به گزارش شهرآرانیوز؛ در یکی از سالها، در دفتر و کتابخانه رهبر شهید انقلاب، در میان مجموعهای از اسناد و مدارک شخصی و اداری، دفترچهای پیدا شد که در نگاه نخست تفاوتی با دیگر کاغذهای بایگانیشده نداشت. دفتر سادهای بود، بدون نام، بدون نشانه و بدون هیچ اطلاعاتی از صاحب آن. اما همان دفتر، در ادامه به موضوعی متفاوت تبدیل شد.
با بررسی اولیه صفحات توسط خود ایشان، مشخص شد محتوای دفتر شامل مجموعهای از شعرهاست. اشعاری که از نظر سبک و زبان، توجه برخی از اهل ادب را به خود جلب کرد. در همین مرحله، این احتمال مطرح شد که دستخط و فضای شعری موجود در دفتر میتواند متعلق به هوشنگ ابتهاج باشد.
بر اساس همین تشخیص اولیه و با توجه به اهمیت موضوع، رهبر شهید انقلاب شخصاً دستور پیگیری دادند تا دفتر شعر به صاحب واقعی آن بازگردانده شود. ایشان با دقت در دستخط و محتوای اشعار، به این جمعبندی قاطع رسیده بودند که این نوشتهها متعلق به ابتهاج است. موضوعی که باعث شد روند شناسایی و بازگرداندن دفتر به شکل جدی دنبال شود.
در ادامه، محسن مؤمنی شریف که در آن زمان مدیر حوزه هنری انقلاب اسلامی بود و فاضل نظری مأمور شدند این دفتر را به هوشنگ ابتهاج برسانند تا از خود او درباره آن استعلام گرفته شود. مأموریتی که در ظاهر ساده به نظر میرسید، اما درواقع بازگرداندن بخشی از حافظه ادبی یک شاعر بود.
در دیدار با ابتهاج، دفتر در اختیار او قرار گرفت. او پس از ورق زدن چند صفحه، در همان دقایق ابتدایی نشانههای آشنایی را در خطوط و نوشتهها تشخیص داد. کمی بعد تأیید کرد که این دفتر متعلق به اوست. مجموعهای از دستنوشتهها که سالها پیش گم شده بود و هیچ نسخه دیگری از آن در اختیار نداشت.
او در همان دیدار توضیح داد که این اشعار مربوط به سالهای گذشته است و تصور میکرده برای همیشه از بین رفتهاند. بازگشت ناگهانی دفتر برای او نیز غیرمنتظره بود.
نکتهای که در روایت این ماجرا مورد توجه قرار گرفته، حساسیت و دقتی است که در همان مرحله ابتدایی از سوی رهبر شهید انقلاب به خرج داده شد. در شرایطی که کشور درگیر مسائل متعدد داخلی و خارجی بود، توجه به یک دفتر شعر بدون نام و پیگیری برای یافتن صاحب آن و همچنین شناختن دست خط شاعر برای بسیاری قابل انتظار نبود.
به گفته محسن مؤمنی شریف، ابتهاج نیز پس از اطلاع از روند پیدا شدن دفتر و نحوه شناسایی آن، نسبت به این موضوع ابراز شگفتی کرد. اینکه یک دفتر گمشده بر اساس تشخیص دستخط و محتوای شعری، در میان انبوهی از اسناد شناسایی و به صاحبش بازگردانده شده است.
در مجموع، این اتفاق تنها بازگشت یک دفتر شعر نبود، بلکه نمونهای از توجه به یک اثر فرهنگی و شخصی در دل ساختارهای پیچیده و پرمشغله آن دوران توسط شخص اول یک کشور به شمار میرود. بازگشت این دفتر به ابتهاج، برای او بازگشت بخشی از گذشتهای بود که تصور میکرد برای همیشه از دست رفته است.
منبع: مهر