به گزارش شهرآرانیوز، با آغاز جام جهانی، برنامههای متنوعی با چهرههای شناخته شده طنز همچون ابوطالب حسینی، امیرحسین قیاسی و یا اینفلوئنسرهای معروف در شبکههای اجتماعی مانند مهیار حسن در پلتفرمهای متعدد در حال پخش است.
در همین راستا، پیمان مولوی تهیهکننده برنامه «جیمی جام» درباره دلایل انتخاب ابوطالب و دلایل ساخت این برنامه صحبت کرده است.
پیمان مولوی تهیهکننده «جیمی جام» و مدیرعامل پامپ درباره شکلگیری برنامه «جیمی جام» توضیح میدهد که برای درک ایده این برنامه، ابتدا باید به فلسفه شکلگیری پامپ توجه کرد. به گفته او، پامپ از ابتدا صرفا یک تیم برنامهساز نبوده و تلاش کرده است اکوسیستمی رسانهای و مارکتینگی طراحی کند که در آن محتوا، سرگرمی، گیمیفیکیشن، تعامل کاربر و اهداف برندها در یک مسیر واحد قرار بگیرند.
او معتقد است مخاطب امروز دیگر بهراحتی با تبلیغات مستقیم درگیر نمیشود و باید وارد یک تجربه شود. تجربهای که در آن مشارکت کند، ماموریت انجام دهد، امتیاز بگیرد، جایزه ببیند و احساس کند بخشی از ماجرا است. از همین نقطه، ایده «جیمی جام» شکل گرفت.
مولوی تاکید میکند که جام جهانی برای پامپ فقط یک رویداد فوتبالی نبود، بلکه یک موقعیت رسانهای بزرگ به شمار میرفت. موقعیتی که میتوانست فوتبال، سرگرمی، طنز، مهمان، رقابت، هیجان جمعی و تعامل کاربر را در کنار هم قرار دهد.
به همین دلیل، هدف از ابتدا صرفا ساختن یک برنامه فوتبالی نبود، بلکه ساختن تجربهای سرگرمکننده و تعاملی بود که فوتبال نقطه شروع آن باشد و در نهایت به درگیری بیشتر مخاطب با اکوسیستم پامپ منجر شود.
به گفته او، تیم سازنده تلاش کرده برنامه را در مقیاسی جدی تولید کند، نه در قالب یک دکور ساده و چند گفتوگوی مناسبتی. از طراحی دکور و ترکیب تیم تولید گرفته تا انتخاب مجری، مهمانها، آیتمها و مسیرهای تعاملی، همهچیز با این نگاه طراحی شده که نشان دهد رویکرد پامپ به برنامهسازی، کوتاهمدت و سطحی نیست.
مولوی در ادامه با اشاره به نقش رسانه در جامعه میگوید که هیچگاه برای یک برنامه سرگرمی ادعای بزرگ اجتماعی نداشتهاند، زیرا مسائل جامعه پیچیدهتر از آن است که یک برنامه بتواند درباره آن ادعای قطعی داشته باشد.
با این حال، او معتقد است رسانه میتواند لحظههای مشترک خلق کند. لحظههایی که مردم برای مدتی با یک هیجان، یک شوخی، یک مسابقه، یک مهمان یا یک اتفاق مشترک همراه میشوند.
این برنامهساز جام جهانی را یکی از مهمترین مصادیق چنین تجربهای میداند. رویدادی که حتی افرادی را که در طول سال فوتبال را جدی دنبال نمیکنند، وارد فضای فوتبال میکند. به گفته مولوی، مردم در روزهای جام جهانی درباره بازیها حرف میزنند، کری میخوانند، نتیجهها را دنبال میکنند و بخشی از یک گفتوگوی جمعی میشوند.
به همین دلیل، در «جیمی جام» تلاش شده این حس جمعی صرفا به تماشای برنامه محدود نماند. مخاطب باید احساس کند میتواند وارد بازی شود، واکنش نشان دهد، در اپلیکیشن پامپ مشارکت کند، مأموریت انجام دهد، امتیاز بگیرد و بخشی از یک تجربه بزرگتر باشد. از نگاه او، اهمیت این موضوع در تبدیل توجه مخاطب به مشارکت نهفته است.
