عبور «شهرآرامترو» از ایستگاه ۱۰۰۱

شهر، پیش از آنکه مجموعه‌ای از خیابان‌ها و ساختمان‌ها باشد، مأمن آرامش و زندگی شهروندان است؛ پر از قصه آدم‌هاست.

برای همین بیداری شهر و اقدامات مدیریت‌شهری را نمی‌توان فقط با پروژه‌های عمرانی، تقاطع‌ها، ایستگاه‌ها و سازه‌های تازه سنجید. باید آرامش فکری و رشد فرهنگی اهالی شهر و میهمانان شهر و حس خوب مردم نیز همپای اقدامات کالبدی در اولویت باشد. در چنین نگاهی، اقدامات فرهنگی و اجتماعی می‌شود سرمایه مدیریت‌شهری برای خلق حال خوب مردم خوب؛ حالا افزایش داشته‌ها و فرصت‌های فرهنگی و اجتماعی شهری مانند مشهد مقدس می‌شود سرمایه و گنج شهر؛ سرمایه‌ای که نقدشوندگی‌اش تضمینی و البته شاید تدریجی باشد، اما برای مردم شهر ماندگار خواهد بود.

روزنامه «شهرآرامترو» یکی از جلوه‌های روشن همین باور است؛ رسانه‌ای صمیمی که از سال‌۱۳۹۷ جسته‌وگریخته در دل مردم شهر، به‌خصوص متروسواران مشهدی، نفوذ کرد و سال ۱۴۰۲ توانست به‌عنوان سومین محصول رسانه‌ای مؤسسه شهرآرا، رسما روزنامه مردم خوب مشهدمقدس شود و اکنون در کنار مردم محترم ایستگاه هزارویکم را پشت‌سر گذاشته است.

این روزنامه از ابتدا قالبی متفاوت با دیگررسانه‌های کشور داشت؛ جیبی، جمع‌وجور و متناسب با سفر‌های کوتاه ده تا‌پانزده‌دقیقه‌ای مترو. قرار بود در همین درنگ کوتاه، پنجره‌ای فشرده، اما جذاب برای مخاطب به جهان باز شود؛ پنجره‌ای که با صداقت کلام خبر‌ها و موضوعات روز را برای مسافران مترو تشریح کند. شهرآرامترو در طول این روز‌های بامردم‌بودن، با تکیه بر اعتماد و بازخورد مخاطبان، از نهالی نوپا به رسانه‌ای مقبول و هویت‌دار تبدیل شد.

شماره‌۱۰۰۱، اما فقط یک شماره نبود؛ جشن هزار بار همراهی مخاطبان با متفاوت‌ترین و پرتیراژترین روزنامه کشور بود. در ایستگاه‌های مترو، کودکی با بادکنک ویژه روزنامه دیده می‌شد، مسافران در گوشه واگن‌ها سرگرم خواندن بودند و حتی گلایه کسانی شنیده می‌شد که روزنامه به دستشان نرسیده بود و پیشنهاد‌هایی در زمینه‌های مختلف برای شماره‌های بعدی شهرآرامترو داشتند. همین واکنش‌ها نشان داد شهرآرامترو فقط یک روزنامه جمع‌وجور با ایده متفاوت نیست؛ بخشی از خاطرات روزمره مشهدی‌ها و مسافران مترو است.

رسانه‌ای که در دل سفر‌های کوتاه مترویی شکل گرفت و امروز خود بخشی از مقصد فرهنگی شهر شده، یادآور این نکته است که اگر رسانه‌ای با مردم و برای مردم ساخته شود، ماندگارترین سازه شهری خواهد بود. شهر با مردمانش، با همین خاطرات روزمره، با هویت فرهنگی، با همین حس خوب آشتی با کاغذ، با روزنامه خواندنی و لقمه‌نویسی شهرآرامترو حالا یک ژانر رسانه‌ای شده است.

به نمایندگی از همکارانم در شهرآرا از مردم شهرم به خاطر هواداری از روزنامه خودشان سپاسگزارم.