به گزارش شهرآرانیوز؛ یک دهه هشتادی تاریخ ساز، آن هم در یک رشته ورزشی که مادر همه ورزشهاست؛ هنگامه هادیانی، دختر جوان مشهدی که در مسابقات آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ به نمایندگی از ایران و خراسان رضوی روی تخته رفت و به نخستین زن ژیمناست ایرانی حاضر در بازیهای آسیایی پس از انقلاب تبدیل شد. دختری که برای رسیدن به این چند ثانیه اجرا، ماهها تمرین کرده، بارها زمین خورده و شکست خورده و البته با امکاناتی که خودش آن را ناکافی میداند، مسیر سختی را پشت سر گذاشته است.
هنگامه که اهل محله آزادشهر مشهد است، از کودکی و با حضور در تمرینهای خواهرش به ژیمناستیک علاقهمند شد. میگوید دو، سه بار در کودکی همراه خواهرش به تمرین رفت و بعد از شروع مربیگری او، همیشه کنارش بود و همین موضوع باعث شد به این رشته ورزشی علاقهمند شود.
او درباره سطح مسابقات ناگویا میگوید: کشورهای چین، ژاپن و کره در ژیمناستیک آسیا سطح بسیار بالایی دارند و رقابتها نیز در سطح بالایی برگزار شد.
یکی از سختیهای حضورش در این رقابتها، نداشتن مربی بود. به گفته هادیانی، سهمیهای که به او داده شد، بدون مربی بود و اگرچه امکان داشت ایران برایش مربی استخدام کند، اما این اتفاق نیفتاد. او میگوید همین موضوع استرس زیادی به او وارد کرد، چون حضور یک مربی در کنار ورزشکار و دلگرمی دادن به او، شرایط را بهتر میکند.
با این حال، واکنش ورزشکاران و مسئولان مسابقات به حضور نخستین ژیمناست زن ایرانی برایش جالب بود. هنگامه میگوید: مسئولان مسابقه از همان ابتدا که آنها وارد شدند، واقعاً خوشحال شدند و حتی از خوشحالی بغض کردند و بابت این که ایران پس از این همه سال و با محدودیتهایی که کمابیش وجود داشته، توانسته به این سطح برسد، تبریک گفتند. به گفته او، تقریباً هیچکس انتظار چنین حضوری را نداشت و واکنشها بسیار خوب بود.
هادیانی درباره امکانات ژیمناستیک مشهد نیز حرفهای قابل تأملی دارد. وسیلهای که او با آن کار میکند، خرک است که به گفته خودش حدود ۲۰ سال قدمت دارد. شاید مارک خوبی باشد، اما مربوط به ۲۰ سال پیش است و تقریباً چیزی از آن باقی نمانده است. حتی تشک مناسب برای فرود هم ندارند و در تمام مشهد فقط یک خرک وجود دارد.
مشکل فقط تجهیزات نیست. هنگامه در روزهای آمادگی برای ناگویا تنها روزهای فرد اجازه تمرین داشت، چرا که روزهای زوج، سالن در اختیار آقایان بود. هرچقدر هم درخواست میکرد زمانی برای تمرین در اختیارش قرار دهند، پاسخ این بود که ساعت ۶:۳۰ یا ۷ صبح بیاید؛ ساعتی که به گفته او برای ورزشکاری که برای قهرمانی تمرین میکند، عملاً امکانپذیر نیست. به همین دلیل روزهای زوج اصلاً تمرین نداشته است.
با وجود همه این دشواریها، شیرینترین خاطره هنگامه از ناگویا همان لحظهای است که اجرا تمام شد و همه چیز خوب پیش رفت. او این لحظه را بهترین خاطرهاش میداند؛ چرا که توانست به عنوان نماینده دختران ژیمناستیک، آرزوی آنها را تا حدی برآورده کند و از سوی دیگر به آرزوی خودش برای حضور در یک مسابقه خارج از کشور برسد.
در این مسیر البته تنها نبوده است. هادیانی از مادری میگوید که پا به پای او در این مسیر آمده است؛ روزهایی که از مدرسه میآمده و از ساعت یک بعدازظهر تا ۱۲ شب تمرین میکرده، او نیز همراهش بوده است؛ همراهی که در این مصاحبه نیز پا به پای او در تحریریه روزنامه خراسان حاضر بود.
هنگامه دانشجوی رشته روزنامهنگاری دانشگاه علامه طباطبایی است. خودش میگوید: بین روزنامهنگاری و ژیمناستیک شباهتی نمیبینم. زمانی که انتخاب رشته کردم، بحث حضور در مسابقات خارج از کشور مطرح نبود و فاصله زیادی از ژیمناستیک گرفته بودم. به همین دلیل تصمیم گرفتم رشتهای را انتخاب کنم که کمی از ورزش فاصله داشته باشد و در کنار آن مربیگری ورزش را ادامه دهم. با این حال، مربیگری همچنان بخشی از زندگی من است؛ چرا که، تمام زندگیام ژیمناستیک است. هادیانی درباره درخشش دختران مشهدی در ورزش نیز میگوید: حضور ورزشکارانی مانند ریحانه کریمی در وزنهبرداری و دیگر دختران مشهدی در عرصه ورزش، اتفاقی خوشحالکننده است. من ریحانه کریمی را میشناسم و در پایههای دهم و یازدهم با او همکلاس بودم.
از نگاه هنگامه، زنان برای پیشرفت در ورزش محدودیتی ندارند و همه زنان با وجود سختیها ثابت کردهاند اگر بخواهند، میتوانند به هدفشان برسند. او میگوید خودش توانسته و وقتی ژیمناستیک با همه سختیهایش برای او ممکن شده است، دختران و زنان دیگر نیز میتوانند به جایی که میخواهند برسند.
استقبال از او در تهران گرمتر از مشهد بوده است. در تهران مسئولان فدراسیون برای استقبال آمده بودند، اما در مشهد چند نفر از دوستان و اقوامش به استقبال او رفتند. هادیانی همچنین در برنامه «عصر جدید» و «کاپیتان» شرکت کرده و اجرای خود را مقابل چندین نفر انجام داده است. به گفته خودش، این تجربه تأثیر زیادی در افزایش اعتمادبهنفسش داشته است.
اما پشت آن اجرای کوتاه، ماهها تلاش قرار دارد. هنگامه حدود ۶ ماه در اردو بوده و در این مدت حدود ۱۴ یا ۱۵ بار به اردوهای تهران رفته که هر یک تقریباً ۱۰ روز طول کشیده است. چهار ماه آخر را نیز به تنهایی در یک اتاق ۳ در ۴ خوابگاه گذرانده و روزی دو بار و گاهی دو تا سه ساعت تمرین کرده است.
خودش میگوید: برای چیزی که شاید از نگاه دیگران فقط ۳۰ ثانیه اجرا بوده، حدود ۶ ماه، هر روز دو بار و گاهی سه تا چهار ساعت تمرین کردم. بارها افتادم و بارها شکست خوردم، اما در نهایت تمرینها جواب داد و تلاشم به نتیجه رسید.
حالا هنگامه به آینده امیدوار است. او معتقد است با تمرین بیشتر میتواند در مسابقات آینده مقام کسب کند و هرچه زودتر به آن برسد.
منبع: روزنامه خراسان