مدیرعامل پامپ همچنین تاکید کرد که برای تیم سازنده، حفظ تعادل میان سرگرمی و هویت رسانهای اهمیت زیادی داشته است. او معتقد است سرگرمی لزوما به معنای سطحیبودن نیست و یک برنامه میتواند شوخی داشته باشد، ریتم ایجاد کند و مخاطب را بخنداند، اما همچنان شخصیت رسانهای خود را حفظ کند.
به گفته مولوی، مرز اصلی در طراحی برنامه این بوده که شوخی در خدمت تجربه کلی برنامه باشد، نه جایگزین آن. «جیمی جام» نباید صرفا مجموعهای از لحظههای خندهدار میبود که پس از چند دقیقه فراموش میشوند. هدف این بوده که طنز، فوتبال، گفتوگو، مهمان، واکنش به اتفاقات جام جهانی و تعامل با مخاطب در کنار هم یک فرم مشخص و منسجم بسازند.
او در این میان به نقش مهم مجری برنامه اشاره میکند و انتخاب ابوطالب حسینی را تصمیمی کلیدی میداند. از نگاه مولوی، ابوطالب توانایی دارد طنز را بدون از بین بردن ریتم برنامه پیش ببرد و فضای برنامه را زنده، صمیمی و قابل دنبالکردن نگه دارد، بدون اینکه از چارچوب اصلی خارج شود.
مولوی تاکید میکند احترام به مخاطب برای پامپ اهمیت ویژهای دارد. به اعتقاد او، مخاطب امروز کیفیت، نیت و سطح یک برنامه را تشخیص میدهد و به همین دلیل تلاش شده برنامهای ساخته شود که در عین سرگرمکنندگی، نگاه سادهانگارانهای به مخاطب نداشته باشد.
او همچنین توضیح میدهد که «جیمی جام» قرار نیست جای برنامههای تخصصی تحلیل فوتبال را بگیرد. برنامههای تحلیلی، مخاطب و کارکرد خود را دارند و مأموریت «جیمی جام» چیز دیگری است. ساختن حالوهوای فوتبالی.
مولوی میگوید فوتبال در این برنامه ستون اصلی است، اما خروجی آن صرفا تحلیل مسابقات نیست. هدف، ساختن تجربهای است که مخاطب بتواند با آن بخندد، همراه شود، دربارهاش حرف بزند، مهمانها را دنبال کند، با فضای جام جهانی درگیر شود و در ادامه وارد لایه تعاملی پامپ شود.
از نگاه او، «جیمی جام» فقط یک برنامه نیست، بلکه یکی از نمونههای مدل فکری است. مدلی که در آن محتوا صرفا برای دیدهشدن تولید نمیشود، بلکه برای ایجاد توجه، مشارکت و درگیری عمیقتر مخاطب طراحی میشود.
مولوی در ادامه به مخاطبان جام جهانی اشاره میکند و میگوید بخش مهمی از آنها افرادی هستند که شاید در طول سال فوتبال را تخصصی دنبال نکنند، اما در روزهای جام جهانی با آن همراه میشوند. به اعتقاد او، جام جهانی فقط یک رویداد ورزشی نیست، بلکه یک اتفاق فرهنگی و رسانهای است.
به همین دلیل تلاش شده زبان برنامه بیش از حد تخصصی و بسته نباشد. به گفته او، کسی که فوتبال را جدی دنبال میکند باید بتواند با برنامه ارتباط بگیرد و در عین حال، مخاطبی که صرفا بهدنبال حالوهوای جام جهانی، مهمان، شوخی، هیجان و سرگرمی است نیز نباید احساس کند از برنامه بیرون مانده است.
او مهمترین چالش ساخت چنین برنامهای را حفظ تعادل میداند؛ تعادلی میان واکنش سریع به اتفاقات جام جهانی و پرهیز از شتابزدگی، میان شوخی و پرهیز از سطحیشدن، میان حضور مهمان و مهمانمحور نشدن برنامه و همچنین میان سرگرمی و حفظ هویت برند و فرم رسانهای آن.
