حضور و جنگیدن در یک میدان بین المللی تمرین یکی دو هفته‌ای نمی‌خواهد و باشگاه ورزشی رفتن هم نیست. میدان‌های بین المللی و ورزش قهرمانی یعنی یک تمرکز ذهنی و روانی و‌جسمی مدام و مداوم. یعنی همه چیزت بشود مسابقه، یعنی خواب و خوراک و استراحت و غذایت روی کاغذ باشد یعنی میلی گرم‌ها و میلی متر‌ها و ثانیه‌ها حرف بزنند. حالا تو فکر کن دختران سرزمین ما وسط جنگ و‌موشک و تحریم و‌محاصره با کمترین امکانات
رفته‌اند پای کار آن هم در شرایطی که حضور و بودن و به آن شهر رسیدن د رآن سر دنیا خودش یک مجاهدت است. ناگفته پیداست تمرین زیر صدای موشک و خمپاره و مقام و مدال آوردن کار شیردختران ایران است که از محدودیت، فرصت خلق کردن را عمریست مادران این سرزمین به دختران و پسرانشان آموخته‌اند و این حماسه‌ها تکرار در تکرار اتفاق خواهد افتاد. آن‌ها بار‌ها ثابت کرده‌اند که حتی اگر با مدال‌های رنگی هم به خانه برنگردند تا اخرین نفس و غیورانه برای پرچم و ایران در میدان مبارزه ایستادگی می‌کنند.
آخرین روز هفته ورزش دوستان ایرانی، با تلخ کامی واقعه‌ای عجیب و غریب، به پایان رسید؛ اتفاقی که می‌تواند یکی از بدترین روز‌های تاریخ ورزش ایران باشد. در حالی که دختران دلاور ایران زمین در ششمین روز بازی‌های آسیایی، با صعود تیم کبدی بانوان به فینال و درخشش زهرا زارعی در رشته دوومیدانی، مشغول افتخارآفرینی بودند و فاطمه محیطی زاده هم یک قدم تا کسب مدال فاصله داشت، دیسکالیفه (سلب صلاحیت) شدن این ورزشکار به خاطر استفاده از کفش غیراستاندارد، کاروان ایران را بهت زده کرد. محیطی زاده، ورزشکار رشته هفت گانه دوومیدانی که به مرحله نهایی راه پیدا کرده و برای کسب مدال طلا یا نقره و تاریخ سازی در این رشته خیز برداشته بود، در اتفاقی نادر، به خاطر کفش مخصوص مواد پرشی که استفاده از آن در دوی سرعت ممنوع است، از دور رقابت‌ها کنار رفت. هنوز ابعاد این تراژدی به طور کامل روشن نشده و کمیته مسابقات و مقامات ایرانی اظهارات متناقضی را مطرح می‌کنند. از یک طرف، برگزارکنندگان مسابقات مسئولیت استفاده از تجهیزات غیرمجاز را متوجه شخص ورزشکار، کادر فنی و فدراسیون مربوط می‌دانند. در مقابل اما، مسئولان ما ادعا می‌کنند که این کفش‌ها قبلا به تأیید ناظران رسیده است. هرچه باشد، بی شک حق ایران ضایع و زندگی ورزشی یک ورزشکار زن منحصر‌به‌فرد تضعیف شده است و افکار عمومی مجدانه پیگیر موضوع هستند تا در بالاترین مراجع قضایی ورزش پیگیری شود و اگر هم قصور مدیران و مربیان ایرانی باعث این فاجعه آسیایی شده، با خاطیان برخورد جدی شود.
فارغ از آنچه برای فاطمه محیطی زاده رخ داد، درخشش زنان ورزشکار کشورمان در مسابقــــات آسیایی ناگویا متوقف نشدنی به نظر می‌رسد؛ حتی در شرایطی که برخی فکر می‌کردند این رقابت ها، به دلیل موانعی که بروز جنگ تحمیلی بر سر راه مراحل آماده سازی ورزشکاران ایرانی ایجاد کرده بود، با شکست‌های متوالی آن‌ها همراه باشد. کاروان ایران اما، تا پایان روز ششم در رتبه هفتم قرار گرفته است.
از مجموع شش مدال طلای ایران در ناگویا، دو مدال به فاطمه مجلل در روئینگ تک نفره و تیم زینب نوروزی و کیمیا زارعی در روئینگ دونفره اختصاص یافته است. این عملکرد، نشان می‌دهد که زنان ایرانی، دوشادوش مردان، برای برافراشتن پرچم مقدس کشورمان، پای کار هستند و قصد ندارند دست از افتخارآفرینی برای پرچم سه رنگ کشورمان بردارند. در روزگاری که اقشار مختلف مردم ایران پای کار وطن ایستاده‌اند و هر کس به نوبه خود تلاش می‌کند تا بر افتخارات مندرج تحت پرچم مقدس بیفزاید، زنان ورزشکار هم در مهم‌ترین رویداد ورزشی قاره کهن خوش می‌درخشند.
در شرایطی که ورزشکاران زن، با کمبود امکانات و ضعف در آماده سازی هم دست وپنجه نرم می‌کنند، به دنیا نشان می‌دهند که اراده‌ای پولادین دارند و هیچ مانعی نمی‌تواند در استواری گام هایشان در طول این مسیر اختلالی ایجاد کند. طبیعتا، پس از این رقابت ها، مطالبه عمومی مردم ایران از مسئولان، مشخصا وزارت ورزش و جوانان و کمیته ملی المپیک، این خواهد بود که با یک بازنگری جدی و بنیادین، نسبت به ظرفیت‌های ورزش بانوان و سرمایه گذاری در این زمنیه که نیمی از مدال‌های رقابت‌های ورزشی را به خود اختصاص می‌دهد، نگاه تازه‌ای داشته باشند.