فعالیت اجرایی او از دهه ۱۳۶۰ آغاز شد؛ ابتدا در سپاه پاسداران و سپس در حوزههای فرهنگی و رسانهای. یکی از مهمترین مقاطع فعالیت کاری او، دوره وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و ریاست بر سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران در فاصله سالهای ۱۳۷۳ تا ۱۳۸۳ بود. دورهای که رسانه ملی نقش پررنگی در شکلدهی به فضای فرهنگی و سیاسی کشور ایفا میکرد. لاریجانی بعد از آن به شورای امنیت ملی رفت و سکان دار پرونده هستهای ایران شد.
نقطه اوج حضور لاریجانی در عرصه سیاست داخلی، ریاست مجلس شورای اسلامی در سه دوره (از ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۹) است. در این دوران، او تلاش کرد میان جناحهای مختلف سیاسی تعادل برقرار کند و اغلب بهعنوان چهرهای میانهرو در میان اصولگرایان شناخته میشد. نحوه مدیریت او در مجلس، بهویژه در تعامل با دولتهای مختلف از جمله دولتهای محمود احمدینژاد و حسن روحانی، نشاندهنده رویکردی عملگرایانه و گاه متمایل به مصالحه بود.
او ۲ بار کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری شد و پس از عدم احراز صلاحیت اظهار داشت: مسئولیت از ما سلب شد. از نظر فرهنگی، لاریجانی همواره به مباحث فلسفی و نظری علاقهمند بوده و در سخنرانیها و آثارش به موضوعاتی چون فلسفه غرب، اندیشه اسلامی و نسبت دین و سیاست پرداخته است. این وجه از شخصیت او، باعث شده در میان نخبگان بهعنوان سیاستمداری اهل فکر شناخته شود.
علی اردشیر لاریجانی سال ۱۴۰۴ بار دیگر به عنوان دبیر شورای عالی امنیت ملی انتخاب شد، اما پس از طرح مواضع قاطع علیه اقدامات تروریستی رژیم صهیونی-آمریکایی، سرانجام در جریان یک حمله تروریستی دشمن متجاوز به همراه فرزندش به شهادت رسید.
