به گزارش شهرآرانیوز؛ پرونده افزایش اعتبار کالابرگ پس از ماهها وعده و انتظار، وارد مرحله تازهای شده است. رئیسجمهور از تصمیم قطعی دولت برای حمایت معیشتی از اقشار کمبرخوردار خبر داده و وزیر اقتصاد نیز کف ۳۰۰هزار تومانی را برای حداقل افزایش اعتبار کالابرگ اعلام کرده است. برای بررسی ضرورت تغییر قیمت کالابرگ باید بر روند تغییر قیمتها از دیماه که سبدکالا آغاز شد تا امروز مروری داشته باشیم.
سفره معیشتی خانوارها در ماههای اخیر وارد فاز انقباض حداکثری شده است؛ انقباضی که اینبار نه با شیب ملایم، بلکه با شتاب جهشهای سه رقمی در بخش خوراکیها هدایت میشود. مقایسه آماری قیمت اقلام اساسی از زمستان گذشته تاکنون حکایت از آن دارد که بخش عمدهای از کالاهای حیاتی، از دسترس بخش درخورتوجهی از طبقات فرودست و حتی متوسط خارج شدهاند.
در واکنش به این وضعیت، سیاستگذار بار دیگر به سنت دیرینه متوسل شده و از آغاز شمارش معکوس برای ترمیم رقم کالابرگ الکترونیک سخن میگوید؛ نسخهای تکراری که تطبیق دادههای میدانی با ارقام روی میز نشان میدهد پیش از اجراییشدن، در آتش تورم اقلام مصرفی ذوب شده است.
نگاهی به تغییرات قیمتی اقلام اساسی نشان میدهد که بیشترین فشار تورمی بر کالاهایی متمرکز شده است که نقش جایگزینهای ارزان قیمت را در تغذیه عمومی بازی میکردند. روغن مایع ۹۰۰گرمی با جهش خیره کننده ۲۵۱ تا ۲۹۳درصدی، از نرخهای زیر ۱۰۰هزار تومان به محدوده ۳۳۰ تا ۳۷۰هزار تومان رسیده است.
از سوی دیگر، برنج خارجی درجه یک که همواره ضربه گیر خانوارهای کم درآمد در برابر برنج گران قیمت ایرانی بود، با افزایش تا ۱۷۷درصد اکنون در کانال ۳۰۰ هزار تومان دست به دست میشود؛ وضعیتی که عملا امکان جایگزینی اقلام ارزانتر را از بین برده است. در بخش پروتئین حیوانی نیز ابعاد ماجرا نگران کنندهتر است.
قیمت گوشت قرمز با عبور از محدوده یک میلیون و ۸۰۰ تومان و رسیدن قیمت مرغ به محدود ۳۰۰هزار تومان، به طور مستقیم به سقوط سرانه مصرف انجامیده است. گزارشهای تشکلهای صنفی از جمله کاهش ۵۰درصدی مصرف گوشت قرمز به روایت انجمن صنعت بسته بندی و افت ۲۵درصدی مصرف مرغ از سوی فدراسیون طیور مهر تأییدی بر حذف پروتئین از سبد مصرفی روزمره است؛ روندی که با جهشهای بالای ۱۰۰درصدی در بازار لبنیات و تخم مرغ دانهای و شانهای، تعمیق فقر کالری را هشدار میدهد.
تثبیت ارقام ریالی یارانهها در روزگار شتاب تورم، معنایی جز آب رفتن خاموش چتر حمایتی دولت ندارد. واقعیت ملموس بازار، بیانگر تحلیل مداوم ارزش واقعی کالابرگ است. کاهش قدرت خرید کالابرگ بیش از همه بر طبقات فرودست آوار میشود؛ دهکهایی که سفره شان سهم اعظم بودجه خانوار را میبلعد و هر موج گرانی، مستقیما بقای معیشتی آنها را تهدید میکند.
شواهد میدانی گواه روشنی بر تنزل اجباری الگوی مصرف است؛ از خروج تدریجی اقلامی، چون گوشت قرمز، برنج و لبنیات تا پناه بردن اجباری به کالاهای جانشین و کم کیفیت. تا زمانی که رقم کالابرگ به شاخص تورم اقلام خوراکی گره نخورد، دفاع از این سازوکار صرفا حفظ یک ویترین آماری است. سیاست گذار شاید در ترازنامهها پرونده حمایت را باز نگه دارد، اما در سفره مردم، اثر این یارانه به حداقل ممکن رسیده است.