معوقات؛ بازنشستگان پشت دیوارِ بی‌خبری!

سال‌ها بود که افزایش حقوق و مستمری‌های بازنشستگان تأمین اجتماعی، خردادماه اعمال می‌شد و معوقات نیز در تیرماه و مردادماه پرداخت می‌شد. در سه چهار سال پیش، زحمت کشیدند و افزایش حقوق از اردیبهشت‌ماه اعمال شد تا رسیدیم به سال ۱۴۰۴ و امسال، سال معظم ۱۴۰۵. افزایش سنواتی مجدد به خردادماه رسید، اما معوقات را خدا به‌خیر فرماید.

سال پیش به شهریورماه رسید و امسال معلوم نیست که واریز شود. این «معلوم نیست» هم از آن «جمله‌های خبری» است که نهایت «بی‌خبری» را می‌رساند. نه‌تنها مردم خبر ندارند که مسئولان محترم هم بی‌خبرند. اما بی‌خبری ما یک برگه یک‌روست، چون این موضوع به مسئولان می‌رسد، برگه دورو می‌شود چه هم بی‌خبرند از زمان پرداخت و هم بی‌خبرند که ارزش معوقات به هر روز تعویق کلی فرو می‌ریزد. جالب است اگر قضیه برعکس می‌شد و مثلا قرار بود بازنشستگان، وجهی را بپردازند، برای هر روز تعویق، جریمه در نظر می‌گرفتند، اما چون قرار است خود بپردازند، کسی به روی خود هم نمی‌آورد که چه می‌شود.

قصه مردم، سازمان‌ها، بانک‌ها و... همیشه به اتوبان یک‌طرفه شبیه بوده است. هرجا مردم بدهکار بوده‌اند با جریمه و جریمه بر جریمه پس گرفته شده است، اما آنجا که مردم طلبکار بوده‌اند، همان رقم در زمانی دیگر پرداخت شده که قدرت خرید آن با روز اول فاصله بسیار داشته است.

کاش یک‌جایی این روند متوقف شود. کاش در پرداخت‌ها بر مدار «به‌موقع» حرکت کنند تا اقدامشان هم «بجا» باشد. وقتی مدیریت «بجا و به‌موقع» باشد می‌توان به روز‌های آرام‌تر و فردا‌های بهتر امید بست. تا وقتی در بر پاشنه «بی‌موقع» بچرخد، اقدامات هم «بجا» رفع مشکل نخواهد کرد. خوب است که مسئولان محترم، لااقل زمان پرداخت را مشخص کنند تا مردم بتوانند برنامه‌ریزی کنند. این «بی‌خبری» نه‌تنها خبر خوبی نیست که بسیار هم بد است. هم روان را می‌فرساید و هم اعتماد را در مدار کاهش قرار می‌دهد. کاهش اعتماد هم پایه‌های روابط اجتماعی را سست می‌کند. این هم اصلا خوب نیست به‌ویژه زمانی که دشمنان قسم‌خورده و خونین‌دندان ملک و ملت، برای آوارشدن اعتماد عمومی هزاران برنامه دارند.

ما شرایط را درک می‌کنیم. ادراک درست جامعه محترم بازنشستگان باعث شده است که صدای چندانی به اعتراض بلند نشود، اما ما اهالی رسانه وظیفه داریم به مسئولان محترم یادآور شویم که اگر کشور درگیر جنگ است، ما اهالی کشور هم بلانشینان جنگ تحمیلی دشمنان و فتنه بیگانگانیم. جنگ‌زدگانی هستیم که باید دستمان را به مروت و مواسات بگیرند.

با درک متقابل می‌توانیم از این روز‌های سخت به فردا‌های امن و آرام برسیم. درک متقابل، اما اتوبانی است که دو باندش باید هموار و آزاد باشد. با این منهج می‌توان به منطق همراهی رسید. چیزی که ایران امروز، آن را به‌عنوان نیازی راهبردی در صدر فهرست بایستگی‌های خود دارد.