سمانه رضوانی| شهرآرانیوز؛ یکی از مسائل در حوزه فقه پزشکی، مسئله سقط جنینی است که پزشکان تشخیص می‌دهند به بیماری خطرناکی مبتلاست و در صورت تولد، ناقص‌الخلقه خواهد بود یا پس از مدتی کوتاه خواهد مرد. در چنین مواقعی، این پرسش مطرح می‌شود که آیا پزشکان حق دارند جنین را ساقط کنند؟ آیا مادر می‌تواند براساس تصمیم خود از پزشکان بخواهد جنین او را خارج کنند و سرانجام، دیه او برعهده کیست؟ در ادامه، دیدگاه چند مرجع تقلید را درباره این مسئله بیان می‌کنیم.
ناقص‌الخلقه بودن جنین، مجوز شرعی برای سقط جنین حتی قبل از ولوج روح در آن محسوب نمی‌شود. ولی اگر تهدید حیات مادر بر اثر استمرار حاملگی، مستند به نظر پزشک متخصص و مورد اطمینان باشد، سقط جنین قبل از ولوج روح در آن، اشکال ندارد.
تنها به این جهت که جنین ناقص‌الخلقه است یا پس از تولد فقط مدت کوتاهی زنده خواهد بود، مجوز سقط جنین نمی‌شود، پس مادر نمی‌تواند اجازه چنین کاری را به پزشکان بدهد و آنان نیز نمی‌توانند جنین را خارج کنند. دیه برعهده کسی است که عملا به چنان کاری دست زده است.
هرگاه در مراحل ابتدایی جنین باشد و جنین به‌صورت انسان کامل درنیامده باشد و باقی ماندن جنین در آن حالت و سپس تولد ناقص آن، سبب عسروحرج شدید برای پدر و مادر شود، با این شرایط مانعی ندارد و احتیاطا باید دیه را بدهند.
در فرض سؤال، اسقاط جنین جایز نیست و مباشر سقط، ضامن دیه است. در جهت عدم‌جواز هم فرقی بین قبل از ولوج روح یا بعد از آن نیست و چنانچه بدانید با آزمایش بچه سقط می‌شود، آزمایش کردن هم جایز نیست.
