به گزارش شهرآرانیوز؛ معصومه شکوری اظهار کرد: طی تحقیقات ۱۰ تا ۱۲ ساله بر اساس دادههای ورودی پروندههای قضایی، کلانتریها و مراجعان مراکز روانشناسی خصوصی، آمارها نشان دادند که نزاع و درگیری با اختلافی فاحش در صدر آسیبهای اجتماعی قرار دارد؛ بررسی عمیقتر این پروندهها آشکار ساخت که ماهیت بسیاری از آنها فراتر از یک نزاع ساده است.
وی تصریح کرد: جرایمی نظیر سرقت، خشونتهای خانگی، خیانت زوجین و اختلافات ملکی ابتدا با برچسب نزاع و درگیری ثبت شدهاند. گویی الگوی رفتاری غالب این است که افراد ابتدا دعوا میکنند و سپس مینشینند تا حرفهایشان را بزنند.
این روانشناس خانواده با بیان اینکه علتیابی این پدیده نشان میدهد انسانها با وجود برونگرایی، هنگام بروز مشکل آن را درونریزی کرده و به خود یا دیگری آسیب میزنند، ادامه داد: یک یافته کلیدی این است که ما با وجود زبان مشترک، دادهها را در ذهن خود به گونههای متفاوتی پردازش و برداشت میکنیم.
شکوری گفت: در نزاع با شریک عاطفی، پرونده ذهنی هرگز بسته نمیشود. در این حالت، بار روانی به صورت تصاعدی افزایش مییابد و رفتارهایی کاملاً متفاوت از نزاعهای غیرعاطفی بروز میکند؛ بنابراین، لازم است افراد «دعوا کردن» را به عنوان یک مهارت ارتباطی بیاموزند.
وی افزود: همچنین باید در مورد سبکهای دلبستگی و زمینههای احتمالی اختلالات روانی گفتوگو شود تا زوجین با آگاهی کافی به زندگی مشترک وارد شوند. پس از ازدواج نیز عواملی مانند ناآگاهی از خواستههای شخصی و خودمحوری تهدیدکننده هستند.
این روانشناس خانواده تصریح کرد: تصور اشتباه پایان ماجرا پس از ازدواج، ناتوانی در حل تعارضها، ناترازی در انرژی روانی زوجین و ناآشنایی با مراحل شکلگیری ساختار خانواده، همگی از عواملی هستند که باید به طور مستمر رصد شوند.
وی ادامه داد: بحرانهایی نظیر همزمانی میانسالی والدین با نوجوانی فرزندان نیز از چالشهای مهم خانوادههاست، اکنون به هسته اصلی راهکار میرسیم؛ «حل مسئله» بهترین و سالمترین واکنش در برابر مشکلات است.
منبع: ایسنا