سمانه رضوانی| شهرآرانیوز؛ اسلام برای روابط خانوادگی، بنیانی از اعتماد و احترام متقابل، ترسیم کرده است. تجسس در امور شخصی دیگران، به‌ویژه همسر، با روح این تعالیم سازگار نیست. خداوند در قرآن کریم، مؤمنان را از گمان بد و جست‌و‌جو در امور پنهان دیگران نهی کرده و این رفتار را گناه خوانده است: «یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا کَثِیرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَ لاتَجَسَّسُوا وَ لایَغْتَبْ بَعْضُکُمْ بَعْضًا:ای کسانی که ایمان آورده‌اید، از بسیاری از گمان‌ها بپرهیزید؛ چراکه بعضی گمان‌ها گناه است و هرگز در کار دیگران تجسس نکنید و هیچ‌یک از شما دیگری را غیبت نکند.» (حجرات ۱۲) حریم خصوصی افراد، حتی در نزدیک‌ترین روابط زوجین، محترم است و نقض آن بدون اذن صاحب حریم، از مصادیق روشن تجسس و تصرف در حق دیگری به‌شمار می‌رود.
بدون اذن و رضایت ایشان، جایز نیست.
جایز نیست؛ مگر درصورتی‌که ضرورت قطعیه داشته باشد.
تصرف است و بدون رضایت صاحب آن، جایز نیست.
جایز نیست.
بر اساس فتوای مراجع معظم تقلید، بازرسی پنهانی تلفن‌همراه همسر و مطالعه پیام‌های خصوصی او بدون اذن وی، شرعا جایز نیست. این حکم برپایه حرمت تجسس و لزوم حفظ حریم خصوصی افراد، استوار است. فقط درصورتی‌که ضرورت قطعی و دلیل موجهی وجود داشته باشد، برخی مراجع استثنائا اجازه داده‌اند، بنابراین اعتماد متقابل و گفت‌وگوی صادقانه، مسیر شرعی و اخلاقی برای رفع نگرانی‌هاست، نه نقض حریم خصوصی دیگری.