به گزارش شهرآرانیوز، در روزهایی که فضای رسانهای کشور تحت تأثیر اخبار جنگ و بحران قرار دارد، شبکه نسیم از ۱۶ اسفند برنامهای با عنوان «من ایرانم» را هر شب ساعت ۲۲ روی آنتن میبرد؛ برنامهای گفتوگومحور با مضمون ملی–میهنی که اجرای آن را محمدرضا شهیدیفر برعهده دارد.
این برنامه تلاش میکند در کنار مرور برخی رویدادهای روز، فضایی برای گفتوگو با چهرههای مختلف و طرح موضوعاتی فراهم کند که به نوعی با وضعیت امروز جامعه در ارتباط است؛ از روایت تجربههای زیسته در شرایط جنگی گرفته تا بحثهایی درباره رسانه، فرهنگ و همبستگی اجتماعی.
شاید مهمترین نقطه قوت «من ایرانم» را بتوان اجرای محمدرضا شهیدیفر دانست. او همانند بسیاری از برنامههای گذشتهاش با لحنی آرام، شمرده و کنترلشده سخن میگوید؛ لحنی که در فضای ملتهب این روزها امتیازی جدی محسوب میشود.
شهیدیفر در این برنامه بیش از آنکه مجریای مداخلهگر باشد، شنوندهای صبور است؛ ویژگیای که به مهمانان اجازه میدهد حرفهایشان را با حوصله و بدون قطع شدن بیان کنند. عزتالله ضرغامی، یکی از مهمانان برنامه، نیز در همین زمینه او را «مستمعی سراپاگوش» توصیف کرد؛ توصیفی که بهخوبی سبک اجرای او را توضیح میدهد.
در شرایطی که بسیاری از برنامههای تلویزیونی به سمت گفتوگوهای شتابزده یا اجرای پرهیجان میروند، این آرامش و صبوری نقطه تمایز «من ایرانم» شده است.
در نخستین شبهای پخش، برنامه میزبان عکاسان و مستندسازانی بود که تجربه حضور در جنگهای شهری، از لبنان تا اوکراین، را داشتند. انتخاب این گروه بهعنوان مهمانان ابتدایی تصمیمی قابل دفاع بود؛ چرا که تجربههای فرهنگی و رسانهای در دل بحران میتواند برای مخاطبان الهامبخش باشد.
برای مثال یکی از این میهمانان از تجربه اجرای کنسرت در متروی اوکراین برای کودکان در زمان جنگ گفت؛ روایتی که یادآور اهمیت توجه به روح و روان کودکان در شرایط بحرانی است، موضوعی که معمولاً در میان اخبار سخت و تلخ جنگ کمتر دیده میشود.
در ادامه برنامه نیز میهمانان متنوعی به «من ایرانم» دعوت شدند؛ از فعالان رسانه و پژوهشگران تا ورزشکاران، هنرمندان و برخی چهرههای سیاسی.
بخشی از گفتوگوهای برنامه به بررسی ابعاد رسانهای جنگ اختصاص داشت. برای نمونه، حامد شکیبانیا مستندساز به ضعف در تدوین پروتکلهای فیلمبرداری در زمان بحران اشاره کرد؛ موضوعی که به گفته او میتواند دست مستندسازان را در جنگ رسانهای کوتاه کند.
علی نیکبخت، خبرنگار حوزه نظامی، نیز در یکی از شبها پیشنهاد راهاندازی کمپینی برای رساندن صدای کودکان میناب به جهان را مطرح کرد. در همین برنامه، مهدی بختیاری خبرنگار سیاسی نیز به بررسی ابعاد اخلاقی حمله به مدرسهای در میناب پرداخت.
در شبهای دیگر نیز یونس شارلو و محمد عنایتی نجفآبادی درباره قدرت موشکی ایران و روند شکلگیری آن از دهه ۶۰ تاکنون صحبت کردند؛ گفتوگوهایی که تلاش داشتند زمینهای تحلیلی برای برخی مباحث دفاعی فراهم کنند.
از نقاط قابل توجه برنامه، پرداختن به وضعیت کودکان و نوجوانان در شرایط جنگی است. مهمانان در شبهای مختلف به موضوعاتی مانند، چگونگی توضیح اخبار جنگ برای کودکان، لزوم فیلتر کردن اطلاعات متناسب با سن، معرفی بستههای فرهنگی و سرگرمی برای کودکان و اهمیت بازیهای خانوادگی در کاهش اضطراب پرداختند. این بخش از برنامه از معدود مواردی است که تلاش کرده وجه اجتماعی و روانی بحران را نیز در نظر بگیرد.
«من ایرانم» در برخی شبها میزبان چهرههای ادبی نیز بوده است. علیرضا قزوه، ناصر فیض و یوسفعلی میرشکاک در یکی از برنامهها درباره جلسات شعر با حضور رهبر انقلاب و نقش این جلسات در ادبیات معاصر صحبت کردند.
در شبهای دیگر نیز نجاتگران هلال احمر به برنامه آمدند و از تجربههای میدانی خود، دشواریهای عملیات امداد و خاطراتشان در بحران گفتند.
در کنار اینها چهرههایی مانند آرش میراسماعیلی، مجید واشقانی، مسعود فراستی، صادق علیزاده و دانش اقباشاوی نیز در برنامه حضور پیدا کردند و درباره موضوعاتی، چون وحدت ملی، اقتصاد جنگ، اینترنت و شرایط منطقه صحبت کردند.
با وجود نقاط قوت، «من ایرانم» از برخی پراکندگیهای موضوعی نیز رنج میبرد. تنوع زیاد مهمانان و موضوعات گاهی باعث میشود برنامه از یک خط مشخص روایی فاصله بگیرد و بیشتر شبیه مجموعهای از گفتوگوهای مستقل به نظر برسد.
همچنین در برخی شبها زمان محدود برنامه اجازه نمیدهد بعضی بحثها به شکل عمیقتری دنبال شوند و گفتوگوها گاه در حد طرح کلی مسئله باقی میمانند.
با وجود این کاستیها، «من ایرانم» را میتوان تلاشی قابل توجه برای خلق فضایی آرام و گفتوگومحور در دل روزهای پرتنش دانست. اجرای کنترلشده محمدرضا شهیدیفر، حضور مهمانان متنوع و پرداختن به برخی ابعاد کمتر دیدهشده بحران از جمله عواملی است که به این برنامه هویت داده است.
در نهایت، «من ایرانم» شاید برنامهای بینقص نباشد، اما در میان هیاهوی خبری این روزها تلاش میکند مکثی کوتاه برای گفتوگو، همدلی و اندیشیدن ایجاد کند؛ تلاشی که در فضای فعلی تلویزیون قابل توجه است.