به گزارش شهرآرانیوز، فوتبال یک سرگرمی ساده نیست، فوتبال خود زندگی است. بدون تعارف فقط کسانی اجازه دارند با این اصل خدشهناپذیر مخالف باشند که چیزی درباره تاریخچه جام جهانی فوتبال نمیدانند و از تمام خاطرات، گریهها و خندههای آن سهمی ندارند. میخواهم در آستانه شروع دوباره این رویداد شما را به گذشته ببرم؛ دقیقا از اولین روزهایی که این جنون شکل گرفت تا همین امروز که قرار است بار دیگر چرخش توپ در زمین سبز نفسهایمان را بند بیاورد. فقط باید کمی صبر داشته باشید!
همه چیز از ایده جسورانه مردی به نام ژول ریمه شروع شد. سال ۱۹۳۰ بود که بازیکنان سیزده تیم، خسته و کلافه از سفرهای طولانی دریایی در اروگوئه دور هم جمع شدند. آن زمان خبری از پخش زنده و فضای مجازی نبود و مردم با روزنامهها و تلگراف اخبار را دنبال میکردند.
اروگوئه میزبان، قهرمان اولین دوره شد. آنها در فینال تیم ملی آرژانتین را شکست دادند و جام را در خانه نگه داشتند. این شروع داستانی بود که قرار شد هر چهار سال یکبار تکرار شود و فقط جنگ جهانی دوم توانست قطار آن را در سالهای ۱۹۴۲ و ۱۹۴۶ متوقف کند. در نهایت فوتبال قویتر از جنگ بود و دوباره با قدرت برگشت.
سال ۱۹۵۰ یکی از عجیبترین دورههای تاریخ فوتبال رقم خورد. برزیل در استادیوم معروف ماراکانا فقط به یک مساوی جلوی اروگوئه نیاز داشت تا قهرمان شود. دویست هزار تماشاگر آماده جشن بودند، اما اروگوئه بازی را برد و باعث شد سکوتی مرگبار تمام برزیل را فرا بگیرد. بله! زیبایی فوتبال گاهی از همین تراژدیها سرچشمه میگیرد.
هشت سال بعد، در ۱۹۵۸، پسری ۱۷ ساله به نام پله ظهور کرد. او با پاهای جادوییاش برزیل را به اولین قهرمانی رساند و تصویرش در حالی که روی شانه همتیمیهایش زار زار گریه میکرد برای همیشه در تاریخ جاودانه شد.
جام جهانی ۱۹۷۰ مکزیک یک ضیافت تمامعیار بود. برزیل با پله، توستائو و ریولینو جادوییترین فوتبال تاریخ را بازی کرد. آنها جام ژول ریمه را برای همیشه به خانه بردند، چون برای سومین بار بهعنوان قهرمانی دست پیدا کردند. از دوره بعد، جام جدیدی معرفی شد که همین جام فعلی است.
مکزیک سال ۱۹۸۶ یک بار دیگر میزبانی را به دست آورد ولی این دوره را به نام نابغه تمام دورانها یعنی دیگو آرماندو مارادونا سند زدهاند، چون یک تنه آرژانتین را بالا کشید. او در بازی با انگلستان دوتا معجزه خلق کرد؛ یکی گل معروف به «دست خدا» و دومی گل قرن که پس از دریبلزدن نصف تیم حریف به ثمر رسید. هر دو مورد تا ابد بخشی از هویت ما فوتبالیها است.
جام جهانی ۱۹۹۴ آمریکا نشان داد فوتبال تا چه اندازه بیرحم است. فینال به پنالتی کشید. روبرتو باجو، ستاره محبوب ایتالیا در حساسترین لحظه پشت توپ ایستاد ولی توپ را به آسمان فرستاد تا برزیل قهرمان شود. تصویر باجو با سری افتاده و دست به کمر، جزو تلخترین تصاویر تاریخچه جام جهانی فوتبال است.
فرانسه در سال ۱۹۹۸ با زینالدین زیدان در خانه قهرمان شد. برزیل با رونالدو در سال ۲۰۰۲ جام را به دست آورد. ایتالیا در ۲۰۰۶، اسپانیا با فوتبال تیکیتاکا در ۲۰۱۰ و آلمان با گلباران برزیل در ۲۰۱۴ شادی را برای ملتشان به ارمغان آوردند.
جام جهانی ۲۰۲۲ قطر یک تجربه متفاوت بود. چون برای اولین بار میزبانی جام جهانی به یک کشور عربی واگذار شد و از ترس گرمای زیاد، بازیها را در فصل پاییز برگزار کردند. از همان ابتدا همه چیز برای تاجگذاری لیونل مسی آماده بود و در مسابقه فینال بین آرژانتین و فرانسه صحنههای دراماتیک پرتعدادی رقم خورد. در نهایت هم با اینکه امباپه هتتریک کرد جام نصیب مسی شد تا کسی نتواند بگوید حق به حقدار نرسید.