به گزارش شهرآرانیوز؛ زهرا عباس پور با اشاره به اینکه حضور زنان در کنش‌های سیاسی-فرهنگی این شب‌ها در خیابان، تجلی یک الگوی «حکمرانی اجتماعی» به معنای ساماندهی خودجوش امور جمعی توسط شهروندان در فضا‌های اجتماعی و محله‌ای، با تکیه بر شبکه‌های اعتماد و همبستگی اجتماعی است، اظهار کرد: بُعد روان‌شناختی عمیق‌تری در این حضور نهفته که می‌توان آن را در معادله «نترسیدن زنان = نترسیدن جامعه» خلاصه کرد.
وی با اشاره به اینکه کنشگری زنان در شرایط کنونی جامعه ایران، موجب تحولات عمیقی در ساختار خانواده و جامعه شده است، کنشگری زنان گسترده‌تر و چندوجهی‌تر از کنشگری مردان است، چراکه در شرایط جنگ فرسایشی، خانه به خط مقدم تبدیل شده و زنان با ابزار‌های متنوع از اقتصادی تا فرهنگی و روانی، مقاومت فراگیری را سازمان می‌دهند.
این دانش‌آموخته مطالعات زنان با بیان اینکه بُعد روان‌شناختی عمیق‌تری در این حضور نهفته که می‌توان آن را در معادله «نترسیدن زنان = نترسیدن جامعه» خلاصه کرد، یادآور شد: این ایده بر دو اصل استوار است؛ در اغلب جوامع، حضور آرام و عادی زنان و کودکان در فضا‌های عمومی، یک شاخص ناخودآگاه و قدرتمند از «امنیت درک‌شده» است. وقتی زنان به‌صورت گسترده در یک محیط حضور دارند، این پیام ضمنی را به کل جامعه مخابره می‌کنند که «اینجا امن است». این یک مکانیسم شناختی است که ریشه در تکامل انسان دارد. همچنین سایر اعضای جامعه؛ به ویژه مردان، به صورت ناخودآگاه رفتار زنان را یک «ترمومتر خطر» می‌خوانند. اگر زنان که به‌طور سنتی نماد احتیاط و محافظت از کانون خانواده تلقی می‌شوند، نترسند و در میدان حاضر باشند، این شجاعت به سرعت به مردان و کل جمعیت تسری پیدا می‌کند و سطح آرامش و اعتماد به نفس جمعی را به شدت بالا می‌برد.
منبع: روزنامه قدس
