به گزارش شهرآرانیوز؛ کتاب بدو و نمیر، نوشته حسام الدین مطهری، مجموعهای از جستارها درباره تنورزی، بقا و رابطه پیچیده انسان امروز با بدنش است. نویسنده در این اثر از تجربه شخصی خود در آغاز ورزش، افسردگی، تنهایی، کار فکری و بازگشت به بدن میگوید و آن را به پرسشهای بزرگتری درباره زندگی مدرن، پیشرفت، شادکامی و معنای زیستن پیوند میزند. این کتاب شامل فصلهایی است که هرکدام از زاویهای تازه به تن، ذهن، بقا، اعتدال و تنآگاهی نزدیک میشوند.
کتاب بدو و نمیر، با عنوان فرعی جستارهایی در ستایش تنورزی و تقلا برای بقا، نوشته حسام الدین مطهری، از نقطهای بسیار شخصی آغاز میشود: عصر تابستانیای که نویسنده بیمقدمه وارد باشگاه میشود و به سالها تنفراموشی پایان میدهد. از همین نقطه، روایت زندگی فردی تنها، افسرده، گرفتار بیثباتی شغلی و فشارهای مالی به بحثی گستردهتر درباره بقا در جهان امروز گره میخورد. کتاب بدو و نمیر در فصلهای پیدرپی، مسیر این تغییر را دنبال کرده است.
حسام الدین مطهری در کتاب بدو و نمیر، از پژوهشهای طولانیمدت درباره شادکامی، نقش ارتباط انسانی و تنهایی عمیق فردی سخن میگوید و وضعیت خود را با آن معیارها میسنجد. در ادامه، او از تجربه زیسته در کراسفیت، آسیبدیدگی، تغییر عادتها، نسبت ورزش و افسردگی، نقد بدنسازی، نقش مغز در راحتطلبی و اعتیادهای مدرن و فاصله ذهن و تن میگوید. متن کتاب پر از روایتهای جزئی، خاطره، تحلیل و پرسش است و از خلال آنها تصویری از انسانی ساخته میشود که میکوشد در میانه تنستیزی فرهنگی، فشارهای اقتصادی و تنهایی، دوباره در بدن خود ساکن شود و معنای بقا را بازتعریف کند.
کتاب بدو و نمیر نمایی شفاف از زندگی انسانی را تصویر میکند که در میان افسردگی، بیثباتی، تنهایی و فشارهای اقتصادی، از راه تنورزی دوباره به بدنش برمیگردد. این اثر همزمان تجربه زیسته، تحلیل اجتماعی، نقد فرهنگی و تأمل درباره تنآگاهی است و نشان میدهد ورزش چگونه میتواند از ابزار تناسب اندام به ریسمانی برای بقا و بازاندیشی در معنای زیستن تبدیل شود.
کتاب بدو و نمیر به کسانی پیشنهاد میشود که با افسردگی، تنهایی، فرسودگی شغلی، تنفراموشی یا پشتمیزنشینی درگیرند و میخواهند نسبت خود را با بدن، ورزش، بقا و معنای زندگی دوباره بررسی کنند. این کتاب به دوستداران جستارنویسی شخصی و تأملات انتقادی درباره جهان مدرن نیز پیشنهاد میشود.
در بخشی از کتاب میخوانیم:
«در زندگیام فهمیده بودم دستاوردها نتیجهٔ حرکتاند، نه نشستن. فهمیده بودم انجام شدن نتیجهٔ انجام دادن در نامساعدترین اوضاع است، نه دستاوردِ محاسبههای پیچدرپیچ در روزگار آسانی و فراغت. زندگی نشانم داده بود که محکومم به حرکت و تقلا. پس بین تصمیم تا عملم فاصلهٔ کوتاهی بود. فقط دنبال روزنهٔ ورود به قلمروِ ناشناختهٔ ورزش میگشتم. آن روزها جوانکی به خانهام رفتوآمد داشت که از قضا بدنسازی میکرد. میدانستم از بدنسازی و سالن بدنسازی بیزارم ولی بههرروی روزنهای بود. بیآنکه منتظرِ وقت مناسب، لباس مناسب، موقعیت مناسب یا حالِ مناسب بمانم، یک روز از او خواستم من را همراه خودش ببرد.»
کتاب «بدو و نمیر» را حسام الدین مطهری نوشته و انتشارات میلکان در ۱۴۴ صفحه منتشر کرده است.