گلایه بیماران مبتلا به سرطان از خرابی‌های مداوم دستگاه پرتودرمانی | همه امید‌ها به تنها دستگاه توموتراپی دولتی مشهد است

به گزارش شهرآرانیوز؛ جای پیاده رو‌های بولوار سبز و خاطره انگیز کوهسنگی مشهد، مقابل بیمارستانِ «امید»، چشم‌هایی به «امید» گره بسته‌اند. چند صندلی مقابل بیمارستان «امید» متفاوت از تمام صندلی‌های این بولوار خاطر انگیز است. بیمارانی با لباس های بیمارستانی و دست‌هایی که دارو‌های شیمیایی، رگه‌های قرمز زیر پوستشان را کبود کرده است. همه امید بیماران به درمان‌های سنگین برای کرنش سلول‌های یاغی بدن است.

ناامیدی در «امید»

برای رسیدن به بیمارستان امید از مسیر کوهسنگی ۱۵ و از کنار آدم‌هایی که مقابل دادگاه انقلاب منتظرند عبور می‌کنم. صندلی‌های مقابل بیمارستان ظاهری متفاوت از سایر صندلی‎‌های بولوار کوهسنگی دارد. مردی با چهره‌ای فرتوت و خسته، دست زنی را گرفته است که قامتش از رنج بیماری خمیده، ابرو و مو‌هایی برایش نمانده است. آن طرف تر، دختری با کلاه تابستانی، عینکی درشت بر چشم هایش دارد تا چشم هایش را از عموم پنهان کند. آن طرف‌تر پیرمردی که به عصا تکیه داده است و هر چند قدم، نفسش را به حساب می‌آورد.

ماشین‌ها در این ترافیک نیمه جان، به سختی حرکت می‌کنند. بعضی از آن ها، بیمارانی را از شهر‌های دیگر به همراه دارند، آمده‌اند تا شاید اینجا، در همین بیمارستان، توموتراپی شوند.

اما در ناباوری پاسخ می‌شنوند که باید مریض خود بیمارستان «امید» باشید. اشک در چشمانشان حلقه می‌زند زمانی که متوجه می‌شوند حتی با نامه فوریت پزشک معالجشان از شهرستان خود، برای ویزیت و مریض بیمارستان امید شدن، باید مراحل تشکیل پرونده و معاینه و بررسی را طی کنند. آن هم در یک بازه چندین و چند ماهه!

مصائب راه

نگاهم به افراد کنار دیوار بیمارستان می‌افتد؛ انبوهی از بیماران و خانواده‌های آن‌ها روی پله‌ها و صندلی‌های حاشیه پیاده رو کوهسنگی نشسته‌اند. بعضی بیماران تازه از شیفت شیمی درمانی برگشته‌اند و فردا دوباره باید زیر دستگاه بروند. بعضی دیگر اما، ماه هاست که هر روز مسیر خانه تا اینجا را طی می‌کنند؛ با چهره‌هایی خسته و جسمی پر از درد و رنج! و چشمانی که امید و ناامیدی را یکی کرده‌اند.

مادری کودکش را بغل کرده، جلوتر می‌روم. از سبزوار به مشهد آمده است. می‌گوید بعد از تشخیص پزشک درباره سرطان تخمدان، حالا باید شیمی درمانی سرپایی کند. او می‌گوید: دو نوع شیمی درمانی برای انواع سرطان‌ها وجود دارد یک نوع آن سرپایی است یعنی فرد نیاز ندارد در بیمارستان بستری باشد. او در این باره می‌گوید: قبلا به این روش بود که این نوع شیمی درمانی را می‌توانستیم عصر انجام بدهیم. رفت و آمد هم راحت بود صبح راه می‌افتادیم و عصر کارمان انجام می‌شد.

این بیمار ادامه می‌دهد: مدت زیادی است که بازه زمانی این نوع شیمی درمانی را به صبح تغییر داده‌اند برای بیمارانی که از شهرستان می‌آیند کار سختی است، ما برای پذیرش صبح مجبور هستیم شب قبل در مشهد اسکان داشته باشیم که هزینه زیادی را به ما تحمیل می‌کند.

خرابی یک قطعه از یک دستگاه حیاتی!

وارد بیمارستان می‌شوم. آنچه از پیام‌های مردمی به تحریریه صدای مردم ارسال شده خرابی تنها دستگاه پرتودرمانی آن هم در تنها بیمارستان دولتی تخصصی سرطان است. با راهنمایی بخش پذیرش به یک طبقه پایین‌تر از همکف می‌روم. ورودی سالن رادیوگرافی چند بیمار با میانگین سنی شصت تا هفتاد سال ایستاده‌اند. از صحبت هایشان پیداست که عمل پروستات و مثانه انجام داده‌اند و حالا به تشخیص پژشک معالجشان باید توموتراپی شوند.

جلوتر می‌روم یکی از آن دو نفر این طور توضیح می‌دهد: یک هفته است دستگاه پرتودرمانی برای انجام توموتراپی خراب است و می‌گویند قطعه اش خراب شده است. یک ماه پیش عمل پروستات انجام داده‌ام. دکتر برای من سی جلسه رفتن زیر اشعه را تجویز کرده است. هفت جلسه را انجام داده‌ام بعدش دستگاه خراب شد.

