به گزارش شهرآرانیوز؛ آیه حمداوی در شهر بهارنارنج و شعر و حافظ خوانی اولینبار هشت سال پیش بود که مسیر زندگیاش را از جاده همیشگی به قناعت به نفع محیطزیست عوض کرد. این جاده در تمام دنیا فروشگاه و قانون و ملزومات خودش را دارد. اما حمداوی دستخالی بود. خودش میگوید: «هشت سال پیش من ایده چنین زندگی را از یک زن آمریکایی فرانسوی گرفتم که یک خانواده ۴ نفره را بدون پسماند اداره میکرد. اما کم، کم وقتی خودم در و پنجره این مدل زندگی را باز و بسته کردم، فهمیدم آنها یک فرق بزرگ با ما دارند. آنجا بههرحال مصرفگرایی دارد میتازد و اگر برخی هم انتخاب کردهاند به نفع محیطزیست پسماند صفر باشند، بهخاطر قوانین است و از طرفی با امکانات کمپوستر و فروشگاههای مرتبط کار راحتی در پیش دارند. اما اینجا وقتی من این بحث را باز کردم، خیلیها قلبی آمدند جلو و دیدم که ما در همان سطح ظاهری «پسماند نداشتن» نمیمانیم. چرا که پشتوانه فرهنگی و دینی ما هم کمک میکند این مسیر را درستتر ادامه بدهیم. اینجا و در ایران ما کسانی که داوطلب این مدل زندگی هستند، واقعاً قلبی و از سر دلسوزی میآیند.»
حمداوی سوالی میپرسد که جا میخورم؛ میگوید: «اما در همین کشور خودمان از ۱۲ سال پیش تا حالا که بحث ساک پارچهای پیشآمده، هر کدام از ما حداقل یکی در خانهمان داریم. پس چرا حین خرید از آن استفاده نمیکنیم؟! اینجاست که من میگویم این سبک زندگی در واقع نیازمند ذهنآگاهی است. حتی خیلی از ما واقعاً هم دوست داریم کیسه پارچهای برداریم و استفاده کنیم، اما در عمل کار میلنگد و فراموش میکنیم، چون ذهنمان هنوز همپای ما نیست. اما استفاده از ساک پارچهای آنقدر مهم است که حتی در جهان روز بینالمللی کیسه پارچهای داریم!»
از حمداوی میخواهم یکی از پنجرههای خانهاش را باز کند و ما را به دل این سبک زندگی دعوت کند. آیه حمداوی کمی فکر میکند و بعد سراغ «اکو بیبی» میرود. بحثی که شاید بتواند نگاه ما به خیلی از مسائل از جمله فرزندآوری را هم عوض کند:
«اجازه بدهید اول جملهای را برایتان بگویم که خودم وقتی اولینبار شنیدم خیلی جا خوردم. آمار جهانی میگوید؛ اگر تمام تولیدکنندههای البسه دست از کار بکشند، باز هم برای ۷ نسل بعدازاین در دنیا لباس وجود دارد! این جمله مرا خیلی به فکر فروبرد. با مطالعاتی که داشتم میدانستم تولید پارچه بسیار هزینه بر و پسماند زیادی هم دارد. البته کشورهای اروپایی تولیداتشان عموماً در کشورهای آسیایی انجام میدهند و پسماندش را مثلاً در آفریقا خالی میکنند. پس ما بیشتر دچار این مشکل هستیم. بگذارید این را هم بگویم که مثلاً اگر لباس پنبهای باشد ردپای کربنی زیادی دارد. مصرف آب بالایی در تولیدش دارد و در یککلام منابع زیادی پای تولید یک لباس میرود. اما اکوبیبی میتواند همه این هزینهها را کاهش بدهد.
وقتی حمداوی میگوید پسرش را تا دو سال و نیمگی با یک جفت جوراب و یک پیشبند بزرگ کرده است، جا میخورم. باور نمیکنم بچهای که تا شیر میخورد بالا میآورد و ممکن است هفتهای چند بار نم پس بدهد اینقدر کمخرج بزرگ شود. اما آیه شیرازی مسیری را که رفته بهخوبی برایم میگوید: «بچه اکو بیبی در واقع کودکی است با کمترین میزان پسماند و استفاده از منابع نو، اما بالاخره بچهها نیازهایی هم دارند. من وقتی پسرم کوچک بود دیدم لباس هست، خیلی زیاد هم هست. ما همان موقع یک خیریه همرسانی تأسیس کردیم که هر کس هرچه میخواهد بردارد و هرچه نیاز ندارد بگذارد. شرط کار هم دستبهدست کردن بود. یعنی نمیشد لباس در خانه ما تا ابد بماند. نیاز ما که تمام میشد باز لباسها سر از خانه دیگری درمیآوردند. عموماً هم لباس بچههای زیر۲ سال بهخاطر رشد بالای بچه نو میماند و خیلی پوشیده نشده. با این روش من پسرم را نه به ۲ سال و نیمگی، که حتی تا چهار سال و نیمگی رساندم و تعریف خودم از اکو بیبی را گسترش دادم».
یک شلوار جین و اینهمه آب؟
حمداوی ادامه میدهد: «من بهعنوان یک ایرانی اگر بدانم که برای یکتکه لباس بچه من که مثلا برای یک شلوار جین ۷۰۰ لیتر آب استفاده میشود یا یک جغجغهاش چقدر آلودگی ایجاد میشود، چقدر منابع استفاده میشود از خلیجفارس و آبهای ایران و... دیگر دلم نمیآید بیحساب و کتاب خرید کنم. اینجاست که میگویم سبک زندگی پسماند صفر، در واقع آگاهی است. نوعی دلسوزی و برنامه داشتن است. کسی که پسماند صفر است، انتخاب کرده تا آگاهانه زندگی کند و به منابع کشورش با دلسوزی فکر کند.»
اصل خرج بچهداری شاید پوشک باشد که بچه اکو بیبی همین را هم ندارد. باورکردنی نیست وقتی آیه حمداوی میگوید با گرفتن پوشک پارچهای در آن سالها فقط اندازه یک بسته پوشک پسماند پارچه داشته است. در حالی که همان زمان آیه حساب کرده و اگر در طول ۲ سال کودک ۶۰۰۰ پوشک استفاده کند، یک تن پسماند به جا میماند! اما آیه با داشتن پوشک پارچهای که علاوه بر مدیریت پسماند، به کاهش عجیب هزینه والدین، و کمک به حساسیت پوست نوزاد، هم کمک میکند راه دیگری را در پیش گرفته است. راهی که او و دوستانش همه طی کردهاند و گامی در راه حفظ محیطزیست کشورشان برداشتهاند.
حمداوی میگوید همان اولها که من بحث پوشک پارچهای را مطرح کردم، پزشک متخصص اطفالی در پیجش نوشته بود: شما وقتی بچهدار میشوید باید برای بچه خرج هم بکنید و پوشک هم بخرید. اما همین خانم متخصص بعدها که در همایشهای ما شرکت کرد و با تیم ما آشنا شد، آنقدر نظرش عوض شده بود که خودش تبلیغ پوشک پارچهای را داشت. میدانید این ذهن آدمهاست که تغییر به وجود میآورد. ما باید به این باور برسیم که نسبت به منابع کشورمان دلسوز باشیم.
منبع: فارس
