به گزارش شهرآرانیوز؛ به گفته دکتر «جوزف دی‌لئو» یکی از پیشگامان تفسیردرمانی از نقاشی‌های کودکان، این گروه سنی احساسات خود را با نقاشی کشیدن بروز می‌دهند.
او می‌گوید: مهم نیست که یک کودک در کدامین نقطه از این کره خاکی متولد شده، زندگی کرده و حتی از چه فرهنگی است، باز هم اولین نقاشی وی شکلی مشابه دایره و نماد صورت خواهد بود. چنین انتخابی به این دلیل است که چهره، مرکز احساسات، توجه و ارتباطات برای یک بچه کم سن و سال است. با رسیدن به چهارسالگی، کودک شروع به افزودن اندام‌ها و تکمیل دایره می‌کند که در دانش روانشناسی به «بچه قورباغه» مشهور است. آنها بیشتر در نقاشی‌های خود پیرو سبک هنری اکسپرسیونیسم یا بیان‌گرایی هستند و آن چه روی کاغذ می‌آورند، «واقعیت درونی» آنهاست.
کودکانی که در نقاشی از رنگ‌های روشن استفاده می‌کنند که نشان دهنده حالتی از آرامش عاطفی است و در آثارشان فردی با دست‌های گشوده دیده می‌شود که هر بخش بدنش یک رنگ است و به شما نگاه می‌کند؛ این وضعیت بر احساس نزدیکی و مهربانی دلالت دارد.
حالا به طور مثال تصور کنید نقاشی یک کودک صورت نداشته باشد. نبود تمایز در اجزای چهره از یکدیگر است. این مسئله نشان‌دهنده اتصال قوی هویت کودک با مادر و نداشتن آمادگی وی برای توسعه هویت فردی مستقل خود است.
رنگ‌ها هم تفاسیر خاصی در نقاشی‌ها دارند. رنگ سیاه و بنفش حاکی از تسلط است و موردعلاقه کودکانی است که خواستار داشتن تسلط بیشتر هستند. رنگ آبی مورد علاقه کودکانی است که از روحیه اجتماعی تری برخوردارند و از بودن در جمع دیگران لذت می‌برند. قرمز رنگ هیجان است و بیشتر مورد علاقه کودکانی است که نمی‌خواهند چیزی را از دست بدهند. سبز، مورد علاقه کسانی است که متفاوت، هنرمند و باهوش هستند.
منبع: خراسان