بررسی وضعیت لیگ برتر فوتبال بدون بازیکنان خارجی | پرسپولیس صلح می‌خواهد

به گزارش شهرآرانیوز، نهم اسفند روزی بود که ورزشی‌ترین کشور غرب آسیا یک‌باره به سکوتی سنگین فرو رفت. با آغاز حمله هوایی دشمنان به ایران، تب‌وتاب ورزش در کشور فروکش کرد و فعالیت‌های ورزشی به سمت تعطیلی رفت. بازیکنان خارجی بلافاصله با پرواز‌های خروجی کشور را ترک کردند و حالا هر روز اخبار بیشتری از «نوتیس فورس ماژور» و فسخ احتمالی قراردادشان شنیده می‌شود. طبق قوانین فیفا، در وضعیت جنگی، بازیکن خارجی می‌تواند پس از چهل روز قراردادش را یک‌طرفه فسخ کند. به این ترتیب، اگر جنگ ادامه یابد یا فضای کشور همچنان ناآرام بماند، حتی در صورت ازسرگیری مسابقات، از ستاره‌های خارجی خبری نخواهد بود. در این میان، تیم‌هایی که وابستگی کمتری به این بازیکنان داشتند، بیشترین شانس را برای درخشش در لیگ بی‌بیگانگان خواهند داشت.

پرسپولیس؛ خوش‌شانس در میان خاکستر

پرسپولیس شاید بدشانس‌ترین تیم از نظر نتایج و خوش‌شانس‌ترین از لحاظ زمان تعطیلی لیگ باشد. سرخ‌پوشان با پنج شکست از هفت بازی نیم‌فصل دوم، در ضعیف‌ترین فرم خود طی چند سال اخیر قرار داشتند. اعتراض هواداران بالا گرفته بود و حتی زمزمه تغییر کادرفنی به گوش می‌رسید. این وقفه ناگهانی بهترین فرصت برای اوسمار ویرا و مدیران پرسپولیس بود تا تیمشان را بازسازی کنند. نکته مهم اینکه پرسپولیس در ترکیب کنونی، وابستگی کمی به بازیکنان خارجی دارد. بیشتر بدنه اصلی این تیم داخلی است. در صورت ازسرگیری مسابقات بدون خارجی‌ها، پرسپولیس برخلاف تیم‌هایی، چون سپاهان، استقلال یا تراکتور ضربه کمتری خواهد خورد و فرصت خواهد داشت با تمرکز بر جوان‌گرایی، خود را احیا کند. شاید بتوان گفت تعطیلی لیگ برای اوسمار حکم «نجات در لحظه آخر» را داشت. دنیل گرا در خط دفاعی هیچ‌گاه مهره قابل‌اتکایی نبود و این وضعیت را بیفوما هم داشت. مارکو باکیچ و اورونوف، اما اوضاع متفاوتی داشتند و دقایقی که در زمین بودند، توانایی تغییر روند بازی را داشتند، اما هردو بازیکن بیشتر بازی‌ها را به‌علت مصدومیت از دست دادند و سرخ‌ها تقریبا به نبودنشان عادت کردند. در این بین سرگیف که در نیم‌فصل به جمع شاگردان اوسمار پیوسته است، شاید نبودش بیشتر از بقیه به چشم بیاید.

استقلال؛ صدرنشین در بحران ثبات

استقلال با حضور سهراب بختیاری‌زاده توانسته بود روحیه تازه‌ای پیدا کند. آبی‌ها پیش از تعطیلی جنگی، با ۴۱امتیاز صدرنشین بودند و ترکیبی از بازیکنان جوان داخلی و چند مهره خارجی داشتند. البته همه به‌خوبی می‌دانند که استقلال این فصل روی کاکل چند مهره سرشناس خارجی می‌چرخید و به همین دلیل خیلی‌ها معتقدند آبی‌های پایتخت بدترین ضربه را از این اتفاقات می‌خورند. آشورماتوف رفته‌رفته به یکی از مهره‌های ثابت مربیان متغیر استقلال تبدیل شده بود و آدان هم نشان داد یک سر و گردن بالاتر از فرعباسی است. نقش یاسر آسانی و منیر حدادی هم بر کسی پوشیده نیست و تقریبا همه متفق‌القول این دو نفر را در جمع پنج بازیکن برتر این فصل استقلال قرار می‌دهند که آبی‌ها همیشه در نبودنشان به مشکل خورده‌اند. در این بین بازیکنانی مثل جنپو و نازون هم هستند که نبودشان تأثیر چندانی در روند استقلال ندارد. البته همه اینها درحالی است که هواداران آبی‌پوش مدت‌هاست ماشاریپوف را فراموش کرده‌اند و ستاره ازبک خیلی وقت است که با مصدومیت دست‌وپنجه نرم می‌کند.