به گفته مولوی، اهمیت تیم تولید، طراحی فرمت و نگاه اکوسیستمی پامپ دقیقا در همین نقطه مشخص میشود، زیرا نگاه آنها فقط به خروجی روی آنتن محدود نیست و تجربه قبل، حین و بعد از تماشای برنامه را نیز در بر میگیرد.
او همچنین تاکید کرد که از ابتدا مهم بوده «جیمی جام» شبیه یک برنامه رسمی، خشک و قابل پیشبینی نباشد. به اعتقاد او، مخاطب امروز، بهویژه نسل جدید، با ریتم و زبان متفاوتی محتوا مصرف میکند و به برنامهای واکنش نشان میدهد که زندهتر، منعطفتر، صمیمیتر و نزدیکتر به فضای روز باشد.
البته مولوی معتقد است نزدیکشدن به نسل جدید به معنای بیساختار شدن نیست. به گفته او، هر برنامهای که بخواهد راحت و زنده به نظر برسد، به طراحی دقیق در پشت صحنه نیاز دارد. از همین رو تلاش شده «جیمی جام» در اجرا صمیمی باشد، اما در تولید و طراحی، حرفهای و حسابشده پیش برود.
او بار دیگر به نقش ابوطالب حسینی اشاره میکند و میگوید جنس طنز او کمک میکند برنامه از فضای رسمی فاصله بگیرد، اما همزمان کنترل صحنه، ریتم گفتوگو و ارتباط با مهمان نیز حفظ شود. به اعتقاد مولوی، «جیمی جام» باید هم انرژی داشته باشد و هم در چارچوب باقی بماند.
مدیرعامل پامپ در ادامه چشمانداز این مجموعه را تشریح میکند و میگوید دوست دارد پامپ در بلندمدت بخشی از نسل جدید برنامهسازی در فضای دیجیتال ایران باشد. نسلی که به مخاطب احترام میگذارد، به انتقاد گوش میدهد، از تجربهها یاد میگیرد و در عین رعایت چارچوبها، به دنبال ساختن فرمهای تازهتر سرگرمی و تعامل است.
او درباره انتخاب ابوطالب حسینی نیز توضیح میدهد که این انتخاب در امتداد ایده برنامه بوده است. «جیمی جام» باید هم فوتبال داشته باشد، هم طنز، هم ریتم، هم ارتباط با مخاطب و هم توان بداههپردازی. پیدا کردن فردی که بتواند این ترکیب را به شکلی طبیعی و باورپذیر اجرا کند، ساده نیست.
به گفته مولوی، ویژگی مهم ابوطالب این است که در مرز فوتبال و طنز قرار میگیرد. نه صرفا یک چهره فوتبالی خشک است و نه فقط یک کمدین جدا از فضای فوتبال. او میتواند هیجان فوتبالی را با شوخی، واکنش سریع، گفتوگوی صمیمی و بداههپردازی همراه کند و همین موضوع برای فرم «جیمی جام» ارزش زیادی داشته است.
او معتقد است ابوطالب حسینی از معدود گزینههایی است که میتواند مخاطب فوتبالی و مخاطب عمومی را همزمان با برنامه همراه کند. موضوعی که با ویژن پامپ برای ساخت برنامهای فراگیر کاملا همسو است.
مولوی همچنین به توانایی دیگر حسینی اشاره کرد و گفت: ابوطالب به مهمان فضا میدهد، ریتم برنامه را حفظ میکند و آن را از حالت یک گفتوگوی خشک خارج میکند. از نگاه او، برای برنامهای روزانه، پر اتفاق و نزدیک به حالوهوای جام جهانی، این ویژگیها تعیینکننده هستند.
او فوتبال را همچنان یکی از معدود زبانهای مشترک اجتماعی در ایران میداند. به اعتقاد مولوی، هرچند میزان علاقه افراد به فوتبال متفاوت است، اما این ورزش همچنان میتواند آدمهای مختلف را وارد یک گفتوگوی مشترک کند.
