نکاتی برای انتخاب یک پاپوش مناسب برای دانش‌آموزان | خرید کفش مدرسه را سرسری نگیریم

مریم محبی | شهرآرانیوز؛ از مسیر خانه تا مدرسه و پله‌های راهرو گرفته تا ایستادن در صف، دویدن در زنگ تفریح و فعالیت‌های ورزشی. کفش مدرسه در تمام این ساعت‌ها همراه کودک است. پس انتخاب آن فقط به اندازه و ظاهر آن خلاصه نمی‌شود؛ کفش باید با حرکت، رشد و فعالیت‌های روزانه کودک هماهنگ باشد.

کاملا اندازه، نه بزرگ و نه کوچک

کفش باید متناسب با اندازه و فرم واقعی پا، نوع فعالیت و میزان استفاده روزانه انتخاب شود.

اگر بزرگ باشد

• باعث سر خوردن پا به سمت جلو و افزایش فشار روی انگشتان می‌شود.

اگر کوچک باشد

• باعث تاول، پینه و میخچه، فشار روی انگشتان و ناخن‌های فرورفته می‌شود.

یک اشتباه رایج

• از خرید کفش سایز بزرگ‌تر برای استفاده طولانی‌تر پرهیز کنیم.

چند قاعده ساده برای خرید

• وقتی کودک ایستاده است، باید بین بلندترین انگشت پا و انتهای کفش حدود ۱۰میلی‌متر فضای خالی باشد. پا در حالت ایستاده تحت وزن بدن قرار می‌گیرد و اندازه واقعی‌تری برای انتخاب کفش به دست می‌دهد.
• هر دو پا را اندازه بگیرید و کفش را بر اساس پای بزرگ‌تر انتخاب کنید.
• فقط به شماره کفش اعتماد نکنید؛ اندازه و فرم کفش در برند‌ها و مدل‌های مختلف می‌تواند متفاوت باشد.
• کفش را با جورابی که کودک معمولا می‌پوشد امتحان کنید.
• عرض پا هم مهم است. کفش نباید از طرفین پا را فشار دهد. اگر هنگام ایستادن کناره‌های کفش به پا فشار می‌آورند یا رویه کفش از طرفین بیرون می‌زند، عرض کفش مناسب نیست.
• اگر خرید اینترنتی است، جدول اندازه همان برند را بررسی کنید و بهتر است امکان تعویض سایز وجود داشته باشد.

پنجه کفش

• تقریبا شکل طبیعی پا را داشته باشد یا گرد باشد.
• به اندازه کافی پهن و عمیق باشد.
• از بالا و طرفین به انگشتان فشار وارد نکند.
• فضای کافی برای حرکت انگشتان داشته باشد.
• دوخت یا لبه سخت و زبر نداشته باشد.
• رویه پنجه کمی قابلیت فشرده شدن داشته باشد.
• هنگام راه رفتن، امکان حرکت طبیعی انگشتان را محدود نکند.

رویه کفش

چرم طبیعی

• با توجه به انعطاف‌پذیری و قابلیت گردش هوا، می‌تواند گزینه مناسبی باشد.

پارچه‌های تنفس‌پذیر مانند کتان

• به دلیل قابلیت گردش هوا، برای هوای گرم و کودکانی که پاهایشان زیاد عرق می‌کند، گزینه مناسبی هستند.

مواد مصنوعی

• لزوما نامناسب نیستند؛ معیار اصلی این است که تنفس‌پذیر و انعطاف‌پذیر باشد.

چه چیزی مناسب نیست؟

• رویه‌های کاملا پلاستیکی یا مواد مصنوعی غیرقابل‌تنفس.
• چون گرما و تعریق را بیشتر می‌کند و می‌توانند اصطکاک و ناراحتی پا را افزایش دهد.

