به گزارش شهرآرانیوز؛ بر اساس پژوهش‌های منتشر شده در نشریه روانپزشکی و روانشناسی بالینی ایران، حمایت اجتماعی و خانوادگی یکی از قوی‌ترین سپرهای دفاعی در برابر اختلال استرس پس از سانحه و اضطراب‌های فراگیر در جوامع درگیر تنش است.
برای اینکه بتوانیم در این شرایط لنگرگاه آرامش یکدیگر باشیم، متخصصان علوم رفتاری راهکار‌های زیر را پیشنهاد می‌دهند:
تلویزیون نباید ۲۴ ساعته روی شبکه‌های خبری روشن باشد. بمباران اطلاعاتی، آمیگدال (مرکز ترس در مغز) را دائماً فعال نگه می‌دارد. به جای چک کردن مداوم اخبار، با خانواده توافق کنید که فقط در ساعات مشخصی (مثلاً یک بار صبح و یک بار عصر) اخبار را از منابع معتبر چک کنید. بقیه زمان‌ها را به گفت‌و‌گو‌های عادی اختصاص دهید.
یکی از اشتباهات رایج ما ایرانی‌ها در زمان دلداری دادن، کوچک‌نمایی مشکل است. وقتی فرزند یا همسرتان می‌گوید: «من خیلی می‌ترسم»، پاسخ «نترس بابا، خبری نیست» به او کمکی نمی‌کند. تکنیک درست، «اعتباربخشی» (Validation) است. بگویید: «حق داری بترسی، شرایط نگران‌کننده‌ایه، اما یادت باشه ما کنار هم هستیم و با هم از این روز‌ها عبور می‌کنیم.»
در زمان بحران، مغز به دنبال پیش‌بینی‌پذیری است. کار‌های روتین خانوادگی را به هیچ وجه لغو نکنید. درست کردن شام با مشارکت هم، آب دادن به گلدان‌ها، بازی کردن با بچه‌ها، تماشای یک فیلم کمدی یا حتی دم کردن یک چای تازه‌دم با هل و دارچین، به مغز پیام می‌دهد که «هنوز زندگی جریان دارد و ما در امان هستیم.»
کودکان، اخبار را از طریق چهره شما تفسیر می‌کنند. اگر شما وحشت‌زده باشید، آنها بدون آنکه اخبار را بفهمند، دچار وحشت می‌شوند. برای سالمندان نیز که ممکن است تروما‌های گذشته (مانند دوران جنگ هشت ساله) در آنها بیدار شود، نیازمند تماس‌های تلفنی بیشتر و اطمینان خاطر دادن هستند. به آنها سر بزنید و اجازه دهید از خاطراتشان و نحوه عبورشان از بحران‌های گذشته صحبت کنند؛ این کار به آنها احساس ارزشمندی و به شما احساس قدرت می‌دهد.
هیچ‌کدام از ما نمی‌توانیم معادلات پیچیده جهانی، تصمیمات کلان و تیتر‌های خبری فردا را کنترل کنیم. جهان بیرون ممکن است طوفانی و غیرقابل پیش‌بینی باشد، اما ما هنوز کنترل یک چیز را در دست داریم: «دمای عاطفی خانه‌مان».
فرهنگ ایرانی به ما آموخته است که در زمستان‌های سخت، دور یک کرسی جمع شویم تا گرمای وجود یکدیگر، سرمای بیرون را خنثی کند. امروز، کرسی ما همان تماس‌های صوتی کوتاه، نگاه‌های پرمهر، کلمات اطمینان‌بخش و شانه‌هایی است که برای تکیه دادن به یکدیگر تعارف می‌کنیم. در این روز‌های ملتهب، قهرمانان واقعی کسانی هستند که در میان هیاهوی جهان، صدای قلبشان بلندتر از صدای اخبار است و با دست‌هایشان، سقف امنی از جنس همدلی برای خانواده خود می‌سازند.
منبع: فارس