به گزارش شهرآرانیوز؛ بیحجابی، یک بازی باخت-باخت است؛ مرد را از غیرت سالم تهی میکند و زن را از شخصیت واقعیاش دور. وقتی حریمها فرو میریزند، نه مرد میتواند محافظ خوبی باشد و نه زن، همسری آرامبخش. در این میان، اولین قربانی، آرامش خانه است.
مسئله پوشش و تغییر الگوی آن در جامعه، گذشته از یک مسئله شرعی و عرفی، یک پدیده روانشناختی-اجتماعی است که پیامدهای آن به عمیقترین لایههای روابط انسانی، یعنی خانواده، نفوذ میکند.
خانواده، اولین و بنیادیترین نهاد اجتماعی است که روابط عاطفی، اعتماد، صمیمیت و حریم در آن شکل میگیرد.
حجاب، در واقع یک نیاز روانی برای حفظ سلامت عاطفی اعضای خانواده است.
۱. کاهش تدریجی حس غیرت سالم
غیرت سالم، در روانشناسی، به معنای «حساسیت عاطفی محافظتگرانه» نسبت به همسر است. وقتی جامعه، پوشش نامناسب را عادی میکند، این حس در مرد کمرنگ میشود. او یا به همسرش بیتفاوت میشود (چون میبیند همه بیحجاب هستند) یا دچار حساسیت بیمارگونه و سوءظن همیشگی میشود. هر دو حالت، برای سلامت روان او و خانواده، مخرب است.
۲. افزایش استرس و اضطراب مقایسهای
مردی که هر روز در فضای مجازی و خیابان، با انبوهی از تصاویر تحریککننده روبهرو است، ناخودآگاه دچار «مقایسه مداوم» میشود. این مقایسه، او را از همسرش ناراضی و منبعی از استرس مزمن برایش ایجاد میکند. چهبسا ممکن است پیش خودش همسرش را به عدم جذابیت متهم کند و بهخاطر این مقایسهها خود را سرزنش کند.
۳. تضعیف نقش حمایتی عاطفی
مرد دچار سردرگمی جنسی، دیگر نمیتواند یک «تکیهگاه عاطفی امن» برای همسرش باشد. ذهن او درگیر تصاویر بیرونی است و نمیتواند حضور ذهنی کامل در خانه داشته باشد. این یعنی کاهش صمیمیت روانی که یکی از مهمترین نیازهای زن در زندگی مشترک است.
۱. کاهش اعتمادبهنفس واقعی
زن در جامعهای که ارزش او را با «نمایش بیشتر اندام» میسنجد، بهتدریج اعتمادبهنفس واقعی خود را از دست میدهد. او فکر میکند که جذابیتش فقط در ظاهر اوست، نه در شخصیت، هوش و توانمندیهایش. این باور، او را در یک رقابت نابرابر همیشگی با زنان دیگر قرار میدهد که هرگز تمامی ندارد.
۲. اضطراب ناشی از دوگانگی انتظارات
زن امروز، میان دو انتظار متناقض گیرکرده است: از یک سو، جامعه (و گاهی همسرش) از او توقع جذابیت بیرونی بالا و از سوی دیگر، از او انتظار آرامشبخش درونی را دارد. او نمیداند که چه کسی باید باشد؛ یک شیء زیبا یا یک موجود ارزشمند دارای کمال؟ این دوگانگی، منبع اصلی اضطراب مزمن و خستگی روانی برای اوست.
۳. احساس ناامنی عاطفی
زنی که میداند همسرش هر روز در معرض تصاویر تحریککننده است، ناخودآگاه احساس امنیت عاطفی خود را از دست میدهد. این حس که «ممکن است همسرم مرا با دیگری مقایسه کند» یا «ممکن است دیگر برایش بهاندازه کافی جذاب نباشم»، بهمرور، به یک ترس مزمن تبدیل میشود که آرامش او را میگیرد.
۱. کاهش صمیمیت عاطفی و جنسی
صمیمیت جنسی در یک رابطه، نتیجه امنیت عاطفی است. وقتی مرد و زن هر دو با اضطراب و ناامنی روانی دستوپنجه نرم میکنند، میل طبیعی آنها به نزدیکی عاطفی و جسمی کاهش مییابد. این یعنی سردی عاطفی و در نتیجه، فاصله تدریجی زوجین از یکدیگر.
۲. افزایش تعارضات زناشویی
مشاجرات روزمره، گاه بر سر مسائل ساده نیست؛ بلکه ریشه در «نیازهای ارضا نشده» دارد. وقتی مرد نیاز به امنیت جنسی سالم داشته باشد و زن نیاز به امنیت عاطفی، اما هر دو آن را در الگوهای بیرونی گمکرده باشند، سطح تعارضات در خانه بهشدت افزایش مییابد. هر چیزی، از مدل لباس همسر تا نوع نگاه او به دیگران، میتواند به یک بحران تبدیل شود.
۳. تضعیف پیوند عاطفی والدین با فرزندان
والدینی که خود درگیر تعارضات زناشویی و اضطرابهای فردی هستند، انرژی کافی برای ارتباط عاطفی عمیق با فرزندان ندارند. این یعنی شکاف عاطفی نسلها که خود، آسیبهای جدیتری را برای نسل بعد به همراه خواهد داشت.
۴. کاهش کارآمدی خانواده در نقش پناهگاه
خانواده، باید یک «پناهگاه امن» برای اعضای خود باشد؛ جایی که از تنشهای بیرون، به آرامش میرسند. اما وقتی خود خانواده، به میدان جنگ تعارضات ناشی از پوشش و نگاه تبدیل شود، این کارکرد اصلی خود را از دست میدهد. در نتیجه، اعضای خانواده، برای یافتن آرامش به بیرون از خانه پناه میبرند و این، آغاز فروپاشی تدریجی خانواده است.
بیحجابی، صرفاً یک مسئله ظاهری نیست. یک نشانه هشداردهنده روانی -اجتماعی است که اگر نادیده گرفته شود، بهتدریج، امنیت روانی مرد، اعتمادبهنفس زن و در نهایت، صمیمیت عاطفی کل خانواده را تخریب میکند.
حجاب، در این نگاه، فقط یک پوشش نیست؛ یک سپر روانی است که از زن در برابر اضطراب رقابت، از مرد در برابر اضطراب مقایسه، و از خانواده در برابر سردی عاطفی محافظت میکند.
پس اگر بهسلامت روان خود و خانواده اهمیت میدهیم، شاید وقتش رسیده باشد که حجاب را نه فقط بهعنوان یک تکلیف شرعی، که بهعنوان یک نیاز روانی برای بقای یک زندگی سالم و پویا، جدی بگیریم.
منبع: فارس
