نمایشگاه انفرادی مجسمه «غریبه‌ای در من» در نگارخانه آسمان برگزار شد

به گزارش شهرآرانیوز، نمایشگاه انفرادی مجسمه با عنوان «غریبه‌ای در من» که از پنجشنبه ۲۹ مرداد ماه۱۴۰۵ در گالری آسمان مشهد افتتاح شده بود، امروز به ایستگاه پایانی رسید و آثار هنری که تلفیقی از معماری و‌مجسمه‌سازی است در معرض دید علاقمندان به هنر قرار گرفت. در این نمایشگاه، ساناز افخمی موحدی، هنرمند مجسمه‌ساز و دانش‌آموخته کارشناسی ارشد معماری، آثاری را به نمایش گذاشته که به گفته خودش، لایه‌های پنهان و ناشناخته وجود انسان را با زبان هنر بررسی کرده است.

تبدیل یک تجربه شخصی به اثر هنری

ساناز افخمی موحدی در گفت‌و‌گو با شهرآرانیوز، در خصوص آثار هنری خود اظهار کرد: ایده اولیه زمانی شکل گرفت که با یک تجربه شخصی دشوار رو‌به‌رو شدم و به مجسمه‌سازی پناه بردم. سعی کردم آن بُعد پنهان درون خودم را به تصویر بکشم؛ بعدی که شاید هر کسی در شرایط خاصی آن را در خود کشف می‌کند.

این بانوی هنرمند مشهدی توضیح داد: این مجموعه طی سه سال خلق شده و خوشبختانه تا امروز بازخورد خوبی از مخاطبان دریافت کردم که نشان می‌دهد آنها توانستند با پیام ذهنی من ارتباط برقرار کنند و درگیری عاطفی با آثار داشتند. حتی کسانی که سابقه هنری نداشتند، با آثار حس آشنایی داشتند و با آن درگیر شدند. هر کس برداشت خودش را داشت، اما به نظرم پیام به خوبی منتقل شد.

شباهت انسان به ساختمان

افخمی تصریح کرد: نمایشگاه «غریبه‌ای در من» با این نگاه راه‌اندازی شده است که هر انسان بُعدی ناشناخته دارد که در مواجهه با غم، تنهایی یا تحولات زندگی آشکار می‌شود.

وی با اشاره به تأثیر معماری در آثارش افزود: انسان‌ها مثل ساختمان‌ها ترک می‌خورند، بازسازی می‌شوند، گاهی ساکن و گاهی پویا هستند. من سعی کردم این حرکت و ایستایی را با خطوط شکسته، فرورفتگی‌ها و برامدگی‌ها در مجسمه‌ها نشان دهم. تلفیق معماری و مجسمه برای من طبیعی بود، چون با مفاهیمی مثل سیرکولاسیون و خلأ آشنا هستم.

این مجسمه‌ساز که شش سال سابقه کاری دارد، درباره ماهیت اثر هنری چنین توضیح داد: زمانی که مجسمه را می‌سازم، برای من تمام می‌شود؛ اما وقتی در معرض نمایش قرار می‌گیرد، داستانش ادامه پیدا می‌کند. هر مخاطب با نگاه خودش به آن جان می‌دهد و حیات اثر ادامه پیدا می‌کند. به عقیده من هنر هیچ‌وقت از بین نمی‌رود؛ من فقط شروع‌کننده یک جریانم که از سوی هنرمند با خلق اثر شروع می‌شود و با نگاه مخاطب معنا پیدا می‌کند.