به گزارش شهرآرانیوز، «سفینه نجات» داستان هانی، پسربچهای را دنبال میکند که در روزهای محرم و در کنار پدربزرگش «باباحاجی» با تعزیه آشناست و رؤیای تبدیل شدن به قهرمان آن را در سر دارد. فیلم از همین نقطه، علاقه هانی به قهرمانشدن را با الگوی قهرمانهای ابرقهرمانی پیوند میزند و داستان خود را به سمت جهانی متفاوت میبرد.
نقطه عطف نخست زمانی شکل میگیرد که هانی با یک میمون فضانورد جابهجا میشود و راهی سیارهای میشود که در آن آب حکم یک عنصر حیاتی و گرانبها را دارد. در این جهان تازه، دریا و داناک با «آبدزدکها» درگیرند و داستان با تکیه بر تقابل خیر و شر و زبان استعاره پیش میرود.
یکی از عناصر جذاب فیلم، استفاده از آب به عنوان موتور درام است. این عنصر از یک ویژگی محیطی فراتر میرود و به بخش مهمی از پیشبرد قصه تبدیل میشود. در همین مسیر، نشانههای تعزیه نیز همچنان همراه هانی باقی میمانند؛ از جمله کلاهخودی که ریشه در همان فضای آیینی دارد.
محمدیان که پیش از این «فیلشاه» را در کارنامه دارد، در «سفینه نجات» تلاش کرده میان خیالپردازی و پیام داستانی تعادل برقرار کند. هانی به عنوان یک قهرمان کلاسیک، کودکی است که میخواهد جایگاه خود را پیدا کند و همین جستوجو به یکی از پیامهای اصلی فیلم تبدیل شده است.
در مقابل هانی، «دریا» یکی از شخصیتهای محوری داستان است که در مسیر ماجراها همراه او میشود. با این حال، در بخش شخصیتپردازی، برخی کاراکترهای دیگر مانند پدر و مادر دریا و سرچنگ، بیشتر در حد تیپ باقی میمانند و عمق شخصیت هانی و دریا را پیدا نمیکنند.
از نظر فنی نیز «سفینه نجات» نسبت به بخشی از انیمیشنهای بلند سالهای اخیر ایران یک گام رو به جلو محسوب میشود و به استاندارد متوسط جهانی نزدیک شده است؛ بهویژه در حدود ۱۰ دقیقه ابتدایی و پایانی که از نقاط قوت بصری اثر به شمار میروند.
دوبله فیلم نیز کیفیت قابل قبولی دارد و سعید شیخزاده به عنوان مدیر دوبلاژ، اجرای یکدستی برای شخصیتها فراهم کرده است؛ هرچند در بعضی بخشها شوخیهای کلامی گویندگان از فضای فیلم فاصله میگیرد و بیش از اندازه به چشم میآید.
موسیقی از دیگر نقاط قابل توجه «سفینه نجات» است. بامداد افشار در ساخت موسیقی، از تمهای عاشورایی بهره گرفته و این عناصر را به شکلی ظریف در پسزمینه شنیداری فیلم قرار داده است. حضور هفت ترانه در یک انیمیشن ۹۰ دقیقهای نیز نشاندهنده اهمیت موسیقی در ساختار کلی اثر است.
«سفینه نجات» در مجموع تلاش میکند با خارج شدن از قالبهای تکرارشده انیمیشن ایرانی، تخیل، آیین و الگوی داستانهای ابرقهرمانی را کنار هم قرار دهد؛ تجربهای که میتواند در مسیر تنوعبخشی به سینمای ایران و گسترش دامنه ژانرهای آن، اتفاقی قابل توجه باشد.