خاطره‌بازی با حسین شمس، پیشکسوت فوتسال ایران، از سال‌های حضورش در مشهد|در «علم و ادب» یک مربی آرام شدم

به گزارش شهرآرانیوز،  سرمربی اسبق تیم ملی فوتسال و تیم علم و ادب مشهد تأکید کرد که حضور در علم‌وادب یکی از مقاطع مهم زندگی حرفه‌ای و شخصی او بوده است. شمس که این روز‌ها به‌عنوان مسئول فنی مسابقات فوتسال شهرداری‌های کلان‌شهر‌ها در مشهد حضور دارد، در گفت‌و‌گو با شهرآراورزشی حرف‌های جالبی از دوران حضورش در باشگاه علم‌وادب مشهد زد.

علم‌وادب اخلاق من را تغییر داد

شمس در ابتدای صحبت‌هایش گفت: همیشه علاقه خاصی به حضرت علی‌بن‌موسی‌الرضا (ع) و شهر مشهد داشته‌ام. دو سالی که در این شهر کار کردم، برایم سرشار از خاطرات خوب بود و هیچ‌وقت آن روز‌ها را فراموش نمی‌کنم. زمانی که به این تیم آمدم، علم‌وادب هنوز در لیگ‌یک حضور داشت. همان زمان از تهران پیشنهادی با مبلغ بسیار بیشتر داشتم، اما تصمیم گرفتم به مشهد بیایم. از همان مسابقات نخست، رفتار تماشاگران مرا شیفته خود کرد. آنها پیش از شروع بازی با اشعار مربوط به امام‌زمان (عج) فضای معنوی خاصی در سالن ایجاد می‌کردند و همین موضوع برایم بسیار تأثیرگذار بود. وی افزود: پس از امضای قرارداد، مدیران باشگاه صادقانه به من گفتند توان پرداخت مبلغ بیشتری را ندارند، اما من با دل‌وجان کنار این تیم ماندم. امروز هم از آن تصمیم خوش‌حالم، چون حضور در مشهد فقط یک تجربه فوتسالی نبود، بلکه اخلاق و رفتار مرا هم تغییر داد.

پیش از آن آدم تندخویی بودم؛ با داوران و حتی بازیکنان درگیر می‌شدم، اما فضای فرهنگی علم‌وادب و مردم مشهد باعث شد آرام‌تر شوم و این اتفاق را مدیون آن دوران می‌دانم. یاد و خاطره مرحوم حاج‌آقای قاسمی همیشه برای من زنده است. ایشان و همه اعضای باشگاه انسان‌های شریف و دوست‌داشتنی بودند و امیدوارم روزی دوباره مجموعه‌ای با همان فرهنگ در فوتسال ایران شکل بگیرد. وی با اشاره به تماشاگران خاص تیم علم‌وادب، اظهار کرد: همه‌چیز این تیم به تماشاگرانش وابسته بود. آنها بازی را با اشعار مذهبی آغاز می‌کردند، به تیم حریف احترام می‌گذاشتند و حتی اگر داور به بازیکن خودشان کارت زرد نشان می‌داد، او را تشویق می‌کردند. چنین فرهنگی در ورزش ایران کم‌نظیر بود. بار‌ها فیلم مسابقات علم‌وادب را برای دوستانم در خارج از کشور و‌ای‌اف‌سی فرستادم و همه از این رفتار‌ها شگفت‌زده می‌شدند. شمس با اشاره به موفقیت‌های آن دوره تصریح کرد: درحالی‌که کمترکسی انتظار داشت، تیم را از لیگ‌یک به لیگ‌برتر آوردیم و اتفاقا کارنامه خوبی هم در لیگ‌برتر داشتیم و در رتبه پنجم ایستادیم. از برکات حضور در جوار امام‌رئوف (ع) هم بود که همان موقع سرمربی تیم‌ملی شدم. تیمی را که در مسابقات قهرمانی آسیا در ازبکستان سوم شده بود، به من دادند و کارم را شروع کردم و همیشه معتقدم این حضور به لطف حضورم در مشهد رقم خورد.

مرا از علم‌وادب کنار گذاشتند

پیشکسوت فوتسال مشهد درباره پایان همکاری‌اش با علم‌وادب نیز گفت: وقتی هدایت تیم‌ملی را پذیرفتم، اعلام کردم تا پایان عمر به‌عنوان مدیرفنی و مشاور در کنار علم‌وادب خواهم بود، اما ناگهان مصاحبه‌ای از مدیرعامل باشگاه منتشر شد که اعلام کرده بود دیگر سمتی ندارم. این موضوع برایم عجیب بود. با مرحوم حاج‌آقای قاسمی صحبت کردم و ایشان هم گفتند این صحبت‌ها خیلی اساسی نیست و به‌مرور فاصله ایجاد شد و هرکدام مسیر خودمان را ادامه دادیم. بعد هم که آن اتفاقات رخ داد و این باشگاه به‌طور کل منحل شد و دیگر فعالیتی نداشت. وی درباره زمزمه‌های مربوط به اختلاف میان بازیکنان مشهدی و غیرمشهدی نیز تأکید کرد: در زمانی که من مسئولیت داشتم، هرگز چنین فضایی وجود نداشت. نه شخصیت مدیران باشگاه اجازه چنین اتفاقی را می‌داد و نه من اجازه می‌دادم این مسائل وارد تیم شود. شاید بعد‌ها برخی افراد چنین بحث‌هایی را مطرح کردند، اما در دوران حضور من تنهاملاک، توانایی فنی بازیکنان بود و هیچ تفاوتی میان مشهدی و غیرمشهدی وجود نداشت. فراموش نکنید من بازیکنانی را به این باشگاه آوردم که همگی ملی‌پوش بودند. احمد پری‌آذر، محمد هاشم‌زاده، منصور مولایی و... بازیکنان کوچکی نبودند، اما بازهم تأکید می‌کنم که این صحبت‌های بومی و غیربومی در همه تیم‌ها و باشگاه‌ها وجود دارد، منتهی در زمان من این موارد مطرح نبود؛ هرچند که بعد‌ها شندیم این اختلاف در تیم به‌وجود آمده بود و حتی در اردو‌ها و سفر‌هایی که تیم می‌رفته است بازیکنان بومی و غیربومی در میز‌های جدا ناهار می‌خورده‌اند و بین بازیکنان شکاف عمیقی ایجاد شده بود.