چله نشینی با جام جهانی | آخرین بهانه زمین برای لبخند

این روز‌ها فوتبال بیش از همیشه شبیه پناهگاهی موقت است؛ سرپناهی برای دل‌هایی که از هیاهوی جهان خسته‌اند. جایی که می‌توان ساعت‌ها را کنار گذاشت، زمان را متوقف کرد و به مستطیلی سبز خیره شد که هر دقیقه‌اش داستانی تازه روایت می‌کند. ما مقابل جعبه جادو می‌نشینیم و وانمود می‌کنیم جهان بیرون برای چند ساعت وجود ندارد؛ چراغ‌ها را تا سپیده روشن نگه می‌داریم تا تاریکیِ دلواپسی‌ها اندکی عقب بنشیند.

در آن سوی اقیانوس‌ها، در آمریکا، کانادا و مکزیک، چهل‌وهشت تیم با چهل‌وهشت روایت متفاوت پا به میدان می‌گذارند. چهل‌وهشت پرچم در باد می‌رقصند، چهل‌وهشت تاریخ و فرهنگ به هم می‌رسند و میلیون‌ها آرزو در سکو‌ها و خیابان‌ها جوانه می‌زنند. زبان‌ها در هم می‌آمیزند، مرز‌ها رنگ می‌بازند و فوتبال بار دیگر ثابت می‌کند که می‌تواند همه را زیر سقفی مشترک جمع کند.

برای چند هفته، جهان به دهکده‌ای کوچک تبدیل می‌شود؛ جایی که غریبه‌ها کنار هم فریاد می‌کشند، همدیگر را در آغوش می‌گیرند و بی‌آنکه زبان مشترکی داشته باشند، احساساتشان را به اشتراک می‌گذارند. اینجا دیگر نام کشور‌ها فقط روی نقشه‌ها نیست؛ در ضربان قلب هواداران جریان دارد.

اگر شیفته ناوبران پرتغالی باشید، همه چیز با لمس توپ توسط کریستیانو رونالدو تغییر می‌کند. نفس‌ها در سینه حبس می‌شود و هزاران چشم، معجزه‌ای دیگر را انتظار می‌کشند.

اگر به جادوی سلسائو ایمان داشته باشید، جهان ناگهان زرد می‌شود. توپ روی چمن می‌لغزد و ضرباهنگ سامبا در گوش ورزشگاه می‌پیچد. هر حرکت شبیه رقصی قدیمی است که نسل‌ها آن را به خاطر سپرده‌اند.

اگر دل در گرو لاروخا داشته باشید، بازی به نمایش ظرافت و صبر تبدیل می‌شود. پاس‌های کوتاه، نبض میدان را در اختیار می‌گیرند و چکامه‌های آندلس در گوشه‌ای از زمین دوباره جان می‌گیرند.

اگر هوادار خروس‌های فرانسوی باشید، شب با سرعتی سرسام‌آور سپری خواهد شد. امباپه و دمبله همچون برق از دل تاریکی عبور می‌کنند و ناگهان احساس می‌کنید آسمان به زمین نزدیک‌تر شده است.

اگر دلباخته مانشافت باشید، نظم معنای تازه‌ای پیدا می‌کند. نویر دیوار‌های نامرئی دروازه را بلندتر می‌سازد و اندیشه‌های ناگلزمان در رگ‌های بازی جریان می‌یابد؛ و اگر هنوز در جادوی آلبی‌سلسته زندگی می‌کنید، هر لمس توپ از سوی لیونل مسی می‌تواند خاطره‌ای تازه خلق کند. خاطراتی که از روز‌های مارادونا عبور می‌کنند و در حافظه فوتبال جاودانه می‌شوند.

همه چیز مهیاست تا جهان برای مدتی کوتاه چهره دیگری به خود بگیرد. پرچم‌ها در باد به رقص درمی‌آیند، کافه‌ها تا نیمه‌شب بیدار می‌مانند و میلیون‌ها نفر در نقاط مختلف زمین، رویایی مشترک را دنبال می‌کنند.

شاید فوتبال نتواند جنگ‌ها را متوقف کند، شاید نتواند رنج‌های جهان را از میان بردارد؛ اما دست‌کم برای چهل روز می‌تواند اندکی از سنگینی این روزگار بکاهد.