حتی خیالی ترین شخصیت های داستانی نیز مایه هایی از واقعیت و به ویژه واقعیت شخصیت نویسنده یا شخصیت های واقعی ای دارند که در زندگی نویسنده حضور داشته اند. به عبارتی کسی که داستان و رمان می نویسد، کم یا زیاد، از تجربه های شخصی خود در رویارویی با آدم ها و رویدادها برای نوشتن اثرش بهره می گیرد. یوزف وینکلر، نویسنده اتریشی، هم از این امر مستثنا نیست و حتی کمابیش همه آثارش، به ویژه رمان «وقت رفتن»، بر پایه تجربیات شخصی او پدید آمده اند. ماکسیمیلیان، شخصیت اصلی رمان، در اصل خود اوست که دوران کودکی اش را شرح می دهد.
رمان های وینکلر شخصیت محور نیستند. در آثار او به ندرت به شخصیتی برمی خوریم که روایت سرگذشتش رویدادهای اثر را به هم پیوند دهد. با این حال «وقت رفتن» بیش از آثار دیگرش خط داستانی دارد چنان که حضور ماکسیمیلیان وقایع پراکنده کتاب را به هم وصل می کند و به کتاب انسجام داستانی می بخشد. وینکلر هم مانند بسیاری از نویسندگان اتریشی در آثارش به مرگ، انزوا، روابط جنسی، مذهب کاتولیک و زندگی در محیط محدود روستایی می پردازد. البته نوشتن درباره انسان های منزوی و ترسیم فضایی تیره و تار و تأکید بر مرگ، به سبب بدبینی این نویسندگان به زندگی نیست. هوچینگ، دیگر نویسنده معاصر اتریشی، جایی می گوید: «نویسندگان اتریشی مثل پزشک می کوشند بیماری جامعه را تشخیص دهند و به سهم خود برای بهبود بیماری راه حلی جست وجو کنند.»
وقت رفتن را علی اصغر حداد، مترجم شناخته شده ادبیات آلمانی زبان، به فارسی برگردانده است. این کتاب را نشر ماهی به تازگی در ۱۶۰ صفحه به چاپ رسانیده است.