رویترز: چراغ‌ قرمز کمبود نفت چشمک می‌زنند | جهان با مشکل تامین سوخت دست و پنجه نرم می‌کند

به گزارش شهرآرانیوز، شوک عرضه‌ای به این بزرگی به سادگی پایدار نیست. نه آزادسازی اضطراری نفت و نه افزایش تولید وعده داده شده از سوی اوپک پلاس نمی‌تواند این شکاف را پر کند.

اکنون، چراغ‌های قرمز در بازار در مورد عرضه فیزیکی بشکه‌های مورد نیاز برای تامین تقاضا و تقویت اقتصاد جهانی چشمک می‌زنند.

اندی لیپو، رئیس انجمن نفت لیپو، گفت: «هرچه این وضعیت بیشتر ادامه یابد، ترسناک‌تر می‌شود. امروز ممکن است کمبودی نداشته باشیم، اما در نهایت خواهیم داشت.»

او هشدار داد: «اگر به مسیری که اکنون در آن هستیم ادامه دهیم، سوختمان تمام خواهد شد.»

رفتار عجیب بازار 

بازار آتی و بازار فیزیکی نفت علائم هشدار دهنده مهمی را نشان می‌دهند.

قرارداد‌های تحویل در پایان این ماه در مقایسه با قرارداد‌های ماه‌های بعدی با حق بیمه سنگینی معامله می‌شوند. این وضعیتی است که به عنوان عقب‌ماندگی شناخته می‌شود و نشان می‌دهد که بازار معتقد است عرضه نفت، به ویژه برای قرارداد‌های بلندمدت، در معرض خطر است.

مقایسه قیمت بنزین در سال ۲۰۲۶ با سه سال گذشته

میانگین قیمت بنزین در سطح ملی ۴.۱۲ دلار در هر گالن است که نسبت به دیروز ۰.۰۱ دلار و نسبت به همین زمان در سال گذشته ۰.۸۶ دلار افزایش یافته است. در اینجا مقایسه‌ای از آن با سه سال گذشته ارائه شده است.

محدودیت عرضه بزرگترین عامل افزایش تقریباً دو برابری قیمت نفت آمریکا در سال جاری است و این تنها ماه آوریل است. برنت، معیار بین‌المللی، به بالای ۱۱۰ دلار در هر بشکه رسیده است.

اما قیمت واقعی بشکه‌های نفت روی زمین حتی سریع‌تر در حال افزایش است - چراغ قرمز دیگری که چشمک می‌زند. برنت «قدیمی» که قیمت بشکه‌های فیزیکی را در دنیای واقعی اندازه‌گیری می‌کند، هفته گذشته به ۱۴۱.۲۶ دلار رسید - بالاترین قیمت آن از سال ۲۰۰۸.

ویکاس دویودی، استراتژیست انرژی جهانی در گروه مک‌کواری، گفت: «مثل آخرین بطری آب است: شما حاضرید هر چیزی را برای آن بپردازید. ارزش‌گذاری نفت فیزیکی در طول شوک عرضه بیشتر هنر است تا علم.»

در نشانه دیگری از کمبود، گزارش شده است که عربستان سعودی، پرکارترین صادرکننده نفت جهان، حق بیمه‌های بی‌سابقه‌ای را برای نفت خام خود از مشتریان دریافت می‌کند.

به گزارش فایننشال تایمز، عربستان سعودی برای تحویل نفت به مشتریان آسیایی در مقایسه با شاخص‌های نفت خام سبک عرب، ۱۹.۵۰ دلار و برای مشتریان اروپایی تا ۳۰ دلار بالاتر از برنت، درخواست افزایش قیمت کرده است.

آمریکایی‌ها به معنای واقعی کلمه دارند هزینه این افزایش قیمت را می‌پردازند. لیپو تخمین می‌زند که آنها - به طور مستقیم و غیرمستقیم - روزانه حدود ۸۳۰ میلیون دلار بیشتر برای بنزین، سوخت جت و سایر سوخت‌های حمل و نقل نسبت به قبل از شروع جنگ هزینه می‌کنند.

