به گزارش شهرآرانیوز؛ ماه رمضان که می‌رسد، حال و هوای خانه‌ها به سمت عوض می‌شود؛ بوی نان تازه، صدای قل‌قل آش یا سوپ، و نوری که از آشپزخانه تا سفرهٔ افطار کش می‌آید. در این میان، یک همراه ساده و قدیمی هست که گاهی بی‌سروصدا گوشهٔ سفره می‌نشیند. اما اگر نباشد، انگار چیزی کم است؛ «سبزی خوردن».
سبزی خوردن فقط چند شاخه جعفری و نعناع و ریحان نیست؛ یادآور باغچه‌های مادربزرگ‌هاست و عصر‌های خنک و دستانی که با دقت و حوصله برگ‌ها را جدا می‌کردند، می‌شستند و مثل یک اثر هنری، در سفره جا می‌دادند.
در کنار خرما و نان و پنیر، سبزی خوردن طراوتی به سفره می‌دهد که هیچ چیز جای آن را نمی‌گیرد. انگار تکه‌ای از طبیعت را آورده‌ایم وسط خانه و کنار عزیزانمان نشانده‌ایم.
از نظر جسمی هم این همراه سبز، کم‌لطف نیست. سبزی‌های تازه سرشار از ویتامین‌ها، مواد معدنی و فیبرند؛ به هضم بهتر غذا کمک می‌کنند و بعد از ساعت‌ها روزه‌داری، دستگاه گوارش را آرام و منظم به کار می‌اندازند.
عطر نعناع می‌تواند حس سنگینی را کمتر کند، ریحان و تره به اشتها نظم می‌دهند و جعفری با آن رنگ سبزِ زنده‌اش، جان تازه‌ای به بشقاب اعضای خانه می‌بخشد. سبزی خوردن همراهی ساده برای سفره است، اما همین سادگی گاهی بهترین انتخاب برای بدن خستهٔ روزه‌دار است.
اصلاً تهیه و تدارک افطاری فرصتی است برای با هم بودن والدین و فرزندان. برای آنکه از روزی که گذرانده‌اند برای هم بگویند، از نگرانی‌هایشان پرده بردارند یا خاطره‌های قدیمی و برنامه‌های آینده‌شان را برای اعضای خانه تعریف کنند.
همکاری در همین کار‌های کوچک، دل‌ها را به هم نزدیک‌تر می‌کند. سبزی پاک کردن شاید کار ساده‌ای باشد، اما وقتی دسته‌جمعی انجام شود، تبدیل به فرصتی برای با هم بودن می‌شود. امروز که هرکداممان درگیر گوشی‌ها و دغدغه‌های شخصی هستیم، این چند دقیقه کنار هم بودن با یک کار مشترک، نعمتی است که نباید دست‌کم گرفت.
حالا تصور کنید این تماس مستقیم با یک مادهٔ طبیعی که ساعتی پیش از دل خاک پیش ما آمده، چه اندازه می‌تواند اعصاب خستهٔ ما را نوازش دهد. وقتی سبزی را در دست می‌گیریم، می‌شوییم و آماده می‌کنیم، در واقع لحظه‌ای از شتاب روزمره دور می‌شویم و زندگیمان ریتم آرام‌تری می‌گیرد؛ و بعد، وقتی اذان می‌گویند و همه دور سفره می‌نشینیم، سبزی خوردن دیگر فقط یک مخلفات ساده نیست. حاصل زحمت جمعی ماست؛ نتیجهٔ خنده‌ها، حرف‌ها و همکاریمان. هر برگش یادآور لحظه‌ای است که کنار هم بوده‌ایم. خوردنش هم حال‌وهوای دیگری دارد؛ انگار طعم صمیمیت می‌دهد.
منبع: فارس