به گزارش شهرآرانیوز؛ در پیام امروز رهبر عزیز ایران اسلامی، حضرت آیت‌الله سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای به مناسبت میلاد حضرت زینب کبری (سلام‌الله‌علیها) و روز پرستار، یک تعبیر بیش از همه ظرفیت تأمل دارد: «حضور زینبی بانوان و دختران ایرانی». تعبیری که در ادامه، با دو وصف «کیفیت و کمیتی شگفت‌آور» همراه می‌شود.
این عبارت را نباید صرفاً توصیفی از پرشمارشدن زنان در میدان دانست؛ بلکه می‌توان آن را دریچه‌ای برای فهم یک تحول اجتماعی گشود: تحولی که در آن، هم دامنه حضور زنان گسترش یافته و هم معنای اثرگذاری آنان در حال آشکارشدن است.
پیام با این گزاره آغاز می‌شود که «تاریخ نهضت و انقلاب اسلامی، از ابتدا، مملو از صحنه‌های حضور زینبی زنان و دختران ایران بوده است.» این اشاره، مهم‌تر از آن است که در نگاه نخست به نظر می‌رسد. حضور امروز زنان، پدیده‌ای بی‌ریشه یا محصول لحظه‌ای خاص نیست؛ امتداد تاریخی کنش زنانی است که در مقاطع مختلف، در کنار خانواده و جامعه، در تحولات سرنوشت‌ساز نقش داشته‌اند.
با این نگاه، تاریخ انقلاب را نمی‌توان تنها از مسیر تصمیم‌ها، چهره‌های سیاسی و رخداد‌های رسمی روایت کرد. بخشی از این تاریخ در خانه‌ها، محله‌ها، شبکه‌های خویشاوندی، فعالیت‌های اجتماعی و تجربه‌های روزمره زنانی شکل گرفته است که چه‌بسا کمتر در قاب روایت‌های رسمی دیده شده‌اند. چنان‌که نویسنده بر این نظر است که میدان، لزوماً زن تازه‌ای خلق نمی‌کند؛ گاه ظرفیت‌هایی را آشکار می‌سازد که طی سال‌ها در متن زندگی اجتماعی شکل گرفته‌اند.
تعبیر «مملوّ از صحنه‌ها» در پیام، از تکرار و امتداد حضور حکایت دارد؛ اما اشاره به «کیفیت و کمیتی شگفت‌آور» در دوره بعثت بی‌بدیل ملت، بر تفاوت مقطع کنونی با تجربه‌های پیشین دست می‌گذارد. مسئله فقط آن نیست که زنان بیشتری به میدان آمده‌اند؛ مهم آن است که حضور آنان در چه گستره‌ای، با چه پیوند‌هایی و در چه نسبتی با دیگر اجزای جامعه تحقق یافته است.
کمیت را می‌توان در وسعت جغرافیایی حضور، استمرار آن، تنوع گروه‌های حاضر و عبور آن از یک شهر یا قشر اجتماعی خاص جست‌و‌جو کرد. اشاره پیام به حضور بانوان در شهر‌ها و روستا‌ها نیز بر همین گستردگی دلالت دارد. بااین‌حال، برای سخن‌گفتن از اندازه دقیق این حضور، به داده‌های میدانی و آماری معتبر نیاز است؛ اهمیت تعبیر «کمیت شگفت‌آور» را نباید با اعداد تأییدنشده توضیح داد.
از سوی دیگر، کمیت هنگامی اهمیت اجتماعی عمیق‌تری پیدا می‌کند که از جمع‌شدن افراد فراتر برود و به پیوند میان آنان بینجامد. زنی که خانواده‌اش را همراه می‌کند، ارتباطات محلی را فعال می‌سازد یا تجربه همکاری و مسئولیت‌پذیری را به دیگران منتقل می‌کند، صرفاً یک نفر به جمعیت حاضر اضافه نکرده است؛ ممکن است حلقه‌ای از روابط اجتماعی را نیز به حرکت درآورده باشد. از این منظر، کمیت فقط شمار افراد نیست؛ گستره شبکه‌هایی است که امکان کنش جمعی را فراهم می‌کنند.
