به گزارش شهرآرانیوز؛ یکی از پرتکرارترین دغدغههای زوجهای جوان، بهویژه در سالهای آغازین پیوند مشترک، تشخیص مرز میان وابستگی ناسالم همسر به خانوادهٔ پدری و احترام و محبت شایسته به والدین است. مرضیه کشوری، کارشناس ارشد روانشناسی و مشاور خانواده، با تبیین مؤلفههای استقلال شخصیتی، راهکارهای علمی و کاربردی مدیریت این روابط را بدون آسیب به حریم خانواده بررسی میکند.
این مشاور خانواده، استقلال شخصیتی را یکی از مهمترین ارکان یک پیوند سالم میداند: «شخصیت سالم در گام نخست خود را در قدرت تصمیمگیری مستقل نمایان میکند. فردی دارای استقلال شخصیتی است که بتواند در مسائل کلیدی زندگی نظیر انتخاب شغل، محل سکونت و مسائل خرد و کلان، بدون دنبالهروی کورکورانه یا وابستگی فکری به دیگران، نظر خود را ابراز کند.»
این کارشناس خانواده دیگر نشانههای این ویژگی را چنین برمیشمارد:
ـ مهارت نه گفتن: توانایی ابراز مخالفت منطقی و شجاعت در رد خواستههای نامعقول دیگران.
ـ اولویتبندی و مسئولیتپذیری: پذیرش پیامد تصمیمات درست و نادرست بدون متهمسازی دیگران.
ـ مرزبندی شفاف در عین صمیمیت: برقراری علقه و پیوند عاطفی عمیق با خانواده، همزمان با جلوگیری از دخالت و کنترل آنها بر تصمیمات زندگی مشترک.
کشوری در ادامه به تبیین نشانههای عدم استقلال شخصیتی میپردازد و هشدار میدهد: «اگر فردی حتی برای امور روزمره و کوچک نیازمند تأیید و اجازهٔ مداوم مادر یا خانوادهاش باشد، در زمان بروز اختلاف میان همسر و مادرش کورکورانه و بدون ارزیابی منطقی جانب مادر را بگیرد، یا به دلیل هراس شدید از رنجش والدین، نیازها و منافع زندگی زناشوییاش را قربانی کند، با آسیب جدی در استقلال شخصیتی مواجه است.»
این مشاور خانواده با تأکید بر اینکه نباید هرگونه رسیدگی به والدین را برچسب وابستگی ناسالم زد، موقعیتهای خاص را مثال میزند: «گاهی با جوانی روبهرو هستیم که پدر خود را از دست داده و به همین دلیل پیوند عاطفی پررنگتری با مادر دارد؛ مکرراً به او سر میزند، امور خریدش را سامان میدهد و جویای احوالش است. اگر این فرد در تصمیمگیریهای زندگیاش مستقل عمل میکند، به همسرش توجه و مهر دارد و مهارت مرزبندی را بلد است، رفتار او نشانهٔ وابستگی ناسالم نیست؛ بلکه نمایانگر دلبستگی عاطفی و محبتِ فرزندیِ سالم است که نهتنها خطرآفرین نبوده، بلکه طبق آموزهها مایهٔ برکت زندگی مشترک است.»
کشوری دربارهٔ نوسانات عاطفی در دوران عقد و سالهای نخست ازدواج توضیح میکند: «در دوران عقد و تا پیش از پنج سالگی زندگی مشترک، گرایش و رجوع مداوم آقا به پایگاه عاطفی مادر امری طبیعی است. در چنین برههای، رفتار خانم تعیینکننده است. اگر خانم با عزتنفس پایین و نگاه حسادتآمیز مدام بگوید: «چرا برای مادرت زمان گذاشتی؟ چرا به من نرسیدی؟»، تنها نتیجهاش فعال شدن گارد دفاعی همسر و حساسیت بیشتر او خواهد بود.»
«وقتی در خانه مدام مشاجره باشد، مرد احساس میکند همسرش منبع تأمین عاطفی او نیست و برای دریافت آرامش مجدداً به آغوش مادرش پناه میبرد. راهحل بنیادین در این شرایط، تقویت پایگاه عاطفی، زناشویی و رفتاری در داخل خانه است. هرچه پیوند زوجین در بستر خانه محکمتر شود، وابستگیهای حاشیهای بهصورت خودکار و تدریجی تعدیل خواهد شد.»
منبع: فارس
