به گزارش شهرآرانیوز؛ «در تعاملات زناشویی، گاه انسان مغلوب خشم شده و به بدرفتاری‌های کلامی، تندخویی یا قضاوت‌های ناروا دست می‌زند. بی‌تردید این رفتار‌ها حتی در خلوت نیز ناپسند و آسیب‌زننده‌اند و به روح رابطه و وجدان فرد لطمه وارد می‌کنند؛ با این تفاوت که تا وقتی در حریم بسته میان دو نفر رخ دهد، گستره تخریب آن به همان دو کنشگر شاید محدود شود و ساحت تربیتی فرزندان را آلوده نکند. در چنین وضعیتی، فرصت جبران، بازگشت و اصلاح درونی بسیار دسترس‌پذیرتر است، پیش از آنکه شعله‌های این خطا بنیان فکری و رفتاری سایر اعضای خانه را در بر بگیرد.» در این گزارش، پای صحبت‌های طاهر قلی‌زاده، کارشناس مباحث خانواده و جامعه نشسته‌ایم تا فرایند جبران را در سیره نبوی را بشناسیم.
این کارشناس خانواده در ادامه با اشاره به لحظه بحرانی در روابط خانوادگی بیان داشت: «گره اصلی از جایی آغاز می‌شود که دیوار‌های حریم خصوصی شکسته شده و پرخاشگری، تحقیر و رفتار‌های نادرست در برابر چشمان فرزندان صورت بگیرد. کودکان و نوجوانان صرفاً ناظر این صحنه‌ها نیستند، بلکه آنها رفتار‌های پدر و مادر را به مثابه الگوی درست زندگی درونی می‌کنند. اگر پس از وقوع یک خطای آشکار، تلاشی برای عذرخواهی، جبران و ترمیم فضای روانی خانه صورت نگیرد، قبح آن رفتار در ذهن فرزندان می‌شکند و این تصور نادرست شکل می‌گیرد که چنین برخورد‌هایی طبیعی و مجاز است.»
این استاد دانشگاه برای روشن‌تر شدن این مبنای تربیتی، به کلامی ارزشمند از پیامبر گرامی اسلام استناد کرد و افزود: «این نگرش دقیقاً منطبق بر همان رهنمود عمیق نبوی است که فرمودند: «وقتى گناهى مخفى بماند، بجز گنهکار کسى را ضرر نمى‌رساند و اگر آشکار شود و از آن جلوگیرى نکنند، براى همه مردم زیان دارد». این سخن شریف نشان می‌دهد که گناه، در پنهان خود فرد را آزار خواهد داد، اما وقتی علنی شود و تلاشی برای تغییر و جبران آن شکل نگیرد، دامنه‌ای فراگیر می‌یابد. در محیط خانه، «عامّه» همان فرزندان و روان پاک خانواده هستند که با مشاهده خطای درمان‌نشده، دچار آسیب می‌شوند.»
قلی‌زاده ادامه داد که پیامد این غفلت و بی‌تفاوتی هرگز در چارچوب خانه متوقف نمی‌ماند؛ فرزندی که در محیط خانه، نظاره‌گر خشونت کلامی و نادیده‌گرفتن احترام بوده و هیچ‌گاه ندیده است که خطاکار در پی عذرخواهی و اصلاح برآید، همین شیوه معیوب را با خود به مدرسه، دانشگاه و جامعه می‌برد. به این ترتیب، خطایی که در ابتدا تنها لغزش یک فرد بود، به واسطه علنی‌شدن و اصلاح‌نشدن، در قامت نسلی کم‌تحمل و ناآشنا با اصول گفتگوی محترمانه به متن جامعه تزریق می‌شود.
این پژوهشگر حوزه جامعه و خانواده در پایان تأکید کرد: «اخلاق و تعهد دینی و انسانی ایجاب می‌کند که فرد نه تنها در خلوت مراقب لغزش‌های خویش باشد، بلکه اگر خطایی در برابر دیگران رخ داد، در اسرع وقت درصدد مهار و تصحیح آن برآید. اذعان به اشتباه، تغییر رویه و جبران صمیمانه در حضور فرزندان، نه نشانه ضعف، بلکه عالی‌ترین کلاس درس اخلاق است. با این شیوه می‌توان خطای علنی را در همان نقطه مهار کرد و اجازه نداد زشتی یک لغزش فردی، سلامت اخلاقی خانواده و جامعه را به مخاطره بیندازد.»
منبع: فارس