فضای داخلی

• داخل کفش باید نرم و راحت باشد.
• درز برجسته و زبر نداشته باشد.
• روی انگشتان اصطکاک ایجاد نکند.
• بیش از حد عرق و رطوبت را در خود حبس نکند.
• کفی داخلی نباید برجستگی یا ناهمواری آزاردهنده داشته باشد.
• اگر کودک به کفی طبی نیاز دارد، کفش باید فضای کافی برای قرار گرفتن آن داشته باشد.
• کفشی که یک درز ضخیم درست روی انگشت یا کناره پا دارد، حتی اگر اندازه‌اش درست باشد، می‌تواند باعث سایش و تاول شود.

زیره کفش

• نباید مثل تخته سفت باشد.
• باید در قسمت پنجه قابلیت خم شدن داشته باشد.
• نباید از قسمت میانی به‌راحتی خم، پیچانده یا مچاله شود.
• باید سبک باشد.
• باید با زمین اصطکاک کافی داشته باشد.
• نباید خیلی نازک و بدون محافظ باشد.
• نباید کاملا صاف و لغزنده باشد.

لازم نیست دنبال یک ماده خاص با نام تجاری باشیم. لاستیک سبک، مقاوم و ضدلغزش انتخاب رایج و مناسبی برای زیره کفش است.

پاشنه کفش

پشت کفش باید ساختار نسبتا محکمی داشته باشد تا پاشنه را در جای خود نگه دارد، اما نباید آن‌قدر سفت باشد که به پا فشار بیاورد.

فرمول ساده

قسمت پشت کفش را با دست فشار دهید. اگر خیلی راحت مچاله می‌شود و هیچ ساختاری ندارد، ممکن است ثبات کافی برای کفش روزمره کودک نداشته باشد.

پاشنه‌دار ممنوع

پاشنه بلند برای کفش مدرسه ضرورتی ندارد. برخی راهنما‌های مخصوص کفش مدرسه برای کودکان، ارتفاع بسیار کم و در حدود ۱.۵سانتی‌متر را به‌عنوان حداکثر مطرح می‌کنند.

کفش باید روی پا بسته شود

کفش‌های دارای بند، چسب ولکرو یا سگک معمولا گزینه مناسب‌تری برای بچه مدرسه‌ای‌ها هستند.

چون به ثابت ماندن پاشنه و جلوگیری از سر خوردن پا به جلو کمک می‌کنند.

توجه!

کفش نباید آن‌قدر آزاد باشد که کودک برای نگه داشتن آن، انگشتانش را جمع کند.

این کار می‌تواند هنگام راه رفتن به فشار و خستگی پا منجر شود.

مدل‌های slip-on به این دلیل گزینه مناسبی نیستند.

***

کفش ساق‌دار بهتر است؟

الزاما انتخاب بهتری نیست. برای استفاده معمول مدرسه، اندازه مناسب، ثبات، راحتی و آزادی حرکت پا و مچ مهم‌تر از بلند بودن ساق کفش است.

وزن کفش

کفش مدرسه قرار است ساعت‌های زیادی همراه کودک باشد؛ بنابراین بهتر است تا حد امکان سبک باشد، بدون اینکه برای سبک شدن، ثبات، دوام یا محافظت مناسب پا را از دست بدهد.

به خاطر بسپاریم

کفش مناسب باید هنگام راه رفتن در قسمت پنجه خم شود، اما نباید از قسمت میانی به‌راحتی پیچ بخورد یا مچاله شود.

جا باز کردن را فراموش کنید

کفش مناسب باید از ابتدا راحت باشد. اگر کفش نو برای راحت شدن نیاز به جا باز کردن داشته باشد، احتمالا از ابتدا از نظر اندازه، فرم یا تناسب با پای کودک مناسب نبوده است.

جوراب باید...

• اندازه باشد.
• روی انگشتان کشیده نشود.
• چین نخورد.
• خیلی ضخیم یا خیلی تنگ نباشد.
• رطوبت پا را تا حد امکان مدیریت کند.
• جوراب‌های نخی یا دارای الیاف تنفس‌پذیر می‌توانند برای استفاده روزمره گزینه مناسبی باشند.