به گفته او، فوتبال در ایران فقط مسابقه نیست، بلکه بخشی از خاطره جمعی، دورهمیها، شوخیها، کریخوانیها و گفتوگوهای روزمره مردم است. بهویژه در زمان جام جهانی، این ظرفیت بیشتر هم میشود و حتی مخاطبان غیرتخصصی نیز برای مدتی با فوتبال همراه میشوند.
مولوی تاکید کرد: «جیمی جام» نیز دقیقا از همین زاویه به فوتبال نگاه میکند. در این نگاه، فوتبال فقط یک رویداد ورزشی نیست، بلکه بهانهای رسانهای و اجتماعی برای سرگرمی، گفتوگو، مشارکت و ساختن لحظههای مشترک است.
در پایان، پیمان مولوی، برنامه «جیمی جام» را یک فرمت قابل توسعه توصیف میکند. به گفته او، جام جهانی نقطه شروع جذابی برای چنین برنامهای است، اما در صورت موفقیت و دریافت بازخورد مثبت از مخاطبان، میتوان آن را در رویدادهای فوتبالی دیگر از جمله بازیهای تیم ملی، تورنمنتها، لیگها و سایر رویدادهای مهم نیز ادامه داد.
او تاکید میکند که نگاه پامپ محدود به فوتبال نیست. همانطور که قبلا دو برنامه کاملا متفاوت و موفق با امیرحسین قیاسی ساخته شده، این مجموعه خود را صرفا تهیهکننده یک برنامه فوتبالی نمیداند.
پامپ یک اکوسیستم برنامهسازی، سرگرمی و گیمیفیکیشن است و میتواند متناسب با زمان، نیاز مخاطب و نیاز برندها به سراغ فرمتهای مختلفی از جمله تاکشو، مسابقه، برنامه آشپزی، سریال، رئالیتیشو و برنامههای مناسبتی برود.
مولوی میگوید اصل ماجرا برای پامپ این است که محتوا به یک تجربه قابل مشارکت تبدیل شود. تجربهای که در آن مخاطب فقط تماشاگر نباشد و در اپلیکیشن پامپ، مأموریتها، امتیازگیری، دریافت جوایز و تعامل با برندها نقش فعالتری ایفا کند.
به گفته او، «جیمی جام» یکی از گامهای پامپ در این مسیر است. گامی که از فوتبال آغاز میشود، اما به نگاه بلندمدت این مجموعه به رسانه، مارکتینگ و تعامل با کاربر متصل است.
او در پایان تأکید میکند که «جیمی جام» در درجه نخست یک برنامه سرگرمی فوتبالی است، اما سازندگان آن دوست دارند تاثیر آن به فوتبال محدود نشود. اگر مخاطب بعد از دیدن برنامه چند دقیقه حال بهتری داشته باشد، بخندد، درباره لحظهای از آن با دوستانش حرف بزند، در اپلیکیشن مشارکت کند یا احساس کند بخشی از یک فضای مشترک است، از نگاه تیم سازنده اتفاق ارزشمندی رخ داده است.
مولوی در عین حال تاکید میکند که یک برنامه رسانهای نمیتواند بار مسائل بزرگ اجتماعی را به دوش بکشد و آنها نیز چنین ادعایی ندارند. با این حال، باور دارند که رسانه میتواند سهم خود را در ساختن لحظههای کوچک، سالم و مشترک ایفا کند.
مولوی در پایان خاطرنشان کرد: در این مسیر حتما یاد میگیریم، نقدها را میشنویم و تلاش میکنیم بهتر شود. به گفته او، احترام به مخاطب اصل است و در عین حال تلاش میشود در چارچوبهای حرفهای و رسانهای، تجربههای تازهتر و نوآورانهتری خلق شود.
از نگاه او، «جیمی جام» تلاشی در همین مسیر است، تجربهای فوتبالی، سرگرمکننده و تعاملی برای ساختن لحظههای مشترک و درگیر کردن مخاطب در اکوسیستم پامپ.
منبع: فیلمزی