مژده رنگیان| شهرآرانیوز؛ دختران ورزشکار ایران با ارادهای پولادین هر روز مسیرهای دشوار را هموار و قلههای موفقیت را فتح میکنند. آرزو کیانیآرا، هندبالیست مشهدی تیم ملی است که چهارده سال درخشش در این رشته نمادی از استقامت و تلاش بیوقفه اوست. از آغاز پرفراز و نشیب در مدارس مشهد تا حضور مقتدرانه در میادین بینالمللی، هر گام از مسیر او داستانی از امید، مبارزه و پیروزی است.
آشنایی آرزو کیانیآرا با هندبال در دوران مدرسه و در سن دوازده سیزده سالگی، جرقهای بود که مسیر زندگیاش را برای همیشه تغییر داد. او تعریف میکند: «در ابتدا، بارها از فهرست تیم مدرسه خط میخوردم، اما عشقم به هندبال آنقدر زیاد بود که پنهانی به تمرینات میرفتم.» این سماجت و پشتکار، سرانجام در مسابقات استعدادیابی کشوری به ثمر نشست و به انتخاب او برای تیم ملی نوجوانان در سال ۲۰۱۰ و اعزام به مسابقات ژاپن رسید. کیانیآرا آن سال را «پله ترقی» خود در هندبال میداند: «بعد از آن تا به امروز در مسابقات کشوری و مسابقات بینالمللی هندبال در ردههای سنی مختلف حاضر شدم.»
آرزو اکنون تنها بازیکن مشهدی در تیم ملی بزرگسالان است. او با اشاره به این موضوع میگوید: «در طول این سالها، برخی دیگر از بازیکنان مشهدی نیز به تیم ملی دعوت شدند، اما به مرور زمان هندبال را کنار گذاشتند و وارد حوزه مربیگری شدند. این مسیر برایم هم سخت بود و هم شیرین، در این راه، پدربزرگم در مشهد حامی بزرگ و پشتوانه اصلی من بود. او من را به تمرینات میبرد و میآورد و بدون حمایت ایشان و خانوادهام، موفقیت در این رشته امکانپذیر نبود.»
کیانیآرا در سطح باشگاهی نیز کارنامه درخشانی دارد. او تاکنون هشت مدال طلای قهرمانی لیگ برتر را کسب کرده است؛ پنج سال با تیم «ثامنالحجج» مشهد قهرمان لیگ شد و با تیمهای «اشتادسازه» مشهد، «لارستان» و «بافق» نیز جام قهرمانی را بالای سر برد. بااینحال در سالهای اخیر بهدلیل نبود تیم هندبال لیگبرتری در مشهد، ناچار به کوچ به تیمهای استانهای دیگر شده است. امسال نیز با تیم «نفت و گاز گچساران» که یکی از مدعیان قهرمانی است، در لیگ برتر حضور دارد.
تیم ملی هندبال بانوان ایران روزهای پرکاری را در پیش دارد. آرزو کیانیآرا با اشاره به برنامههای آتی میگوید: ۱۱ آبان ماه، اردوی متصل به اعزام برای حضور در مسابقات کشورهای اسلامی در عربستان برگزار میشود و پس از آن نیز با فاصله کوتاهی، باید راهی مسابقات جهانی در هلند شویم. در طول تاریخ و در رده بزرگسالان، تنها یک عنوان قهرمانی غرب آسیا را کسب کردهایم که سال ۹۶ رقم خورد و به جز آن تاکنون تیم ملی بزرگسالان بانوان ایران روی سکوهای آسیا قرار نگرفته است. اما اینبار، با حضور مربی خارجی و آمادگی بیشتر بازیکنان، شرایط متفاوت است و تمام تمرکز ما بر روی کسب سکو است. ما تاکنون چهارمی آسیا را تجربه کردهایم و سه دوره است که توانستهایم به مسابقات جهانی صعود کنیم و با بهترینهای دنیا رقابت کنیم.
او درباره بهترین خاطرهاش از این چهارده سال میگوید: خاطرهام به اولین دوره حضورمان در مسابقات جهانی سال ۲۰۲۲ اسپانیا برمیگردد. در آن مسابقات، پس از سالها شماره پیراهنم را تغییر دادم و شماره ۲۷ که بسیار دوست دارم و به من حس خوبی میدهد، به من تعلق گرفت. آن دوره، بسیار خوب بود و با تیمهای قدرتمندی بازی کردیم. اما مهمتر از همه اینها، این بود که من در آن رقابتها، «ورژن طلایی» خودم را به نمایش گذاشتم و به عنوان برترین بازیکن تیم ملی ایران انتخاب شدم.
آرزو را در تیم ملی به نام «آچار فرانسه» میشناسند، همان بازیکنی که هر مربی میخواهد در تیمش داشته باشد، خودش درباره این لقب میگوید: من در همه پستها بازی میکنم و تنها پستی که تاکنون بازی نکردهام، دروازهبانی است. انعطافپذیری فوقالعادهای در میدان دارم و به همین دلیل «آچار فرانسه» تیم ملی لقب گرفتهام.
دختر ملیپوش مشهدی درباره آرزویش در این رشته میگوید: یکی از آرزوهایم کسب مدال آسیایی است. خیلی دوست دارم که امسال با حضور مربی خارجی و انگیزه بازیکنان، بتوانیم در عربستان مدال کسب کنیم و پس از آن در قهرمانی آسیا نیز روی سکو برویم.
او میگوید: به دخترانی که وارد این رشته میشوند توصیه میکنم که هرگز از خط خوردن و شکست نترسند. بعد از هر باخت آنقدر تمرین کنند و با سرسختی به میدان برگردند تا به نتیجه برسند. این داستان زندگی خود من است؛ من واقعا در این مسیر جنگیدم تا به چیزی که امروز دارم، برسم. اکنون کمیتههای استعدادیابی در مدارس حاضر میشوند و دانشآموزان را براساس فرمهای ارزیابی بررسی میکنند و بهترینها به تمرینات فراخوانده میشوند. بهجز آن علاقهمندان میتوانند به هیئت هندبال شهر یا آکادمیهای هندبال برای شروع این رشته مراجعه کنند. هندبال، از رشتههایی مانند والیبال و بسکتبال، برخوردهای شدیدتری دارد. جسارت، قدرت بدنی بالا، قد و هوش بالا از جمله فاکتورهای مهم در این رشته هستند، ولی مهمتر از همه استعداد، علاقه و پشتکار است.