیدارت کنم؟» وقتی فرد در زمانِ هوشیاری خودش راهحلی پیشنهاد دهد (مثلاً بگوید: «اگر بیدار نشدم محکم تکانم بده»)، فردا صبح دیگر از آن کار عصبانی نمیشود و شما هم از نقشِ یک فرماندهٔ خشنِ پادگان، به یک همراهِ دلسوز تبدیل میشوید.
منبع: فارس
