دعوت از ۴ بازیکن خراسانی به اردوی دوم انتخابی تیم ملی والیبال نوجوانان دختر ایران یائسگی زودرس، عامل مهم در ابتلای زنان به پوکی استخوان ویدئو| مادرانه| روایتی از دلتنگی مادران شهدا| شهید سید محمد حسینی جزئیاتی از یک اردوی آماده‌سازی ویژه در رشته بدمینتون| ثریا آقایی، سرمربی شد بررسی تفاوت علائم سکته در مردان و زنان| وقتی مراقبت از خود به تاخیر می‌افتد بررسی عوارض فشار خون بالا در بین زنان جوان| افزایش خطر ابتلا به بیماری قلبی عروقی را دست کم نگیرید چرا سرنوشت سه دیدار حساس فوتسال بانوان هنوز مشخص نیست؟ ویدئو| گفت‌وگوی متفاوت شهردار مشهد با دختر خبرنگار یک رسانه در اجتماعات شبانه میگرن، یکی از شایع‌ترین انواع سردرد در زنان دوخت و تعمیر پرچم توسط گروهی از بانوان جهادی مشهد| وقتی یک ایده، حماسی می‌شود + فیلم یازده بچه و یک سکوت عجیب؛ راز زندگی شاد خواهران «بیانی» چیست؟ بازخوانی کتاب «زن‌آقا» | روایتی جذاب از سبک زندگی روحانیت
سرخط خبرها
روایت رابطه انسانی و عاطفی میان پدر و دختر در فیلم سینمایی «زیبا صدایم کن»

روایت رابطه انسانی و عاطفی میان پدر و دختر در فیلم سینمایی «زیبا صدایم کن»

  • کد خبر: ۳۳۸۲۰۱
  • ۲۲ خرداد ۱۴۰۴ - ۱۵:۴۴
نویسنده فیلمنامه فیلم سینمایی «زیبا صدایم کن» با اشاره به اینکه مهم‌ترین عامل برای اقتباس این رمان، رابطه انسانی و عاطفی میان پدر و دختر بود، از توجه کارگردان این اثر به موضوعاتی همچون خانواده خبر داد.

به گزارش شهرآرانیوز؛ آرش صادق‌بیگی با اشاره به اینکه ابتدا کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان چند اثر منتشرشده‌اش را برای اقتباس سینمایی پیشنهاد داد. از میان آن آثار، به دلیل حضور شخصیت محوری یک دختر نوجوان در رمان «زیبا صدایم کن»، این اثر به رسول صدرعاملی پیشنهاد شد، اظهار کرد: از نگاه کارگردان، مهم‌ترین عامل برای اقتباس این رمان، رابطه انسانی و عاطفی میان پدر و دختر بود.

وی ادامه داد: توجه به پرداختن به موضوعاتی همچون دختران و خانواده همواره دغدغه رسول صدرعاملی در تولید آثار بلند سینمایی اش بوده است.

 نویسنده فیلم سینمایی «زیبا صدایم کن» با تاکید بر اینکه در نخستین نسخه پلاتی که نوشتیم، مادر - همانند رمان - هیچ نقشی در پیشبرد قصه نداشت. اما نظر کارگردان همچنان بر بازگرداندن شخصیت مادر بود، یادآور شد: زمانی می‌توان به موفقیت روایی دست یافت که قصه بتواند میان تنش‌های داستانی و احساسات صحنه، تعادلی پویا برقرار کند. در چنین شرایطی، مخاطب احساس می‌کند به‌جای مواجهه‌ای منفعل، در حال «سُر خوردن» روی ریتم داستان است؛ نه آن‌قدر کند که احساس خستگی کند، نه آن‌قدر تند که دچار سردرگمی شود. این همان جایی‌ست که پس از پایان فیلم، تماشاگر می‌گوید: «نفهمیدم چطور گذشت.»

منبع: ایپنا

ارسال نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.