این جاده‌ها تفسیر عشق‌اند | روایتی از حال‌وهوای مسیر‌های منتهی به مشهد در روز‌های پایانی ماه صفر + فیلم

به گزارش شهرآرانیوز، به‌سادگی در همان نگاه اول قابل‌تشخیص هستند. در دریای خروشان زائرانی که این روز‌ها دسته‌دسته خود را به مشهدالرضا (ع) می‌رسانند تا در روز شهادت سلطان توس در حرم مطهرش سیاهپوش باشند، مروارید‌های گرانبها و درخشانش زائران پیاده هستند. اینها، همان مردان و زنان صادقی هستند که عشقشان به زیارت امام مهربانی‌ها، آنها را با پای پیاده به ارض اقدس توس می‌کشاند تا در لحظه ورود به مشهد، عامل به حکم قرآن کریم باشند؛ آن‌جا که فرمود «فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ إِنَّکَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى».

اینجا ببینید:

این روز‌ها و شب‌های عزیز، جاده قدیم نیشابور فقط مسیر رسیدن به مشهد نیست. خودش بخشی از زیارت است. مسیری که هزاران زائر از آن عبور می‌کنند تا خود را به بارگاه امام مهربانی‌ها برسانند و در هر قدم از آن، مردمانی ایستاده‌اند که سهمشان از زیارت، خدمت به همین زائران است. در امتداد جاده، موکب‌ها یکی پس از دیگری برپا شده‌اند؛ بعضی بزرگ و پرهیاهو و بعضی ساده و بی‌ادعا، اما در همه آنها یک صفت مشترک است؛ دستی که برای خدمت جلو می‌آید و سفره‌ای که برای زائر پهن می‌شود.

یکی لیوان آب خنک به دست زائر می‌دهد، دیگری شربت و چای تعارف می‌کند. گوشه‌ای دیگ‌های غذا برپاست و عطر غذای نذری در هوای جاده می‌پیچد. چند قدم آن‌طرف‌تر، بساط نان و ساندویچ آماده است تا زائری که ساعت‌ها در مسیر بوده، پیش از ادامه راه، نفسی تازه کند و لقمه‌ای به جانش بنشیند.

جاده قدیم نیشابور در این شب‌ها و روزها، تصویر دیگری از میزبانی مشهدی‌ها را به نمایش گذاشته است؛ میزبانی‌ای که نه با تشریفات، بلکه با یک بطری آب، یک بشقاب غذا، یک استکان چای و گاهی حتی یک جای ساده برای نشستن معنا پیدا می‌کند. شاید برای همین است که زائر وقتی از کنار موکب‌ها عبور می‌کند، به جای خستگی مسیر، محبت مردمی را با خود می‌برد که باور دارند راه رسیدن به امام رضا (ع)، گاهی از خدمت به زائرانش می‌گذرد.