روز‌های قدس سال ۱۴۰۴ در تقویم دل‌های مردم ایران ماندگار شد

کمتر کسی گمان می‌کرد که نام‌گذاری آخرین جمعه ماه مبارک رمضان به نام «روز جهانی قدس»، سال‌ها پس از آن به روزی تبدیل شود که صهیونیسم جهانی حتی از شنیدن نام آن هم واهمه دارد. نام‌گذاری که در ۱۳ رمضان ۱۳۹۹ هجری قمری و مصادف با ۱۶ مردادماه ۱۳۵۸ هجری شمسی صورت گرفت و پس از آن، به میعاد مردمی تبدیل شد که آرمان آزادی قدس شریف، آرزوی آن‌ها بوده است.

از زمانی که امام امت(ره) آخرین جمعه ماه مبارک رمضان را روز قدس نامید، موجی از تنفر و انزجار از صهیونیسم جهانی، نه‌تنها در ایران، بلکه در نقاط مختلف دنیا شکل گرفت و هر جا انسان آزاده‌ای پیدا می‌شد، این نفرت از صهیونیسم در وجود او ریشه پیدا می‌کرد.

این موج حمایت از آرمان آزادی قدس شریف و ملت مظلوم فلسطین که ریشه آن از ایران اسلامی و توسط بنیان‌گذار فقید انقلاب آغاز شد، به وحدت حول محور مبارزه با رژیم صهیونیستی و شکل‌گیری محور مقاومت اسلامی در فلسطین و به‌خصوص لبنان منجر شد و با شکل‌گیری حزب‌الله لبنان، شکلی جدید پیدا کرد. حزب‌اللهی که فرماندهان شهید آن، از سید عباس موسوی تا سید حسن نصرالله و سید هاشم صفی‌الدین و عماد مغنیه و...، خواب را از چشمان صهیونیست‌ها ربودند و آن‌ها را به استیصال و درماندگی انداختند. هرچند صهیونیست‌ها با کمک پدرخوانده‌های یانکی خود تلاش کردند خود را از شکست‌های پیاپی رهایی دهند، اما این محور مقاومت بود که با همه محدودیت‌ها، در برابر تهاجم گسترده این رژیم جعلی تا بن دندان مسلح، ایستاد و سر خم نکرد.

ابعاد روز جهانی قدس، پس از رحلت بنیان‌گذار فقید انقلاب و نایب او ادامه یافت و هرچه گذشت، بیش از پیش توانست در جهان تأثیرگذار باشد. رژیم غاصب که خود را مستأصل می‌دید، تلاش کرد تا با تهاجم به ایران اسلامی در خرداد امسال، شکست‌های پیاپی خود برابر محور مقاومت را جبران کند، اما نمی‌دانست که این تهاجم در ۱۲ روز، چیزی جز سرشکستگی برای او نخواهد داشت و همین شد که پس از ۱۲ روز، برای برقراری آتش‌بس، به التماس افتاد و دست آخر هم با پادرمیانی پدرخوانده‌اش، جنگ خاتمه پیدا کرد.

این رژیم که همواره در محاسباتش اشتباه می‌کرده، بار دیگر تلاش کرد در ماه رمضان امسال، به کمک پدرخوانده و با پشتیبانی مستقیم او، بار دیگر به محور اصلی مقاومت در برابر اشغالگری او ضربه وارد کند و این بار، این کار را با ضربه مستقیم به رهبر انقلاب اسلامی ایران و به‌شهادت‌رساندن او آغاز کرد. اما باز هم به در بسته خورد؛ چون یا نمی‌فهمد یا نمی‌خواهد بفهمد که مردمی که به مولای متقیان و سید و سالار شهیدان تأسی کرده‌اند، شهادت را به اسارت ترجیح می‌دهند و خون هر شهید، روحی تازه در رگ‌های آن‌ها جاری می‌کند و ایستادگی و مقاومت آن‌ها را بیش از پیش و اتحاد و همبستگی آن‌ها را تقویت می‌کند.

امسال، مردم ایران دو روز قدس را تجربه کردند. در نخستین روز قدس و در فروردین‌ماه، مردم در حالی راهپیمایی روز جهانی قدس را برگزار کردند که یک ماه قبل از آن، پیکر سید شهیدان مقاومت و دبیرکل شهید حزب‌الله، در لبنان تشییع شد و آن راهپیمایی، نخستین راهپیمایی روز قدس بود که در آن، ندای محکم دبیرکل حزب‌الله لبنان شنیده نشد و کلمه «شهید» در کنار نام «سید حسن نصرالله» ماندگار شد.

اما امروز و در روز قدس دوم، نام شهید در کنار نام دیگری نقش بسته بود که همه محور مقاومت به پشتیبانی او، در برابر رژیم صهیونیستی ایستاده بودند. «شهید سیدعلی حسینی‌خامنه‌ای» رهبر شهید انقلاب اسلامی که بدون اغراق، مقتدای جبهه مقاومت بود.

خیلی از ما که آرزوی مبارزه با رژیم صهیونیستی و نماز در قدس را داشتیم هم کمتر تصور می‌کردیم که روزی در مواجهه مستقیم با این رژیم جعلی قرار بگیریم و او حتی جرئت نداشته باشد که نگاه چپ به ایران اسلامی داشته باشد، چه رسد به اینکه رهبر انقلاب اسلامی و جمعی از فرماندهان و مردم این کشور نیز توسط این رژیم به شهادت برسند. اما وعده‌های خام پدرخوانده و تحریک دست‌پرورده جعلی، در نهایت منجر به رویارویی مستقیم جمهوری اسلامی و رژیم صهیونیستی شد و این اتفاق به شدیدترین شکل ممکن نیز اتفاق افتاد و البته در تهاجم رژیم صهیونیستی به کشور، رهبر انقلاب اسلامی که شهید زنده انقلاب بود و سال‌ها با آرزوی شهادت زندگی کرد، در کنار جمعی از اعضای خانواده‌اش به شهادت رسید.

راهپیمایی روز قدس امسال، در شرایطی برگزار شد که هنوز تهاجم این رژیم و پدرخوانده‌اش، به نقاط مختلف کشور ادامه دارد و هنوز از گوشه و کنار، خبر‌هایی از این تهاجم به گوش می‌رسد. با این حال، مردم ایران اسلامی، نه‌تنها راهپیمایی روز قدس را فراموش نکردند، بلکه با حماسه‌ای به‌یادماندنی، حضور میلیونی خود در این راهپیمایی را رقم زدند تا همه دنیا ببینند که ایرانی، پای آرمان خود می‌ایستد و پا پس نمی‌کشد.