دومین شب آیین بزرگداشت حضرت آیتالله العظمی سیدعلی خامنهای، رهبر شهید انقلاب اسلامی ایران، با حضور فرزندان آن شهید بزرگوار در حرم مطهر رضوی برگزار شد.
مزار مطهر رهبر شهید انقلاب اسلامی؛ حضرت آیتالله سید علی خامنهای و جمعی از اعضای خانواده ایشان در رواق دارالذکر حرم مطهر رضوی آماده شده است تا پذیرای خیل عظیم زائران، مشتاقان و مردم مؤمن و انقلابی از سراسر ایران و جهان اسلام باشد.
همایش «آرمان قدس در آموزههای رهبر شهید انقلاب اسلامی» صبح امروز با حضور جمعی از فعالان فرهنگی و رسانه ای از کشورهای مختلف در تالار شهر مشهد برگزار شد.
خیابان سنگری است که مردم آن را رها نخواهند کرد. ۱۳۲ شب از حضور حماسهساز مردم در خیابان میگذرد و هنوز که هنوز است همچنان استوار در خیابان ماندهاند تا بگویند که هیچ چیز اراده آنان را در دفاع از اسلام و انقلاب سست نخواهد کرد.
امروز مشهد، شهر نور، در آستانهی تماشای فرود خورشیدی از جنس شهادت بود؛ پیکر مطهر رهبر شهید، در میان دریایی از اشک و وفاداری، به خاک معطر توس رسید. از سپیدهدم روز پنجشنبه، جمعیت بیشمار با قلبهایی لرزان و چشمانی پر از مهر، در انتظار این میهمان آسمانی بودند تا شکوه عشق را در خیابانها جاری کنند. این مراسم جانسوز، از نخستین شعلههای صبح تا پس از نماز مغرب و عشا، با هقهق بغض و فریاد «یالثارات الحسین»، گواهی بر آن پیوند ناگسستنی میان ملت و رهبری بود که با رفتنش، تنها یک جای خالی بر جای نگذاشت، بلکه زخمی عمیق بر جان وطن نشاند.
روزهایی که در حافظه تاریخی مشهد جاودانه شدهاند، کم نیستند و حالا ۱۸ تیرماه ۱۴۰۵ هم به آنها اضافه شده است. روزی که در حافظه تاریخی مردم ایران ماندگار شد.
هرکس از جایی آمده بود، یکی از شرقیترین نقطه کشور و دیگری از غربیترین، حتی همسایههای دیوار به دیوار کشورمان و تنها یک چیز توانسته بود میلیون انسان را به خیابانهای مشهد بکشاند، ارادت به رهبر شهید انقلاب اسلامی.
پاکبانهای مشهدی هفته پرکاری را پشتت سر گذاشتند و امروز دقایقی پس از پایان مراسم تشییع در خیابانهای منتهی به حرم مطهر رضوی دست به کار شدند تا شهر را زیباتر از قبل کنند.
مشهد، در روزی که خیابانها رنگ اندوه و غم به خود گرفتند، جمعیتی سوگوار در مراسم تشییع رهبر شهید گرد هم آمدند. در میان پرچمها و نگاههای اشکآلود، جایی که سوگ، با حس مسئولیت و یادآوری آرمانها درآمیخته، چهرهها سخن میگویند و سکوت میان جمعیت، از فقدانی بزرگ خبر میدهد؛ فقدانی که قلب تاریخ را آزرد.
خیابان امام رضا(ع)، حالا آیینهای از یک شور بیپایان است؛ جایی که در هیاهوی وداع، کفشهای جامانده بر آسفالت، روایتگر گامهایی هستند که هرچند بیپاپوش، اما استوارتر از همیشه به مقصد رسیدند. این پارههای تن رهگذران، نه مشتی اشیای بیجان، که امضای حضور عاشقانی است که در تلاطم بیقرار ازدحام، پا سست نکردند. هر جفت رهاشده، قصهای از یک شوق ناتمام است؛ انگار زمین، خاطرات آن ارادههای مستحکم را در دل خود، میان غبار این سوگ بزرگ، به یادگار نگه داشته است.
امروز مشهد، شهر نور، در آستانهی تماشای فرود خورشیدی از جنس شهادت بود؛ پیکر مطهر رهبر شهید، در میان دریایی از اشک و وفاداری، به خاک معطر توس رسید. از سپیدهدم روز پنجشنبه، جمعیت بیشمار با قلبهایی لرزان و چشمانی پر از مهر، در انتظار این میهمان آسمانی بودند تا شکوه عشق را در خیابانها جاری کنند. این مراسم جانسوز، از نخستین شعلههای صبح تا پس از نماز مغرب و عشا، با هقهق بغض و فریاد «یالثارات الحسین»، گواهی بر آن پیوند ناگسستنی میان ملت و رهبری بود که با رفتنش، تنها یک جای خالی بر جای نگذاشت، بلکه زخمی عمیق بر جان وطن نشاند.
امروز مشهد، برخلاف همیشه، خورشیدی متفاوت را به خود دید؛ خورشیدی از جنس نور و شهادت که از آسمان بر پیکر مطهر رهبر شهید فرود آمد. از سپیدهدم، مشتی از عشق و وفاداری در خیابانها موج میزد و مردم با چشمانی پر از اشک و قلبهایی لرزان، در انتظار فرود آمدن این مهمان آسمانی بودند. این شکوه بیهمتا، از نخستین لحظات صبح تا پایان نماز مغرب و عشا، با هقهق بغض و فریاد عشق ادامه یافت؛ گویی مشهد امروز، تنها یک شهر نبود، بلکه دریایی از مهر بود که برای آخرین بار، ستون استوار ایمان را در آغوش کشید.