به گزارش شهرآرانیوز؛ بر اساس آمار‌های جهانی، از هر ۴ زن، یک نفر پس از زایمان با چالش اختلالات خلقی یا اضطرابی مانند افسردگی پس از زایمان دست‌وپنجه نرم می‌کند. در این شرایط پیچیده، نقش حمایتی همسر، خانواده و دوستان، نه‌تنها تسکین‌بخش که گاه نجات‌بخش است.
این گزارش بر اساس گفت‌و‌گو با متخصصان زنان، روانپزشکان و روانشناسان، راهنمای عملی برای اطرافیان است تا بدانند چگونه می‌توان به شکلی عملی و مؤثر از یک مادر که با افسردگی یا اضطراب پس از زایمان دست‌وپنجه نرم می‌کند، حمایت کرد؟
نخستین قدم برای کمک مؤثر، درک این موضوع است که افسردگی پس از زایمان یک ضعف شخصیتی نیست، بلکه یک عارضه پزشکی شایع و درمان‌شدنی است. این اختلال می‌تواند به شکل‌های متفاوتی بروز کند:
احساس غم، بی‌حسی یا تحریک‌پذیری شدید، گریه‌های مکرر، احساس گناه و بی‌کفایتی، بی‌علاقگی به نوزاد، تغییرات چشمگیر در خواب و اشتها و در موارد شدید، افکار آسیب به خود.
نگرانی و ترس مداوم و فلج‌کننده درباره سلامت نوزاد، احساس ترس مداوم از وقوع یک اتفاق ناگوار، بی‌قراری، تحریک‌پذیری، حملات پانیک و مشکلات خواب.
در این شرایط، پیشنهاد‌های کلی کمکی نمی‌کند. کمک شما باید عینی، عملی و بدون نیاز به تصمیم‌گیری اضافه از سوی مادر باشد.
به جای گفتن «اگر کاری داشتی بگو»، بگویید: «فردا صبح برای خرید می‌روم، فهرست خریدت را برایم بفرست» یا «امشب شام را من می‌پزم، دوست داری چه غذایی درست کنم؟»؛
پیشنهاد دهید در انجام کار‌های خانه کنارش باشید: «بیا با هم لباس‌ها را تا کنیم» یا «من مواظب بچه هستم تا تو به کار‌های شخصی‌ات برسی».
اختلال خواب عامل تشدیدکننده اصلی است. یکی از شیفت‌های تغذیه شبانه نوزاد (حتی اگر با شیر مادر است) را بر عهده بگیرید. شما می‌توانید نوزاد را برای شیرخوردن بیدار کنید، بعد از شیردهی، آروغش را بگیرید و او را دوباره بخوابانید تا مادر چند ساعت خواب پیوسته داشته باشد.
کمک شما باید آگاهانه باشد؛ زیرا هر عکس‌العملی (حتی سکوت) تأثیر خود را می‌گذارد.
«خودت را جمع کن»، «تو باید شاد باشی»؛ همچنین از ارائه توصیه‌هایی مثل «باید بیشتر استراحت کنی!» یا «چرا فلان کار را انجام نمی‌دهی؟» هم خودداری کنید.
با جملاتی مانند «می‌توانی با من در میان بگذاری چه حسی داری؟» یا «به نظر واقعاً سخت است، حق داری» فضایی امن برای بیان احساساتش ایجاد کنید.
جمله‌هایی مانند: «تو یک مادر خوب هستی که فقط دوران بسیار سختی را سپری می‌کنی»، «لازم نیست جلوی من تظاهر به قوی‌بودن کنی» یا «ممنون که به من اعتماد کردی و این را گفتی؛ این کار شجاعت زیادی می‌خواهد» می‌تواند بار بزرگی از دوش او بردارد.
پیداکردن انرژی و انگیزه برای جست‌وجوی روانشناس یا روانپزشک، خود به تنهایی یک چالش بزرگ است. شما می‌توانید این مانع را بردارید.
به جای گفتن «باید به روانشناس مراجعه کنی»، بگویید: «من برای چند روانشناس متخصص در این زمینه تماس گرفته‌ام، یکی از آنها در هفته آینده وقت خالی دارد. دوست داری برایت نوبت بگیرم؟».
اگر فرد مورد نظر صحبت از میل به مرگ یا آسیب به خود یا نوزاد کرد، یا نشانه‌هایی از جدایی از واقعیت، توهم (شنیدن یا دیدن چیز‌هایی که وجود ندارند) یا بدبینی شدید (پارانویا) نشان داد، این یک وضعیت اورژانسی به نام روان‌پریشی پس از زایمان است.
در این صورت بلافاصله با شماره ۱۱۵ تماس بگیرید، به اورژانس مراجعه کنید و واضح به کادر درمان اعلام کنید که فرد در بحران روانی پس از زایمان قرار دارد.
حمایت از یک فرد مبتلا به اختلالات خلقی و اضطرابی دوره پیرامون زایمان (PMAD) می‌تواند انرژی زیادی از شما بگیرد. مراقبت از خودتان (استراحت کافی، تغذیه مناسب، صحبت با یک دوست) به معنای خودخواهی نیست، بلکه شرط لازم برای تداوم حمایت مؤثر شماست.
به یاد داشته باشید، بهبودی نیاز به زمان دارد و مسیر آن خطی نیست. حمایت پایدار شما، حتی در قالب یک پیام کوتاه محبت‌آمیز روزانه، می‌تواند سنگ بنای محکمی برای بازیابی سلامت او باشد.
منبع: ایرنا
