برگزاری «شب‌آهنگ فردوسی» در دانشگاه فردوسی مشهد | تأکید بر روایت‌نویسی، هویت فرهنگی و نقش دانشگاه در انسجام اجتماعی

به گزارش شهرآرانیوز؛ در این مراسم علاوه بر رونمایی از کتاب «زندگی کافی‌ست…» با همراهی دکتر محمد کافی، سخنرانان بر نقش دانشگاه در فرهنگ‌سازی، اهمیت روایت‌نویسی و بازخوانی تجربه‌های زیسته در تقویت هویت فردی و اجتماعی تأکید کردند.

دانشگاه؛ خاستگاه فرهنگ و کنش اجتماعی

دکتر محمد کافی، استاد دانشگاه فردوسی مشهد و رئیس این دانشگاه در فاصله سال‌های ۱۳۹۲ تا ۱۴۰۰، در این مراسم با اشاره به جایگاه دانشگاه در ترویج فرهنگ اظهار کرد: نخبگان در دانشگاه حضور دارند و همین ظرفیت، دانشگاه را به نقطه آغاز انتقال فرهنگ به جامعه تبدیل می‌کند.

وی که عضو هیأت علمی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی نیز هست، افزود: در کنار آموزش و پژوهش، توجه به فرهنگ باید جدی گرفته شود. به گفته او، شکل‌گیری کانون‌های فرهنگی هنری دانشگاه از اوایل دهه ۸۰، تلاشی برای ایجاد فضای زیست فرهنگی دانشجویان بوده است.

دانشگاه و نقش آن در تقویت هویت ملی

رئیس دانشگاه فردوسی مشهد نیز با بیان اینکه این دانشگاه نهادی پویا و اثرگذار است، اظهار کرد: دانشگاه فردوسی مشهد در حوزه‌های مختلف توانسته برنامه‌های فرهنگی مؤثری برگزار کند و این مسیر باید تداوم یابد.

عبدالرضا جوان جعفری با تقدیر از دکتر محمد کافی افزود: او یکی از چهره‌های اثرگذار در تاریخ دانشگاه است و سال‌ها در حوزه‌های مدیریتی و فرهنگی نقش‌آفرینی کرده و بخش مهمی از زیرساخت‌ها و رویکرد‌های فرهنگی دانشگاه، حاصل تلاش‌های اوست.

روایت‌نویسی؛ راهی برای انسجام هویت فردی

دکتر محمود فتوحی رودمعجنی نیز در این مراسم با تأکید بر اهمیت روایت‌نویسی گفت: زمانی که انسان قصه زندگی خود را روایت می‌کند، به نوعی به انسجام ذهنی و شخصیتی دست می‌یابد و خود را بازمی‌شناسد.

وی افزود: روایت‌نویسی، راهی برای تملک تجربه‌های زیسته و کاهش آشفتگی‌های ذهنی است و انسان با نوشتن، نوعی «بایگانی شخصی» از زندگی خود ایجاد می‌کند.

فتوحی ادامه داد: کتاب «زندگی کافی‌ست…» نمونه‌ای از این روایت‌سازی است که به تداوم هویت فردی و خانوادگی کمک می‌کند.

وی با تأکید بر ضرورت تولید متن در دانشگاه تصریح کرد: دانشگاه اگر می‌خواهد هویت پایدار بسازد، باید روایت تولید کند؛ در حالی که با وجود این همه تجربه و نخبه، هنوز روایت مکتوب از زیست دانشگاهی کم است.

وی نوشتن را نوعی آزادی دانست و افزود: انسان با نوشتن، خاطرات خود را از ذهن به واقعیت منتقل می‌کند و این فرآیند به کاهش آشفتگی ذهنی و تقویت خودآگاهی می‌انجامد.

فرهنگ؛ پیوندی انسانی و زیسته

در ادامه دکتر محمدجعفر یاحقی با تأکید بر ماهیت انسانی فرهنگ گفت: فرهنگ در معنای واقعی، همان ارتباطات انسانی است که به لطافت زندگی می‌انجامد.

وی با اشاره به کتاب «زندگی کافی‌ست…» افزود: این اثر روایت زندگی زیسته محمد کافی است و تجربه او در دانشگاه فردوسی را پیش روی مخاطب قرار می‌دهد. من نخستین خواننده این کتاب بودم و در خلال آن، بار‌ها خودم را در روایت‌ها کشف کردم.

یاحقی با تأکید بر ضرورت تقویت فضای فرهنگی در دانشگاه تصریح کرد: این دانشگاه باید فرهنگی‌تر شود و در و دیوار آن آمیخته با آموزه‌های فرهنگی باشد.

روایت زندگی؛ بازتابی از فرهنگ و تاب‌آوری

دکتر محمدحسین پاپلی یزدی نیز با تأکید بر اهمیت این اثر گفت: اگر می‌خواهیم بدانیم فرهنگ چیست، باید این کتاب را بخوانیم؛ چرا که بهترین تشویق برای نویسنده، خوانده شدن اثر اوست.

وی افزود: در دهه‌های اخیر، خاطره‌نویسی از حوزه سیاسی به سمت روایت‌های اجتماعی و زندگی مردم حرکت کرده و این کتاب نمونه‌ای از همین رویکرد است.

پاپلی یزدی ادامه داد: نویسنده در این اثر نشان می‌دهد چگونه می‌توان از دل محدودیت‌ها رشد کرد و به جایگاه‌های تأثیرگذار رسید. این کتاب مفاهیمی، چون تاب‌آوری، خودساختگی و اعتماد به نفس را به نسل امروز منتقل می‌کند.

وی همچنین با اشاره به نقش دانشگاه‌ها در ترویج صلح گفت: دانشگاه‌ها از گذشته بستر همزیستی مسالمت‌آمیز، احترام و فرهنگ‌سازی بوده‌اند و این نقش باید تقویت شود.