پرویز شیخ طادی: در لغزش انسان‌ها به‌سوی جدایی یا تباهی سهمی نداشته باشیم

پرویز شیخ‌طادی در گفت‌وگو با خبرنگار شهرآرانیوز با اشاره به تبعات تصمیمات سلیقه‌ای رسانه ملی برای هنرمندان، از برخی از مدیران صدا و سیما انتقاد کرد و گفت: سعی کنیم در لغزش انسان‌ها به‌سوی جدایی یا تباهی سهمی نداشته باشیم. همچنین بکوشیم در ویران کردن پل‌های پشت سر هیچ‌کس شریک نباشیم؛ به‌ویژه پل‌هایی که به سرمایه‌های اجتماعی مربوط می‌شوند؛ کسانی که سرمایه‌های اجتماعی این کشور هستند، نزد مردم محبوب‌اند، مردم دوستشان دارند و با آن‌ها خاطره ساخته‌اند.

روزگاری سازمان صداوسیما جشنواره‌ای با دامنه‌ای گسترده و فراگیر برگزار می‌کرد که همه را زیر یک سقف، گرد هم می‌آورد. این جشنواره به‌گونه‌ای طراحی شده بود که نقش تشویق و انگیزه‌بخشی در آن بسیار پررنگ بود.

وی افزود: با کمترین میزان دلخوری، این دیدارهای نزدیک می‌توانست بسیاری از سوءتفاهم‌ها و اختلاف‌نظرهای فکری و سیاسی را تعدیل کند و کینه‌ها را به گفت‌وگو بدل سازد.

افزون بر جشنواره‌ها، به بهانه مناسبت‌های گوناگون و در فضایی عاطفی، دیدارهای بسیاری برنامه‌ریزی و برگزار می‌شد. این گردهمایی‌ها فرصت را از عوامل تفرقه، نفاق و کینه می‌گرفت و دست‌کم زمینه بروز و گسترش آن‌ها را به حداقل می‌رساند.

هنر آن است که با جاذبه‌ای عالمانه، مردم را جذب کنیم

کارگردان فیلم «شکارچی شنبه» با اشاره به اینکه یکی از مهم‌ترین عوامل فاصله گرفتن افراد از یکدیگر، قضاوت‌های شتاب‌زده است، بیان کرد: کشاندن انسان‌ها به سوی جدایی و نفرت کار دشواری نیست؛ هنر آن است که با جاذبه‌ای عالمانه، آنان را جذب کنیم؛ همان‌گونه که شخصیت‌هایی چون شهید مطهری، شهید چمران و شهید آوینی چنین می‌کردند.

بسیاری از هنرمندان، ورزشکاران، معلمان و استادان، انسان‌های شایسته و ارزشمندی هستند. شاید انقلابیِ تمام‌عیار نباشند، شاید روحیه جهادی نداشته باشند و همه انتظارات ما را برآورده نکنند، اما هر یک در حوزه خود توانمندند؛ یکی خوب فوتبال بازی می‌کند، دیگری بازیگر خوبی است، آن یکی معلمی دلسوز است و دیگری مسئولیتش را به‌درستی انجام می‌دهد.

رقابت، سد راه انحصار است

شیخ‌طادی در ادامه گفت: انسان و ظرفیت‌های او بسیار متنوع است و هر فرد، استعداد و سلیقه‌ای منحصربه‌فرد دارد؛ گویی به تعداد اثر انگشت انسان‌ها، استعداد و سلیقه در جهان وجود دارد. این قوانین و مجریان سالم، باهوش و خردمند هستند که می‌دانند کاهش خسارت نیز خود نوعی سود است. گاهی آرامش، به‌تنهایی، از طغیان‌های هیجانی و گرفتار شدن در دام کینه و لجاجت جلوگیری می‌کند و همین کاستن از خسارت، خود بزرگ‌ترین سود است.

رقابت، سد راه انحصار است. رقابت، زمینه ارتقای کیفیت و کمیت نیروهای فرهنگی و ورزشی کشور را فراهم می‌کند و مانع شکل‌گیری انحصار و دیکتاتوریِ ستاره‌ها و چهره‌های محبوب اجتماعی، چه در جایگاه مدیر و چه مجری، می‌شود.

وی یادآور شد: در فضای فرهنگی و ورزشی کشور، نشانه‌های مسمومیت به‌وضوح قابل مشاهده است. در غبار حسادت و رقابت‌های ناسالم، اگر کسی بتواند سلامت و تعادل خود را حفظ کند، کار بزرگی انجام داده است. از زمینی آلوده، انتظار محصولی پاکیزه داشتن خطاست.

زمین فرهنگ و ورزش کشور باید تقویت و غنی شود و از علف‌های هرز پالایش یابد. بی‌تردید، فضای سالم، استعدادهای سالم و نیروهای شایسته را نیز به سوی خود جذب خواهد کرد.