کفش مدرسه یا کفش ورزش؟

کفش روزمره مدرسه: برای راه رفتن، رفت‌وآمد و فعالیت معمول مناسب است.

کفش ورزشی: باید متناسب با فعالیت موردنظر انتخاب شود؛ مثلا کفش فوتبال، دویدن یا ورزش‌های سالنی ویژگی‌های یکسانی ندارند.

بهترین زمان خرید

بعدازظهر یا پایان روز. چرا؟

اندازه پا در طول روز کمی تغییر می‌کند. امتحان کردن کفش در پایان روز می‌تواند تصویر واقع‌بینانه‌تری از اندازه مورد نیاز پا بدهد.

کف پای صاف

اگر با درد یا مشکل در راه رفتن همراه نیست، معمولا کفش طبی نیازی نیست. در مواردی که علامت وجود دارد انتخاب کفش و کفی با نظر متخصص انجام شود.

نشانه‌هایی برای تعویض

• ساییدگی زیره
• تغییر شکل کفش
• از بین رفتن خاصیت جذب ضربه

***

به رشد پا توجه کنیم

۶ تا ۱۲ سال

• در این بازه سنی رشد پا همچنان ادامه دارد.
• اندازه آن می‌تواند در مدت نسبتا کوتاهی تغییر کند.
• اندازه کفش باید به‌صورت دوره‌ای کنترل شود و صرفا به شماره کفش سال قبل اعتماد نشود.

۱۲سال به بالا

• سرعت رشد در دوران بلوغ از کودکی به کودک دیگر متفاوت است.
• معیار اصلی همچنان اندازه واقعی پا، فرم پنجه، راحتی و نوع فعالیت است.

از چه مدل‌هایی دوری کنیم؟

• نوک‌تیز و باریک
• خیلی تنگ
• چند سایز بزرگ
• بدون بست و کاملا لق
• پاشنه بلند یا باریک
• زیره بسیار نازک و بدون اصطکاک
• رویه کاملا پلاستیکی و غیرقابل‌تنفس
• بسیار نرم و بی‌ساختار

این نشانه‌ها را جدی بگیریم

• قرمزی مداوم
• تاول‌های تکراری
• فشار روی انگشتان
• ناخن دردناک یا فرورفته
• درد پاشنه یا کف پا
• لنگیدن
• تغییر نحوه راه رفتن
• شکایت مداوم کودک از کفش

بهداشت پا

پا‌ها را هر روز بشویید و کاملا خشک کنید؛ به‌خصوص بین انگشتان، چون رطوبت محیط مناسبی برای رشد قارچ ایجاد می‌کند.

جوراب را هر روز عوض کنید. اگر پا زیاد عرق می‌کند، تعویض جوراب در طول روز هم می‌تواند کمک‌کننده باشد.

کفش را بعد از مدرسه در فضای بسته و مرطوب رها نکنید؛ آن را در جای خشک و دارای جریان هوا قرار دهید تا کاملا خشک شود.

کفش را فقط وقتی بشویید که جنس و دستورالعمل سازنده اجازه شست‌وشو می‌دهد. کفش‌های پارچه‌ای را می‌توان طبق برچسب محصول شست، اما چرم معمولا به شست‌وشوی کامل با آب نیاز ندارد و بهتر است با روش توصیه‌شده سازنده تمیز شود.

برای از بین بردن بوی کفش، اول سراغ شست‌وشو، خشک‌کردن و تهویه مناسب بروید؛ خوشبوکننده فقط بو را می‌پوشاند و مشکل رطوبت را حل نمی‌کند.

اگر بوی بد پا یا کفش با رعایت بهداشت از بین نمی‌رود و همراه با خارش، پوسته‌ریزی، ترک پوست یا قرمزی است، احتمال عفونت قارچی وجود دارد و بهتر است بررسی پزشکی شود.