اگر کمیت به این پرسش پاسخ دهد که «چه گستره‌ای از جامعه حاضر شده است؟»، کیفیت به پرسش مهم‌تری می‌رسد: «این حضور چه اثری بر جامعه می‌گذارد؟»
صفت «زینبی» در این چارچوب، صرفاً نامی برای حضور زنان نیست؛ به الگویی از کنش اشاره دارد که در آن، شفقت و مسئولیت‌پذیری در کنار صلابت و شجاعت قرار می‌گیرند. همان دو سویه‌ای که در توصیف حضرت زینب کبری (س) در پیام نیز برجسته شده‌اند: غمخواری و خیرخواهی نسبت به مظلومان، و ایستادگی در موقعیت دشوار.
بر این اساس، کیفیت حضور را باید در کارکرد‌های آن جست‌و‌جو کرد: در توانایی حفظ پیوند‌های اجتماعی، همراه‌کردن خانواده، انتقال معنا و تجربه به نسل بعد، و تبدیل همدلی به مسئولیت و اقدام. چنین حضوری نه به نمایش‌دادن خود محدود می‌شود و نه با پایان‌یافتن یک تجمع ضرورتاً به پایان می‌رسد؛ اثر آن می‌تواند در روابط خانوادگی، همکاری‌های محلی و شیوه مواجهه جامعه با مسائل مشترک ادامه یابد.
در اینجا، نسبت میدان و خانواده اهمیت پیدا می‌کند: حضور اجتماعی زمانی به اثرگذاری عمیق‌تر می‌رسد که با تقویت پیوند‌های خانوادگی و اجتماعی همراه شود. به بیان دیگر، باید پرسید این حضور چه ظرفیتی برای تحکیم روابط، گسترش مسئولیت جمعی و حل مسائل زندگی ایجاد کرده است.
تعبیر «بعثت بی‌بدیل ملت» در پیام، این حضور را در سطحی فراتر از یک کنش محدود یا مقطعی قرار می‌دهد. در این خوانش، بعثت صرفاً لحظه‌ای برای حضور در صحنه نیست؛ می‌تواند آغاز یا آشکارشدن مرحله‌ای از مسئولیت‌پذیری اجتماعی باشد. نویسنده بعثت را نه رخدادی پایان‌یافته در تاریخ، بلکه فرایندی مستمر می‌فهمد که باید در زندگی فردی، خانواده، جامعه و افق تمدنی امتداد پیدا کند.
ضرورت عبور از تقلیل نقش اجتماعی زنان به صرف حضور خیابانی باید مورد توجه قرار گیرد. اهمیت این نکته در آن است که گستردگی حضور، به‌خودی‌خود تضمین‌کننده تداوم اثرگذاری نیست. اگر تجربه جمعی به ارتباط پایدار، مسئولیت‌پذیری و امکان مشارکت در ساختن خیر عمومی تبدیل نشود، بخشی از ظرفیت شکل‌گرفته در همان مقطع باقی خواهد ماند.
در نهایت، شاید مهم‌ترین معنای کنار هم قرارگرفتن دو واژه «کیفیت» و «کمیت» در پیام، همین باشد: نه می‌توان گستردگی حضور زنان را نادیده گرفت و نه می‌توان اثر آن را تنها با شمار حاضران سنجید. کمیت، وسعت یک واقعیت اجتماعی را آشکار می‌کند؛ کیفیت، معنای آن را و سنجه نهایی اثرگذاری، میزان امتداد این حضور در زندگی واقعی مردم است.
حضور زینبی بانوان و دختران ایرانی، در این صورت‌بندی، فقط تصویری از زنان در میدان نیست؛ روایتی از ظرفیت‌هایی است که در متن تاریخ و زندگی اجتماعی شکل گرفته‌اند و اکنون مجال ظهور یافته‌اند. اهمیت این مقطع نیز در همین فرصت نهفته است: اینکه آنچه امروز در میدان دیده می‌شود، فردا در خانواده، محله، جامعه و شیوه اداره شهر نیز به اثری ماندگار تبدیل شود.
منبع: فارس