افزایش شدید قیمت سوخت جت، کاهش پرواز‌ها توسط خطوط هوایی

اگرچه بازار‌های نفت بیشترین توجه را به خود جلب کرده‌اند، اما کمبود احتمالی محصولات پالایش‌شده مانند سوخت جت، گازوئیل و بنزین می‌تواند به مشکلی دشوار برای اقتصاد تبدیل شود.

قیمت سوخت جت در ماه گذشته دو برابر شده است، زیرا مشکلات عرضه نفت خام به محدودیت‌های عرضه تبدیل شده است. فرودگاه‌ها معمولا فقط برای چند روز سوخت جت ذخیره می‌کنند و خطوط هوایی در سال‌های اخیر تا حد زیادی از ذخیره سوخت خود دست کشیده‌اند.

لیپو گفت که «بسیار نگران سوخت جت است». با این حال، او خاطرنشان کرد که خیلی قبل از اینکه صنعت سوخت جت را تمام کند، خطوط هوایی شروع به لغو پرواز‌ها خواهند کرد.

این روند در حال حاضر در حال وقوع است و برخی از خطوط هوایی ظرفیت خود را کاهش می‌دهند. به عنوان مثال، یونایتد ایرلاینز قصد دارد ۵٪ از برنامه خود را در شش ماه آینده - از جمله فصل کلیدی سفر تابستانی خود - کاهش دهد.

سایر خطوط هوایی در حال حاضر شروع به افزایش قیمت بلیط و لغو هزینه‌های سنگین بار کرده‌اند. به گزارش بلومبرگ، برخی از فرودگاه‌های ایتالیا محدودیت‌های سوخت را برای پرواز‌ها اعمال کرده‌اند.

سهمیه‌بندی سوخت و محدود کردن صادرات

دویوندی گفت اگر جنگ ادامه یابد و تنگه هرمز برای شش تا هشت هفته دیگر بسته بماند، کمبود دیزل ممکن است - و حتی کمبود بنزین اگر تنگه هرمز در طول فصل رانندگی تابستان بسته بماند.

این مشکلات به راحتی قابل حل نیستند. برخلاف نفت خام که می‌توان مسیر‌های حمل و نقل جایگزین پیدا کرد، سوخت جت، دیزل و بنزین معمولا از پالایشگاه‌ها به انبار‌ها منتقل می‌شوند.

آسیب‌پذیرترین بخش‌های ایالات متحده، ساحل شرقی و ساحل غربی هستند که هر دو معمولا برای تامین تقاضا به واردات خارجی متکی هستند.

تام کلوزا، تحلیلگر مستقل نفت که به عنوان مشاور گلف اویل کار می‌کند، گفت: «بازار ساحل غربی می‌تواند در یک لحظه از هم بپاشد.»

برخی از کشورها، از ترس کمبود، شروع به اعمال محدودیت‌هایی در تلاش برای کاهش شکاف عظیم بین عرضه و تقاضا کرده‌اند.

در بخش عرضه، چین، تایلند، پاکستان و کره جنوبی صادرات را محدود کرده‌اند، در حالی که روسیه در بحبوحه جنگ با اوکراین، صادرات بنزین را ممنوع کرده است.

برای کاهش تقاضا و مبارزه با کمبود، برخی از کشور‌ها در آسیا، از جمله میانمار و بنگلادش، سوخت را سهمیه‌بندی می‌کنند.

البته این محدودیت‌ها هزینه‌هایی هم دارند، از جمله کند شدن اقتصاد‌های محلی.

ایالات متحده، بزرگترین تولیدکننده نفت جهان و یک پالایشگاه پیشرو در سوخت، نسبت به سایر کشور‌ها از بحران عرضه مصون‌تر است.

با این حال، ایالات متحده نیز از همان کمبود فیزیکی نفت و سوخت که در حال حاضر سایر کشور‌ها را مجبور به تصمیم‌گیری‌های دشوار کرده است، مصون نیست.

کلوزا گفت: «مثل این است که یک سوراخ بزرگ در بدنه یک کشتی وجود داشته باشد. مشکل از آسیا شروع می‌شود، سپس آفریقا و اروپا؛ و در مقطعی، به ما در ایالات متحده نیز خواهد رسید.»