وی ادامه می‌دهد: یک هفته است که انجام جلساتم به تعویق افتاده است. دانشگاه علوم پزشکی و مسئولان بهداشت و درمان خودشان همه کادر درمان هستند و می‌دانند اگر مریض بین جلساتش وقفه بیفتد چه بر سرش می‌آید. فکری به حال یک قطعه خراب شده نکرده‌اند؟

بیمار میان سال دیگری که در کنار این فرد حضور دارد نیز اضافه می‌کند: ما که عمل پروستات انجام داده‌ایم برای رفتن زیر اشعه باید حتما مثانه مان پر باشد. یک شیر آب، ورودی این سالن وجود دارد که همان هم خراب است برای خوردن آب باید چند طبقه بالا برویم که یک شیر آب پیدا کنیم.

شیر خراب را هم درست نمی‌کنند

وی ادامه می‌دهد: این همه مراجع و بیمار دارند، فکری به حال شیر آب نمی‌کنند. یعنی دانشگاه اندازه یک شیر خراب هم پول ندارد؟

آن طرف‌تر پشت در‌های توموتراپی خانمی با قیافه‌ای نحیف سرش را روی دسته ویلچرش رها کرده، دو پایش بالاتر از زانو قطع شده است. می‌گوید: دیابت دارم پاهایم به خاطر عفونت شدید قطع شده است. یک هفته است که منتظر تعمیر دستگاه بودیم. هر روز سر می‌زدیم بلکه شاید دستگاه درست شده باشد.

وی بیان می‌کند: امروز هم از ساعت ۷ صبح اینجا هستیم هنوز که ساعت ۱۰ شده جواب درستی نمی‌دهند. وی ادامه می‌دهد: زیر برق رفتن تبعات دارد دفعه قبل هم کلی زمان برد و کار را برایم انجام دادند، اما به دلیل خرابی یک قطعه از دستگاه، خروجی و نتیجه درست از آب درنیامد.

خرابی قطعه دستگاه‌ها اجتناب ناپذیر است

برای پیگیری مشکلات شهروندان به دنبال مسئول مستقیم پاسخگو در حوزه رادیوتراپی رفتم. با سؤال از بخش پذیرش، متصدی پذیرش به اتاق دکتر جواد غلامی اشاره می‌کند. کسی که مسئول بخش رادیوتراپی بیمارستان امید است. در اتاق او برخلاف تصور! به روی همه بیماران باز است. دکتر غلامی با روی خوش از پیگیری شهرآرا استقبال می‌کند و آنچه به ما نوید می‌دهد درست شدن قطعه دستگاه از همین روزی است که ما برای پیگیری مشکل مردم به بیمارستان مراجعه کرده‌ایم.

مسئول بخش رادیوتراپی بیمارستان امید می‌گوید: حدود یک هفته قطعه‌ای از دستگاه توموتراپی خراب بود، ولی در حال حاضر تعمیر شده است. این دستگاه فقط در بیمارستان ما موجود است که با هزینه دولتی کار بیمار را انجام می‎دهد. از طرف دیگر خیلی از بیماران وقتی تعدادی از جلسات را در این بیمارستان پذیرش شده‌اند در بیمارستان یا واحد درمانی دیگری نمی‌توانند بقیه جلسات را انجام دهند.

هزینه ۵۰۰ میلیون تومانی درمان توموتراپی

غلامی ادامه می‌دهد: در مراکز خصوصی انجام این کار عددی حدود ۵۰۰ میلیون تومان برای بیمار به طور میانگین هزینه دارد، درحالی که هزینه انجام همین کار در بیمارستان امید خیلی پایین‌تر از این رقم و در حد رایگان است.

وی با بیان اینکه بخش خصوصی، چون از بیمار پول زیادی دریافت می‌کند به مراتب راحت‌تر برای تعمیر قطعات می‌تواند هزینه کند، یادآور می‌شود: مراجعه برای این دستگاه پیشرفته زیاد و به همین دلیل خرابی قطعه از موارد اجتناب ناپذیر است.

مسئول بخش رادیوتراپی بیمارستان امید در پاسخ به این سؤال که چرا بیمارستانی با این وسعت و با این حجم از بیمار باید تنها یک دستگاه ازاین مدل داشته باشد می‌گوید: سؤال درستی است، اما واقعیت همه این سؤال‌ها با پول و اعتبار گره خورده است. اتفاقا در مورد این دستگاه مورد اشاره شهروندان وضعیت بهتر است ما یک دستگاه پرتودرمانی دیگر هم داریم که کمی ساده‌تر است، اما نوبت دهی در آن برای هر بیمار گاهی به هشت ماه می‌کشد، در مورد آن دستگاه پزشکان، چون وضعیت را می‌دانند هم زمان با مراحل اولیه درمان مورد نظر برگه ارائه نوبت به بیمار می‌دهند تا بیمار مدت کمتری در صف انتظار باقی بماند.