سمانه رضوانی| شهرآرانیوز؛ پیشرفت علم پزشکی و تنوع روش‌های جراحی زیبایی، این امکان را فراهم کرده است که افراد بتوانند تغییراتی در چهره یا اندام خود ایجاد کنند. اما این مسئله، همواره با پرسش‌های شرعی و اخلاقی همراه بوده است. ازآنجاکه هر فرد مؤمن و معتقد برای انجام هر کاری، باید به احکام الهی مراجعه کند، سؤال اصلی برایشان، این است که آیا انجام عمل زیبایی از نظر شرع اسلام، مجاز است یا خیر.
اگر موجب ضرر قابل‌توجه نباشد، فی‌نفسه اشکال ندارد، ولی توجه داشته باشید که عمل جراحی زیبایی، درمان بیماری محسوب نمی‌شود و در ضمن آن، نگاه و لمسِ پزشک نامحرم جایز نیست؛ مگر در مواردی -مانند سوختگی و حوادث دیگر- که برای معالجه باشد و استفاده از پزشک نامحرم، ضرورت داشته باشد.
درصورتی‌که آمیخته با حرام یا ضرر مهم دیگری نباشد، ذاتا اشکالی ندارد، ولی چنانچه مستلزم حرامی باشد (مانند لمس و نظر حرام) تنها در صورت ضرورت، جایز است.
با پرهیز از لمس و نگاه حرام، جایز است.
با دقت در این سه فتوا، درمی‌یابیم که اصل انجام عمل زیبایی اگر با ضرر جدی همراه نباشد، از نظر همه این مراجع، منعی ندارد. اما نقطه اشتراک و تأکید اصلی در هر سه نظر، موضوع حرمت نگاه و لمس نامحرم است. به‌عبارت دیگر، شرط اساسی برای حلال بودن این عمل، رعایت کامل موازین شرعی در ارتباط با پزشک یا کادر درمانی غیرهمسر است. همچنین شهید آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای به این نکته ظریف اشاره می‌کنند که این عمل، درمان به‌شمار نمی‌رود، بنابراین نمی‌تواند توجیه‌کننده نگاه و لمس حرام باشد؛ مگر در موارد استثنایی همچون سوختگی یا حوادث که جنبه درمانی پیدا می‌کند. آیت‌الله‌العظمی مکارم‌شیرازی نیز با عبارتی مشابه، مجوز رفع حرمت لمس و نظر را فقط ضرورت می‌دانند. ازسوی دیگر، آیت‌الله‌العظمی سیستانی با اختصار، جواز را مشروط به پرهیز از این دو امر می‌کنند، بنابراین اگر کسی می‌خواهد برای زیبایی اقدام به جراحی کند، اولا باید از سلامت و ایمنی عمل اطمینان پیدا کند؛ ثانیا محیط و پزشکی را انتخاب کند که امکان رعایت حجاب و لمس و نگاه حرام‌نکردن برای او فراهم باشد؛ زیرا در شرایط عادی، این عمل، حکم درمان را ندارد و نمی‌تواند قاعده ضرورت را برای محرمات به‌کار گیرد.
