به گزارش شهرآرانیوز؛ فیلم «فیورد» ساخته کریستیان مونجیو، کارگردان برجسته رومانیایی، موفق شد نخل طلای هفتادونهمین دوره جشنواره فیلم کن را از آن خود کند و مونجیو را در جمع معدود فیلمسازانی قرار دهد که دو بار مهمترین جایزه این جشنواره را کسب کردهاند.
این موفقیت ۱۹ سال پس از آن به دست آمد که او با فیلم «چهار ماه، سه هفته و دو روز» در سال ۲۰۰۷ برنده نخل طلا شده بود.
«فیورد» درامی چندزبانه است که داستان خانوادهای با پدری رومانیایی و مادری نروژی را روایت میکند. این خانواده پس از نقل مکان به روستایی دورافتاده در نروژ، به تدریج در مرکز سوءظن و قضاوت جامعه محلی قرار میگیرند. هنگامی که نهادهای حمایت از کودکان نسبت به شیوه تربیت فرزندان این خانواده ابراز نگرانی میکنند، زندگی آنها وارد بحرانی عمیق میشود و نزاعی پیچیده میان ارزشهای سنتی و دیدگاههای مدرن شکل میگیرد.
مونجیو در این فیلم به موضوعاتی چون شکافهای فرهنگی، تعصب ایدئولوژیک، مذهب، مهاجرت و قطبیشدن جوامع میپردازد. او تلاش میکند نشان دهد چگونه جوامعی که خود را آزاداندیش و مداراگر میدانند، ممکن است در مواجهه با باورهای متفاوت، به همان اندازه قضاوتگر و سختگیر شوند. بسیاری از منتقدان، «فیورد» را اثری دانستهاند که مخاطب را وادار میکند درباره مرز میان حفاظت اجتماعی و دخالت بیش از حد دولت در زندگی خصوصی شهروندان بیندیشد.
در این فیلم، سباستین استن در نقش «میهای»، پدر رومانیایی خانواده، و رناته رینسوه، بازیگر نروژی که پیشتر با فیلم «بدترین آدم دنیا» شناخته شد، در نقش همسر او ظاهر شدهاند. بازی این دو هنرپیشه از نقاط قوت اصلی فیلم به شمار آمده و بسیاری از منتقدان شیمی میان آنها را عامل مهمی در تأثیرگذاری داستان دانستهاند.
«فیورد» در طول جشنواره کن واکنشهای متفاوتی برانگیخت. برخی منتقدان آن را اثری جسورانه و عمیق درباره بحرانهای فرهنگی جهان امروز توصیف کردند و برخی دیگر نسبت به بعضی شخصیتهای فرعی و شیوه پرداخت داستان انتقاد داشتند. با این حال، حتی منتقدان محتاط نیز اذعان کردند که فیلم مدتها پس از پایان نمایش در ذهن تماشاگر باقی میماند و پرسشهای دشواری درباره هویت، خانواده، مذهب و همزیستی فرهنگی مطرح میکند.
هیئت داوران جشنواره کن به ریاست فیلمساز کرهای، پارک چان وو، در نهایت «فیورد» را شایسته دریافت نخل طلا دانست. به گفته اعضای داوری، فیلم نهتنها از نظر هنری چشمگیر است، بلکه پیامی انسانی درباره همدلی، درک متقابل و پذیرش تفاوتها ارائه میدهد؛ پیامی که در دوران افزایش شکافهای سیاسی و فرهنگی در جهان، اهمیتی دوچندان یافته است.