تراکتور؛ تیمی برای روز‌های سخت

پرشور‌های تبریزی در سال‌های گذشته همواره یکی از تیم‌هایی بوده‌اند که بیشترین مهره خارجی را در ترکیبشان داشته‌اند و اتفاقا بازیکنان باکیفیتی هم راهی تبریز شده‌اند و در ورزشگاه یادگار امام برای هواداران توپ زده‌اند. امسال هم رویه تغییر چندانی نکرده است و زنوزی با دلارهایش ۹ بازیکن را به اردوگاه تبریزی‌ها آورد. البته به‌جز یوهانسون که قرار بود در روز‌های محرومیت بیرانوند، گلر شماره‌یک تراکتور باشد و درنهایت هم این اتفاق عملی نشد، دیگربازیکنان خارجی تراکتور تقریبا همان چیزی بودند که از آنها انتظار می‌رفت. سدلار و خامروبکوف در کار‌های دفاعی جزو مهره‌های خوب لیگ بودند، هلیلویچ، پوستونسکی و لوشکیا هم به‌خوبی کمربند میانی را تضمین می‌کردند و این درحالی بود که تراکتور ستاره‌های بزرگ فوتبال ایران را هم در اختیار دارد. اشترکالی و دروژدک هم در روز‌هایی که بازی برای پرشور‌ها گره می‌خورد، کار را درمی‌آوردند و بی‌شک جای خالی‌شان به‌راحتی پر نمی‌شود.

سپاهان و چادرملو؛ چالش پردردسر

البته دیگرتیم‌های لیگ هم از نبود بازیکنان خارجی تاحدودی ضربه می‌خورند. مثلا سپاهان بدون ریکاردو آلوز در میانه میدان قطعا به مشکل می‌خورد و برای پرکردن جای خالی این بازیکن باید فکر اساسی کند. چادرملو هم تیم دیگری است که بازیکنان خارجی‌اش در نیم‌فصل اول فراتر از حد انتظار ظاهر شدند. گل‌زنی‌های رنی بوبوی و کلین‌شیت‌های ادسون ماردن در کنار استواری ویکتور متئوس و آرلن رودریگز در خط دفاعی باعث شد چادرملو هم در بین بالانشینان جدول دیده شود. حالا غیبت این بازیکنان باتوجه به اینکه جانشین مناسبی در ترکیب ندارند، احتمالا اردکانی‌ها را در ادامه لیگ به چالش می‌کشاند.

لیگی بر مبنای توان بومی!

در هر صورت، اگر لیگ بدون بازیکنان خارجی از سرگرفته شود، تصویری واقعی‌تر از توان فوتبال داخلی به نمایش درمی‌آید. بسیاری از مربیان داخلی و کارشناسان این اتفاق را فرصتی برای جوان‌گرایی و تکیه بر نیرو‌های بومی می‌دانند، اما نباید فراموش کرد که حضور بازیکنان خارجی در سال‌های اخیر سطح کیفی لیگ را بالا برده بود و نبودشان در کوتاه‌مدت می‌تواند جذابیت مسابقات را کاهش دهد. میان این دو دیدگاه، فقط زمان و تصمیم فدراسیون می‌تواند مسیر آینده را مشخص کند. اگر لیگ بیست‌وپنجم بدون خارجی‌ها از سر گرفته شود، پرسپولیس بیشترین شانس را برای موفقیت خواهد داشت و تیم‌هایی مثل تراکتور و استقلال متضرران اصلی هستند. لیگی که قرار بود صحنه رقابت ستاره‌ها باشد، اکنون شاید به میدان نمایش توان بومی و مقاومت ایرانی تبدیل شود؛ لیگی که بدون بیگانگان شکل می‌گیرد، اما شاید معنای تازه‌ای از فوتبال ملی را در دل خود پنهان دارد.