به گزارش شهرآرانیوز؛ فرزانه حکیم زاده با اشاره به اینکه پیش از هر اقدامی، برای برون‌رفت از وضعیت موجود و حل معضل کاهش آمار ازدواج، واکاوی دقیق ریشه‌ها و عوامل آن ضروری است، اظهار کرد: این پدیده ریشه در سال‌های دور دارد و محصول یکی دو سال اخیر نیست؛ درواقع روندی تدریجی است که در طول دهه‌های گذشته شکل گرفته است.
وی ادامه داد: شواهد حاکی از آن است که برخی جوانان، به‌ویژه متولدین دهه ۶۰ که سن ازدواج را پشت سر گذاشته‌اند تمایلی به ازدواج ندارند. بنابراین، باید با نگاهی تحلیلی بررسی کنیم که از دهه ۶۰ تاکنون چه اتفاقاتی برای کشور رخ داده است.
این پژوهشگر مطالعات زنان با بیان اینکه توسعه فرهنگی، یکی از حوزه‌هایی است که متاسفانه در آن هیچ توجهی به فرهنگ ایرانی ــ اسلامی نشده. آنچه رخ‌داد، تاسیس گسترده و بی‌ضابطه دانشگاه بود، افزود: حجم بالای ورودی دختران و عدم همخوانی این تعداد با بازار کار و اشتغالی که باید در آینده برای پسران ایجاد می‌شد، اصلا مورد توجه قرار نگرفت. حتی بسیاری از دختران در رشته‌هایی که برخی از آنها ذاتا مخصوص پسران بودند، ثبت‌نام کردند.
وی یادآور شد: نتیجه این ورود گسترده آن شد که تعداد زیادی از دختران صاحب مدارک تحصیلی بالا شدند، درحالی‌که پسران از نظر تحصیلی کمتر رشد کرده و عقب ماندند. از سوی دیگر، دختران جویای کار بودند و پسران نیز برای تأمین معاش آینده خود به شغل نیاز داشتند؛ اما درنهایت، نه برای این دختران تحصیلکرده که جوانی خود را در دانشگاه‌ها سپری کرده بودند کار مناسبی یافت شد و نه پسران فاقد مدرک و تحصیلات لازم توانستند جایگاهی در بازار کار پیدا کنند.
حکیم زاده گفت: دختران در این شرایط دریافتند باید با پسرانی ازدواج کنند که هم از نظر تحصیلی از آنها پایین‌ترند و هم شغل و درآمد مناسبی ندارند. به عبارت دیگر اکنون در جامعه دخترانی هستند که مدارک تحصیلی بالا و مشاغل مناسب دارند، اما در سوی دیگر، پسرانی هستند که نهایتا تا مقطع فوق‌دیپلم یا کارشناسی تحصیل کرده‌اند. در نتیجه، آنها هم از نظر تحصیلی پایین‌تر از دختران هستند و هم از نظر شغلی درآمد بالایی ندارند. در این شرایط بسیاری از دختران اعلام می‌کنند برای‌شان دشوار است با چنین پسرانی ازدواج کنند. این موارد برای کاهش آمار ازدواج دست به دست هم داده و زمینه آن هم از سال‌ها قبل فراهم شده است.
وی بیان کرد: ما باید به فرهنگ بومی و اسلامی کشور بازگردیم؛ فرهنگی که در آن ارزش‌های انسان را ناشی از مسائل مادی نداند. در این فرهنگ، مهریه بیشتر، جهیزیه سنگین‌تر و مراسم مفصل‌تر، معیار و ملاک ارزش و خوشبختی نیست. خانواده‌ها باید به این فرهنگ بازگردند و انعطاف در برابر شرایط را به‌طور عملی به فرزندان خود بیاموزند. باید به بچه‌ها یاد بدهیم که در هر زمان و عصری، مطابق با امکانات و موقعیت‌مان عمل کنیم.
منبع: روزنامه جام جم