آقای رئیس جمهور، به همه کودکان زیر دوسال «امید» بدهید

«آقای دکتر پزشکیان، رئیس  جمهور محترم ایران، از شما تقاضا داریم به همه کودکان زیر دوسال «امید» بدهید. این کودکان همه امید‌های ملت ایران هستند.»

این سطر جان کلام هزاران مادر ایرانی است که دغدغه مندانه از طرح «امید» شما سخن می‌گویند. در فلسفه شکل گیری این طرح، تأکید شده بود که قرار است مرهمی بر زخم مادران و نوزادان باشد. با این حال، طرح «امید» به جای ایجاد وحدت، شکافی ناخواسته میان فرزندان این سرزمین رقم زده است، شکافی که بدون توجه به نیاز‌های واقعی مادران شکل گرفته است.

بر اساس طرح «امید»، دولت هدیه ۴۸میلیون تومانی برای متولدین سال۱۴۰۵ در نظر گرفت. در این طرح دولت طی دو سال و با مبلغ ماهانه ۲میلیون تومان از کودکان متولد۱۴۰۵ حمایت می‌کند. این طرح در شرایطی تعریف و اجرا شد که کودکان متولد۱۴۰۴ از این چتر حمایتی حذف شدند، آن هم در زمانی که آن‌ها نیز در سن حساس مصرف شیرخشک و پوشک قرار دارند.

بی تردید اعطای هدیه ۴۸میلیون تومانی به متولدین ۱۴۰۵ گامی ارزشمند در حمایت از خانواده و فرزندآوری است، اما نمی‌توان پذیرفت که امید و حمایت با تغییر برگه‌های تقویم محدود شود. اینکه کودک متولد اواخر سال ۱۴۰۴، با وجود همان نیاز‌های اساسی نوزادان- نیاز به شیرخشک، پوشک و هزینه‌های مراقبت- از دایره حمایت دولت خارج می‌شود، نگاهی فاقد دوراندیشی و روح طرح

امید است. با همین دیدگاه این سؤال مطرح است که مگر نیاز‌های یک نوزاد با تغییر تقویم عوض می‌شود؟

نکته تلخ‌تر آنکه این کودکان و مادرانشان هر دو شاهد دوران سخت جنگ بوده‌اند آن هم در دو مرحله خرداد و اسفند. مادرانی که استرس ماه‌های بارداری را زیر بمباران تحمل کرده‌اند و کودکانی که در اوج اضطراب جامعه به دنیا آمده‌اند. در چنین شرایطی واژه «کودکان دوران جنگ» برای متولدان سال ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵از نظر معنا و بار عاطفی یکسان است. آن‌ها امید‌های ایران در روز‌های سخت بوده‌اند.

آقای رئیس جمهور، درد مشترک مادران سال  ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵ یکسان است: تأمین شیرخشک، خرید پوشک و هزینه‌های نگهداری کودک.

این جملات و طرح دغدغه مادران ایرانی با درخواستی روشن همراه است: چتر حمایتی دولت تمام مادران دارای کودک زیر دو سال را پوشش دهد. طرح «امید» باید فراگیر باشد و تبعیض میان فرزندان این سرزمین را از میان بردارد. این حمایت‌ها می‌تواند به شکل چرخشی ادامه یابد؛ به این ترتیب که با ورود هر کودک به سن دو سالگی، حمایت از او متوقف شود و این فرصت به نوزادان جدید اختصاص یابد.

این اقدام نه تنها باری از دوش خانواده‌ها برمی دارد، بلکه نشان دهنده نگاه برابر و عادلانه حاکمیت به تمامی فرزندان این ملت است.

آقای دکتر پزشکیان، رئیس جمهور محترم ایران، از شما تقاضا داریم با نگاهی پدرانه و فراگیر دستور بازنگری در طرح «امید» را صادر کنید تا تمام کودکان زیر دو سال ایران، بدون هیچ محدودیتی، از این حمایت بهره‌مند شوند. زیرا همه این کودکان امید‌های ایران هستند و «امید» باید برای آن‌ها باشد.