حانیه سالم | شهرآرانیوز؛ انسان در زندگی به تکیهگاهی نیاز دارد که ارادهاش را تقویت کند و غبار غم از چهرهاش بزداید. دعا چراغی است که در حوادث، امید را در دل زنده نگه میدارد و در سلامت روان و تقویت تابآوری اجتماعی نیز نقش مؤثری دارد. حال دعا کردن برای تعجیل در فرج امامزمان (عج) جایگاهی ویژه دارد. در فرهنگ انتظار، دعا فقط برای رفع گرفتاریهای فردی نیست، بلکه نشانه پیوند قلبی با امام و اعلام آمادگی برای ساختن جامعهای مبتنیبر عدالت است، بنابراین دعای فرج، زمانی به حقیقت انتظار نزدیک میشود که علاوهبر تضرع، با خودسازی و کنشگری اجتماعی همراه باشد.
منتظر واقعی به دعا خواندن صرف بسنده نمیکند؛ انتظار یعنی تلاش برای اجرای احکام اسلام و رساندن ندای دین به سراسر نقاط جهان. کسی که ظهور را طلب میکند، باید خود را تطهیر و برای اصلاح جامعه آماده کند. در روایتی مشهور از پیامبر اکرم (ص)، جهاد با نفس، «جهاد اکبر» معرفی شده است؛ چراکه غلبه بر خواهشهای درونی، سختتر از هر پیکاری است. امامعلی (ع) در کلامی، منتظر راستین را به کسی تشبیه کردهاند که گویی در میدان جهاد به خون خود آغشته است. این نشان میدهد که انتظار، نه یک حالت انفعالی، بلکه یک سبک زندگی فعال و مبارزهجوست.
بخشی از فلسفه انتظار، حضور فعال در عرصههای اجتماعی است. مسئولیت اجتماعی در این مکتب، یعنی عبور از انزوای فردی و گام نهادن در میدان عمل. منتظر واقعی، نهتنها در گوشه محراب، بلکه در میدان خدمت به خلق نیز حضور دارد؛ چراکه او میداند برای میزبانی از عدالت جهانی امام غایب، باید در جامعه خود، بذر عدالت و گرهگشایی را کاشت و دربرابر دردها و رنجهای مردم بیتفاوت نماند. اگر میگوییم فرج امامزمان (عج) گشایش کار ماست، باید در رفع گرفتاریهای دیگران نیز پیشگام باشیم و خیرخواهی را سرلوحه رفتار اجتماعی خود قرار دهیم.
دعا برای ظهور، ابراز محبت قلبی به امامزمان (عج) است. در روایات آمده است که فرج امام زمان، فرج شیعیان نیز هست، پس گویا با دعا برای ظهور، برای گشایش کار خود نیز قدم برمیداریم. این نیایش، انسان را از سرگردانیهای آخرالزمان نجات میدهد و سبب میشود دعاکننده، مشمول دعای خیر امامش قرار گیرد. کسی که خواسته حضرت را مطالبه میکند، درواقع در مسیر اهداف والای ایشان حرکت میکند و مشمول عنایات خاص و شفاعت آن حضرت در دنیا و آخرت خواهد شد و همچنین دعا کردن، موجب خشم و ناراحتی شیطان است.
در برخی روایات، دعا را عاملی مؤثر در تعجیل امر ظهور دانستهاند؛ چنانکه خداوند در جریان بنیاسرائیل، بهدلیل تضرع و ناله آنان، عذاب را از آنها دور کرد و فرج را پیش انداخت. این نشان میدهد که دعا ابزاری برای تغییر سرنوشت است. اگر دعا، همراه با نیت صادقانه و تلاش جمعی برای اصلاح باشد، میتواند زمینههای تحقق وعده الهی را فراهم آورد. درواقع، این تضرع عمومی است که قفلهای بسته را میگشاید و به امر ظهور سرعت میبخشد.
امام زمان (عج) در توقیعی به اسحاقبنیعقوب تأکید کردند: «برای تعجیل در فرج و ظهور من، بسیار دعا کنید که همانا فرج من، فرج و گشایش خود شماست.» همچنین امام حسن عسکری (ع) به احمدبناسحاق فرمودند: «به خدا سوگند، فرزندم مهدی، غیبت خواهد کرد؛ غیبتی که در آن نجات نخواهد یافت مگر کسی که خداوند، او را بر اعتقاد به امامتش ثابت دارد و به دعا کردن برای تعجیل فرجش، توفیق دهد.» این روایت نشان میدهد که دعا، سپری دربرابر فتنههای آخرالزمان است و تا وقتی که عصر ظهور را درک نکنیم، نمیتوانیم عظمت آن روزگار را که علم و عدالت سراسر گیتی را فرامیگیرد، بهطور کامل دریابیم.
دعا برای امامزمان (عج) با هر زبان و در هر زمان و مکانی نیکوست. دعاهای زیادی از حضرات معصومین (ع) درباره امام زمان رسیده است، اما از همه این دعاها بهتر و کاملتر، دعای خود امام زمان است.
برای این صلوات، آثار و برکات فراوانی ذکر شده است. این صلوات که در منابعی، چون «جمالالأسبوع» سیدبنطاووس و «بحارالأنوار» علامهمجلسی آمده، از ادعیه منسوب به امام عصر (عج) است که بهواسطه ابوالحسن ضرّاباصفهانی به ما رسیده است. شایسته است با مداومت در خواندن آن، نهتنها یاد امام را در جان خود زنده کنیم، بلکه با توسل به این نسخه نورانی که کلیدی برای گشایش بیماری، رفع غم و وسعت رزق است، زمینه آرامش قلبی و گشایش امور دنیوی و اخروی خود را نیز فراهم آوریم؛ چراکه این دعا از مولای ما روایت شده است و دریچهای بهسوی عنایات الهی است.