به گزارش شهرآرانیوز؛ ایرج حجازی اظهار کرد: بررسی تطبیقی در تاریخ و فرهنگ منطقه قم در سدههای دوم و سومِ هجری، بر این مدعا مهرِ تأیید میزند که هجرتِ فاطمه معصومه (س)، یک ابرپروژه فرهنگی و استراتژیک بود؛ پروژهای که رؤیای خلافتِ عباسی را در امحای ایدئولوژیِ امامت، به سرابی باطل بدل ساخت.
وی با بیان اینکه بارگاهِ منور حضرت معصومه (س) در قم، بسی فراتر از یک زیارتگاهِ ساده، نقطهی پرگارِ تمدنی است که هندسهی معرفتی شیعه در پهنه ایرانزمین، بر گِردِ آن ترسیم شده است، تصریح کرد: غروبِ حیاتِ مادیِ حضرت معصومه (س) در ربیعالثانیِ سال ۲۰۱ هجری، پایانِ یک راه نبود، بلکه نقطهی عزیمتِ یک زایشِ شگرفِ تمدنی بود.
این پژوهشگر و نویسنده حوزه دین و رسانه ادامه داد: در خوانش تاریخیِ هجرت حضرت معصومه (س) از مدینه به قم، این سفر را نمیتوان صرفاً کنشی عاطفی دانست؛ کاروان ایشان در فضای سیاسی عصر عباسی، حامل پیامی درباره امامت بود و سرآغاز تحولی ماندگار در فرهنگ شیعی قم شد.
حجازی با تاکید بر اینکه پس از هجرتِ اجباری امام رضا (ع) به مرو توسط مأمونِ عباسی، منظومهی امامت با خلأ ارتباطی در حجاز و تهدیدی ژرف در ساحتِ ایدئولوژی روبهرو گشت، تصریح کرد: در این بسترِ پرالتهاب، حرکتِ حضرت معصومه (س) نه یک مسافرتِ خانوادگی، که یک هجرتِ تبلیغی-سیاسیِ آگاهانه برای درهمشکستنِ حصرِ فرهنگیِ امام هشتم بود و ایشان در قامتِ نماینده و کنشگرِ فعالِ مکتبِ امامیه برآمدند تا مرجعیتِ علمی و سیاسیِ برادر را در برابرِ سیطره پیچیده عباسیان تثبیت کنند.
منبع: خبرگزاری حوزه